وَابْتَلُوا الْيَتٰمٰى حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغُوا النِّكَاحَۚ فَاِنْ اٰنَسْتُمْ مِّنْهُمْ رُشْدًا فَادْفَعُوْٓا اِلَيْهِمْ اَمْوَالَهُمْ ۚ وَلَا تَأْكُلُوْهَآ اِسْرَافًا وَّبِدَارًا اَنْ يَّكْبَرُوْا ۗ وَمَنْ كَانَ غَنِيًّا فَلْيَسْتَعْفِفْ ۚ وَمَنْ كَانَ فَقِيْرًا فَلْيَأْكُلْ بِالْمَعْرُوْفِ ۗ فَاِذَا دَفَعْتُمْ اِلَيْهِمْ اَمْوَالَهُمْ فَاَشْهِدُوْا عَلَيْهِمْ ۗ وَكَفٰى بِاللّٰهِ حَسِيْبًا
wabtalul-yatāmā ḥattā iżā balagun-nikāḥ(a), fa in ānastum minhum rusydan fadfa‘ū ilaihim amwālahum, wa lā ta'kulūhā isrāfaw wa bidāran ay yakbarū, wa man kāna ganiyyan falyasta‘fif, wa man kāna faqīran falya'kul bil-ma‘rūf(i), fa iżā dafa‘tum ilaihim amwālahum fa asyhidū ‘alaihim, wa kafā billāhi ḥasībā(n).
An test d'Weesen, bis se al genuch sinn fir ze bestueden. Dann, wann se Ärer Meenung no intelligent sinn (gutt am Opsiichte vu Räichtum), da gitt hinnen hire Räichtum. An iesst net (de Besëtz vun de Weesen) iwwer déi entspriechend Limit eraus a (maacht keng Eil (gitt et net ewech), ier se grouss ginn. Wien (ënnert de Vormunden) fäeg ass, da soll hien (de Besëtz vum Weesen konsuméieren) a wien aarm ass, deen däerf de Besëtz op eng ugepasst Manéier iessen. Dann, wann Dir hinnen de Besëtz gitt, musst Dir Zeie stelle. An Allah ass als Opsiichtspersoun genuch.
اِنَّ الَّذِيْنَ يَأْكُلُوْنَ اَمْوَالَ الْيَتٰمٰى ظُلْمًا اِنَّمَا يَأْكُلُوْنَ فِيْ بُطُوْنِهِمْ نَارًا ۗ وَسَيَصْلَوْنَ سَعِيْرًا ࣖ
innal-lażīna ya'kulūna amwālal-yatāmā ẓulman innamā ya'kulūna fī buṭūnihim nārā(n), wa sayaṣlauna sa‘īrā(n).
Tatsächlech, déi, déi de Räichtum vun de Weesen ongerecht konsuméieren, schlécken tatsächlech Feier an hirem Bauch a kommen an dat brennend Feier (Häll).
وَيَسْتَفْتُوْنَكَ فِى النِّسَاۤءِۗ قُلِ اللّٰهُ يُفْتِيْكُمْ فِيْهِنَّ ۙوَمَا يُتْلٰى عَلَيْكُمْ فِى الْكِتٰبِ فِيْ يَتٰمَى النِّسَاۤءِ الّٰتِيْ لَا تُؤْتُوْنَهُنَّ مَا كُتِبَ لَهُنَّ وَتَرْغَبُوْنَ اَنْ تَنْكِحُوْهُنَّ وَالْمُسْتَضْعَفِيْنَ مِنَ الْوِلْدَانِۙ وَاَنْ تَقُوْمُوْا لِلْيَتٰمٰى بِالْقِسْطِ ۗوَمَا تَفْعَلُوْا مِنْ خَيْرٍ فَاِنَّ اللّٰهَ كَانَ بِهٖ عَلِيْمًا
wa yastaftūnaka fin-nisā'(i), qulillāhu yuftīkum fīhinn(a), wa mā yutlā ‘alaikum fil-kitābi fī yatāman-nisā'il-lātī lā tu'tūnahunna mā kutiba lahunna wa targabūna an tankiḥūhunna wal-mustaḍ‘afīna minal-wildān(i), wa an taqūmū lil-yatāmā bil-qisṭ(i), wa mā taf‘alū min khairin fa innallāha kāna bihī ‘alīmā(n).
An si froen Iech no enger Fatwa iwwer Fraen. Sot: "Allah huet Iech eng Fatwa iwwer si ginn, an dat wat Iech am Koran (och eng Fatwa) rezitéiert gouf iwwer wees Fraen, deenen Dir net déi (Mitgift) ginn hutt, déi fir si virgeschriwwen ass, während Dir se bestuede wollt an (iwwer) Kanner, déi nach ëmmer als schwaach ugesi goufen. An (Allah huet Iech bestallt), Iech gerecht ëm d'Weesen ze këmmeren. A wat och ëmmer Gutt Dir maacht, wierklech Allah ass Allwëssend."
وَلَا تَقْرَبُوْا مَالَ الْيَتِيْمِ اِلَّا بِالَّتِيْ هِيَ اَحْسَنُ حَتّٰى يَبْلُغَ اَشُدَّهٗ ۚوَاَوْفُوا الْكَيْلَ وَالْمِيْزَانَ بِالْقِسْطِۚ لَا نُكَلِّفُ نَفْسًا اِلَّا وُسْعَهَاۚ وَاِذَا قُلْتُمْ فَاعْدِلُوْا وَلَوْ كَانَ ذَا قُرْبٰىۚ وَبِعَهْدِ اللّٰهِ اَوْفُوْاۗ ذٰلِكُمْ وَصّٰىكُمْ بِهٖ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُوْنَۙ
wa lā taqrabū mālal-yatīmi illā bil-latī hiya aḥsanu ḥattā yabluga asyuddah(ū), wa auful-kaila wal-mīzāna bil-qisṭ(i), lā nukallifu nafsan illā wus‘ahā, wa iżā qultum fa‘dilū wa lau kāna żā qurbā, wa bi‘ahdillāhi aufū, żālikum waṣṣākum bihī la‘allakum tażakkarūn(a).
A gitt net mam Besëtz vun engem Weesen ëm, ausser op eng méi nëtzlech Manéier, bis hien (am Alter vum) Erwuessenenalter ass. A perfektionéiert d'Moossen an d'Waaen fair. Mir belaaschten eng Persoun net no senger Fäegkeet. Wann Dir schwätzt, schwätzt éierlech, och wann et (Äre) Familljemember ass, a erfëllt d'Versprieche vum Gott. Sou huet Hien Iech gebueden, datt Dir Iech drun erënnert.
وَلَا تَقْرَبُوْا مَالَ الْيَتِيْمِ اِلَّا بِالَّتِيْ هِيَ اَحْسَنُ حَتّٰى يَبْلُغَ اَشُدَّهٗۖ وَاَوْفُوْا بِالْعَهْدِۖ اِنَّ الْعَهْدَ كَانَ مَسْـُٔوْلًا
wa lā taqrabū mālal-yatīmi illā bil-latī hiya aḥsanu ḥattā yabluga asyuddah(ū), wa aufū bil-‘ahd(i), innal-‘ahda kāna mas'ūlā(n).
A gitt net mam Besëtz vun engem Weesen ëm, ausser op eng Manéier déi am beschten (virdeelhaft) ass, bis hien d'Reife erreecht huet, an erfëllt Är Verspriechen, well Dir wäert doriwwer gefrot ginn.