۞ وَاِنْ كُنْتُمْ عَلٰى سَفَرٍ وَّلَمْ تَجِدُوْا كَاتِبًا فَرِهٰنٌ مَّقْبُوْضَةٌ ۗفَاِنْ اَمِنَ بَعْضُكُمْ بَعْضًا فَلْيُؤَدِّ الَّذِى اؤْتُمِنَ اَمَانَتَهٗ وَلْيَتَّقِ اللّٰهَ رَبَّهٗ ۗ وَلَا تَكْتُمُوا الشَّهَادَةَۗ وَمَنْ يَّكْتُمْهَا فَاِنَّهٗٓ اٰثِمٌ قَلْبُهٗ ۗ وَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ عَلِيْمٌ ࣖ
wa in kuntum ‘alā safariw wa lam tajidū kātiban fa riḥānum maqbūḍah(tun), fa'in amina ba‘ḍukum ba‘ḍan falyu'addil-lażi'tumina amānatahū walyattaqillāha rabbah(ū), wa lā taktumusy syahādah(ta), wa may yaktumhā fa'innahū āṡimun qalbuh(ū), wallāhu bimā ta‘malūna ‘alīm(un).
आ जँ यात्रा मे कोनो लेखक नहि भेटत तखन जमानत हेबाक चाही। ओना जँ अहाँ सभ मे सँ किछु गोटे केँ दोसर पर भरोसा अछि तँ जिनका पर भरोसा अछि ओ अपन जनादेश (कर्ज) पूरा करथि आ हुनका अपन रब अल्लाह सँ डरय। आ अपन गवाही नहि नुकाउ, कारण जे एकरा नुकाबैत अछि, ओकर हृदय गंदा (पाप) अछि। अल्लाह अहाँक काज के सर्वज्ञ छथि।