وَابْتَلُوا الْيَتٰمٰى حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغُوا النِّكَاحَۚ فَاِنْ اٰنَسْتُمْ مِّنْهُمْ رُشْدًا فَادْفَعُوْٓا اِلَيْهِمْ اَمْوَالَهُمْ ۚ وَلَا تَأْكُلُوْهَآ اِسْرَافًا وَّبِدَارًا اَنْ يَّكْبَرُوْا ۗ وَمَنْ كَانَ غَنِيًّا فَلْيَسْتَعْفِفْ ۚ وَمَنْ كَانَ فَقِيْرًا فَلْيَأْكُلْ بِالْمَعْرُوْفِ ۗ فَاِذَا دَفَعْتُمْ اِلَيْهِمْ اَمْوَالَهُمْ فَاَشْهِدُوْا عَلَيْهِمْ ۗ وَكَفٰى بِاللّٰهِ حَسِيْبًا
wabtalul-yatāmā ḥattā iżā balagun-nikāḥ(a), fa in ānastum minhum rusydan fadfa‘ū ilaihim amwālahum, wa lā ta'kulūhā isrāfaw wa bidāran ay yakbarū, wa man kāna ganiyyan falyasta‘fif, wa man kāna faqīran falya'kul bil-ma‘rūf(i), fa iżā dafa‘tum ilaihim amwālahum fa asyhidū ‘alaihim, wa kafā billāhi ḥasībā(n).
ಮತ್ತು ಅನಾಥರು ಮದುವೆಯಾಗುವ ವಯಸ್ಸಾಗುವವರೆಗೆ ಅವರನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ. ನಂತರ, ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯದಲ್ಲಿ ಅವರು ಬುದ್ಧಿವಂತರಾಗಿದ್ದರೆ (ಸಂಪತ್ತನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ನಿಪುಣರಾಗಿದ್ದರೆ), ಅವರ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಅವರಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿ. ಮತ್ತು (ಅನಾಥರ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು) ಸೂಕ್ತ ಮಿತಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ತಿನ್ನಬೇಡಿ ಮತ್ತು ಅವರು ಬೆಳೆಯುವ ಮೊದಲು (ಅದನ್ನು) ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಬೇಡಿ. (ಪೋಷಕರಲ್ಲಿ) ಯಾರಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವೋ ಅವರು (ಅನಾಥರ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ತಿನ್ನುವುದನ್ನು) ತಡೆಯಲಿ ಮತ್ತು ಯಾರು ಬಡವರಾಗಿದ್ದರೆ, ಅವರು ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ಸೂಕ್ತ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ತಿನ್ನಬಹುದು. ನಂತರ, ನೀವು ಅವರಿಗೆ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ಹಸ್ತಾಂತರಿಸಿದಾಗ, ನೀವು ಸಾಕ್ಷಿಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸಬೇಕು. ಮತ್ತು ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕನಾಗಿ ಅಲ್ಲಾಹನು ಸಾಕು.
وَلَا تَقْرَبُوْا مَالَ الْيَتِيْمِ اِلَّا بِالَّتِيْ هِيَ اَحْسَنُ حَتّٰى يَبْلُغَ اَشُدَّهٗۖ وَاَوْفُوْا بِالْعَهْدِۖ اِنَّ الْعَهْدَ كَانَ مَسْـُٔوْلًا
wa lā taqrabū mālal-yatīmi illā bil-latī hiya aḥsanu ḥattā yabluga asyuddah(ū), wa aufū bil-‘ahd(i), innal-‘ahda kāna mas'ūlā(n).
ಮತ್ತು ಅನಾಥನ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ಅವನು ಪ್ರೌಢಾವಸ್ಥೆಗೆ ಬರುವವರೆಗೂ (ಅವನಿಗೆ ಪ್ರಯೋಜನಕಾರಿಯಾದ) ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಸಮೀಪಿಸಬೇಡಿ ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ವಾಗ್ದಾನಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಲಾಗುವುದು.