۞ وَالْوٰلِدٰتُ يُرْضِعْنَ اَوْلَادَهُنَّ حَوْلَيْنِ كَامِلَيْنِ لِمَنْ اَرَادَ اَنْ يُّتِمَّ الرَّضَاعَةَ ۗ وَعَلَى الْمَوْلُوْدِ لَهٗ رِزْقُهُنَّ وَكِسْوَتُهُنَّ بِالْمَعْرُوْفِۗ لَا تُكَلَّفُ نَفْسٌ اِلَّا وُسْعَهَا ۚ لَا تُضَاۤرَّ وَالِدَةٌ ۢبِوَلَدِهَا وَلَا مَوْلُوْدٌ لَّهٗ بِوَلَدِهٖ وَعَلَى الْوَارِثِ مِثْلُ ذٰلِكَ ۚ فَاِنْ اَرَادَا فِصَالًا عَنْ تَرَاضٍ مِّنْهُمَا وَتَشَاوُرٍ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَا ۗوَاِنْ اَرَدْتُّمْ اَنْ تَسْتَرْضِعُوْٓا اَوْلَادَكُمْ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ اِذَا سَلَّمْتُمْ مَّآ اٰتَيْتُمْ بِالْمَعْرُوْفِۗ وَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ بِمَا تَعْمَلُوْنَ بَصِيْرٌ
wal-wālidātu yurḍi‘na aulādahunna ḥaulaini kāmilaini liman arāda ay yutimmar-raḍā‘ah(ta), wa ‘alal-maulūdi lahū rizquhunna wa kiswatuhunna bil-ma‘rūf(i), lā tukallafu nafsun illā wus‘ahā, lā tuḍārra wālidatum biwaladihā wa lā maulūdul lahū biwaladihī wa ‘alal-wāriṡi miṡlu żālik(a), fa'in arādā fiṣālan ‘an tarāḍim minhumā wa tasyāwurin falā junāḥa ‘alaihimā, wa in arattum an tastarḍi‘ū aulādakum falā junāḥa ‘alaikum iżā sallamtum mā ātaitum bil-ma‘rūf(i), wattaqullāha wa‘lamū annallāha bimā ta‘malūna baṣīr(un).
۽ مائرون پنهنجن ٻارن کي پورا ٻه سال کير پيارين، انهن لاءِ جيڪي مڪمل طور تي کير پيارڻ چاهين ٿيون. ۽ پيءُ جو فرض آهي ته انهن کي روزي ڏئي ۽ انهن کي مناسب طريقي سان ڪپڙا پارائي. ڪنهن به شخص تي ان جي برداشت کان وڌيڪ بار نه هجي. ماءُ کي پنهنجي ٻار جي ڪري تڪليف نه ڏيڻ گهرجي ۽ پيءُ کي پنهنجي ٻار جي ڪري تڪليف نه ڏيڻ گهرجي. وارثن تي به اهڙي ئي (فرض) آهي. جيڪڏهن ٻئي رضامندي ۽ صلاح مشوري سان کير ڇڏڻ چاهين ٿا ته پوءِ انهن مان ڪنهن تي به ڪو گناهه ناهي. ۽ جيڪڏهن توهان پنهنجي ٻار کي ڪنهن ٻئي کي کير پيارڻ چاهيو ٿا ته پوءِ مناسب طريقي سان ادا ڪرڻ ۾ ڪو گناهه ناهي. الله کان ڊڄو ۽ ڄاڻو ته الله توهان جي ڪمن کي ڏسندڙ آهي.
اَسْكِنُوْهُنَّ مِنْ حَيْثُ سَكَنْتُمْ مِّنْ وُّجْدِكُمْ وَلَا تُضَاۤرُّوْهُنَّ لِتُضَيِّقُوْا عَلَيْهِنَّۗ وَاِنْ كُنَّ اُولٰتِ حَمْلٍ فَاَنْفِقُوْا عَلَيْهِنَّ حَتّٰى يَضَعْنَ حَمْلَهُنَّۚ فَاِنْ اَرْضَعْنَ لَكُمْ فَاٰتُوْهُنَّ اُجُوْرَهُنَّۚ وَأْتَمِرُوْا بَيْنَكُمْ بِمَعْرُوْفٍۚ وَاِنْ تَعَاسَرْتُمْ فَسَتُرْضِعُ لَهٗٓ اُخْرٰىۗ
askinūhunna min ḥaiṡu sakantum miw wujdikum wa lā tuḍārrūhunna lituḍayyiqū ‘alaihinn(a), wa in kunna ulāti ḥamlin fa anfiqū ‘alaihinna ḥattā yaḍa‘na ḥamlahunn(a), fa in arḍa‘na lakum fa ātūhunna ujūrahunn(a), wa'tamirū bainakum bima‘rūf(in), wa in ta‘āsartum fasaturḍi‘u lahū ukhrā.
پنهنجي طاقت مطابق انهن (عورتن) کي اتي رکو جتي اوهين رهو ٿا ۽ انهن لاءِ (دلن کي) تنگ ڪرڻ ڏکيو نه بڻايو. ۽ جيڪڏهن اهي (طلاق يافته زالون) حاملہ هجن ته پوءِ انهن کي سندن روزي ڏيو جيستائين اهي ٻار ڄڻن، پوءِ جيڪڏهن اهي توهان (ٻارن) کي کير پيارين ته پوءِ انهن کي اجر ڏيو؛ ۽ پاڻ ۾ (هر شيءِ) چڱيءَ طرح سان صلاح ڪريو؛ ۽ جيڪڏهن توهان کي ڏکيائي ٿئي ته پوءِ ڪا ٻي عورت ان لاءِ (ٻار کي) کير پياري.
لِيُنْفِقْ ذُوْ سَعَةٍ مِّنْ سَعَتِهٖۗ وَمَنْ قُدِرَ عَلَيْهِ رِزْقُهٗ فَلْيُنْفِقْ مِمَّآ اٰتٰىهُ اللّٰهُ ۗ لَا يُكَلِّفُ اللّٰهُ نَفْسًا اِلَّا مَآ اٰتٰىهَاۗ سَيَجْعَلُ اللّٰهُ بَعْدَ عُسْرٍ يُّسْرًا ࣖ
liyunfiq żū sa‘atim min sa‘atih(ī), wa man qudira ‘alaihi rizquhū falyunfiq mimmā ātāhullāh(u), lā yukallifullāhu nafsan illā mā ātāhā, sayaj‘alullāhu ba‘da ‘usriy yusrā(n).
جنهن شخص کي پنهنجي قابليت مطابق روزي ڏيڻ جي آزادي آهي، ۽ جنهن شخص جو رزق محدود آهي، ان کي گهرجي ته الله جي ڏنل دولت مان روزي گذاري. الله ڪنهن به شخص کي تڪليف نه ٿو ڏئي سواءِ ان جي جيڪو الله کيس ڏئي ٿو. الله هڪ ڏينهن تنگي کان پوءِ ڪشادگي ڏيندو.