اِذْ قَالَ لِاَبِيْهِ يٰٓاَبَتِ لِمَ تَعْبُدُ مَا لَا يَسْمَعُ وَلَا يُبْصِرُ وَلَا يُغْنِيْ عَنْكَ شَيْـًٔا
iż qāla li'abīhi yā abati lima ta‘budu mā lā yasma‘u wa lā yubṣiru wa lā yugnī ‘anka syai'ā(n).
(Tïŋ) ɣɔn cï yen (Ibrahim) lueel tënë wun, "O wun! Yeŋö ye yïn kë cïï piŋ, kë cïï tïŋ, ku kë cïï lëu bï yï kony në kë thiin koor yic?
يٰٓاَبَتِ اِنِّيْ قَدْ جَاۤءَنِيْ مِنَ الْعِلْمِ مَا لَمْ يَأْتِكَ فَاتَّبِعْنِيْٓ اَهْدِكَ صِرَاطًا سَوِيًّا
yā abati innī qad jā'anī minal-‘ilmi mā lam ya'tika fattabi‘nī ahdika ṣirāṭan sawiyyā(n).
O wun! Ee yic, ŋïc dɛ̈t acï bɛ̈n tënë ɣɛn këc gäm yïn, ku kuany ɣa cök, ɣɛn bï yïn nyuɔ̈th dhöl lajik.
يٰٓاَبَتِ لَا تَعْبُدِ الشَّيْطٰنَۗ اِنَّ الشَّيْطٰنَ كَانَ لِلرَّحْمٰنِ عَصِيًّا
yā abati lā ta‘budisy-syaiṭān(a), innasy-syaiṭāna kāna lir-raḥmāni ‘aṣiyyā(n).
O wun! Duɔ̈kkë jɔŋrac yen theek. Ee yic, jɔŋrac acï Nhialic, raan ë pïr käc piɔ̈ɔ̈th, kuec.
يٰٓاَبَتِ اِنِّيْٓ اَخَافُ اَنْ يَّمَسَّكَ عَذَابٌ مِّنَ الرَّحْمٰنِ فَتَكُوْنَ لِلشَّيْطٰنِ وَلِيًّا
yā abati innī akhāfu ay yamassaka ‘ażābum minar-raḥmāni fa takūna lisy-syaiṭāni waliyyā(n).
O wun! Ɣɛn acï riɔ̈ɔ̈c apɛi lɔn bï yïn gäm awuɔ̈c tënë Nhialic Dhiëëth, ku yïn abï ya mäth kek jɔŋrac."