وَالَّذِيْنَ يُتَوَفَّوْنَ مِنْكُمْ وَيَذَرُوْنَ اَزْوَاجًاۖ وَّصِيَّةً لِّاَزْوَاجِهِمْ مَّتَاعًا اِلَى الْحَوْلِ غَيْرَ اِخْرَاجٍ ۚ فَاِنْ خَرَجْنَ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِيْ مَا فَعَلْنَ فِيْٓ اَنْفُسِهِنَّ مِنْ مَّعْرُوْفٍۗ وَاللّٰهُ عَزِيْزٌ حَكِيْمٌ
wal-lażīna yutawaffauna minkum wa yażarūna azwājā(n), waṣiyyatal li'azwājihim matā‘an ilal-ḥauli gaira ikhrāj(in), fa'in kharajna falā junāḥa ‘alaikum fī mā fa‘alna fī anfusihinna mim ma‘rūf(in), wallāhu ‘azīzun ḥakīm(un).
او هغه کسان چې له تاسو څخه مړه شي او ښځې پریږدي، نو دوی باید د خپلو ښځو لپاره وصیت وکړي چې (یعنې) د یو کال لپاره د هغوی د نه لیږلو لپاره نفقه ورکړي. مګر که دوی بهر ووځي، نو په تاسو باندې هیڅ ګناه نشته چې دوی په خپلو ځانونو کې په ښه توګه وکړي. الله تعالی غالب او حکمت والا دی.
يٰٓاَيُّهَا النَّبِيُّ اِذَا طَلَّقْتُمُ النِّسَاۤءَ فَطَلِّقُوْهُنَّ لِعِدَّتِهِنَّ وَاَحْصُوا الْعِدَّةَۚ وَاتَّقُوا اللّٰهَ رَبَّكُمْۚ لَا تُخْرِجُوْهُنَّ مِنْۢ بُيُوْتِهِنَّ وَلَا يَخْرُجْنَ اِلَّآ اَنْ يَّأْتِيْنَ بِفَاحِشَةٍ مُّبَيِّنَةٍۗ وَتِلْكَ حُدُوْدُ اللّٰهِ ۗوَمَنْ يَّتَعَدَّ حُدُوْدَ اللّٰهِ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهٗ ۗ لَا تَدْرِيْ لَعَلَّ اللّٰهَ يُحْدِثُ بَعْدَ ذٰلِكَ اَمْرًا
yā ayyuhan-nabiyyu iżā ṭallaqtumun-nisā'a fa ṭalliqūhunna li‘iddatihinna wa aḥṣul-‘iddah(ta), wattaqullāha rabbakum, lā tukhrijūhunna mim buyūtihinna wa lā yakhrujna illā ay ya'tīna bifāḥisyatim mubayyinah(tin), wa tilka ḥudūdullāh(i), wa may yata‘adda ḥudūdallāhi faqad ẓalama nafsah(ū), lā tadrī la‘allallāha yuḥdiṡu ba‘da żālika amrā(n).
ای پیغمبره! کله چې تاسو خپلې میرمنې طلاقوئ، نو په هغه وخت کې یې طلاق ورکړئ چې دوی د خپلې (معقول) عدت سره مخ شي، او د دې عدت وخت وشمېرئ، او له خپل رب الله څخه ووېرېږئ. هغوی له خپلو کورونو څخه مه وباسئ او مه یې د وتلو اجازه ورکوئ، مګر دا چې دوی یو څرګند ناوړه عمل وکړي. دا د الله قانون دی، او څوک چې د الله قانون ماتوي، نو په حقیقت کې یې پر ځان ظلم کړی دی. تاسو نه پوهیږئ، شاید له دې وروسته به خدای یو نوی رزق ورکړي.
اَسْكِنُوْهُنَّ مِنْ حَيْثُ سَكَنْتُمْ مِّنْ وُّجْدِكُمْ وَلَا تُضَاۤرُّوْهُنَّ لِتُضَيِّقُوْا عَلَيْهِنَّۗ وَاِنْ كُنَّ اُولٰتِ حَمْلٍ فَاَنْفِقُوْا عَلَيْهِنَّ حَتّٰى يَضَعْنَ حَمْلَهُنَّۚ فَاِنْ اَرْضَعْنَ لَكُمْ فَاٰتُوْهُنَّ اُجُوْرَهُنَّۚ وَأْتَمِرُوْا بَيْنَكُمْ بِمَعْرُوْفٍۚ وَاِنْ تَعَاسَرْتُمْ فَسَتُرْضِعُ لَهٗٓ اُخْرٰىۗ
askinūhunna min ḥaiṡu sakantum miw wujdikum wa lā tuḍārrūhunna lituḍayyiqū ‘alaihinn(a), wa in kunna ulāti ḥamlin fa anfiqū ‘alaihinna ḥattā yaḍa‘na ḥamlahunn(a), fa in arḍa‘na lakum fa ātūhunna ujūrahunn(a), wa'tamirū bainakum bima‘rūf(in), wa in ta‘āsartum fasaturḍi‘u lahū ukhrā.
هغوی (ښځې) په هغه ځای کې ځای پر ځای کړئ چې تاسو یې د خپلې وړتیا سره سم ژوند کوئ او د هغوی لپاره د هغوی (زړونو) تنګول مه ستونزمن کوئ. او که هغوی (طلاق شوې میرمنې) امیندواره وي، نو د هغوی روزي ورکړئ تر هغه چې دوی زیږون وکړي، بیا که دوی ستاسو (ماشومانو) ته شیدې ورکړي نو هغوی ته اجر ورکړئ؛ او په خپلو کې (هر څه په ښه توګه) مشوره وکړئ؛ او که تاسو له ستونزو سره مخ شئ، نو بله ښځه کولی شي د هغه لپاره (ماشوم ته) شیدې ورکړي.