وَوَصّٰى بِهَآ اِبْرٰهٖمُ بَنِيْهِ وَيَعْقُوْبُۗ يٰبَنِيَّ اِنَّ اللّٰهَ اصْطَفٰى لَكُمُ الدِّيْنَ فَلَا تَمُوْتُنَّ اِلَّا وَاَنْتُمْ مُّسْلِمُوْنَ ۗ

wa waṣṣā bihā ibrāhīmu banīhi wa ya‘qūb(u), yā baniyya innallāhaṣṭafā lakumud-dīna falā tamūtunna illā wa antum muslimūn(a).

Ибраһим быны, Яҡуп кеүек үк, улдарына васыят итте. "Эй, балаларым! Ысынлап та, Аллаһ һеҙҙең өсөн был динде һайланы, мосолман булмаһағыҙ, үлмәгеҙ".

اَمْ كُنْتُمْ شُهَدَاۤءَ اِذْ حَضَرَ يَعْقُوْبَ الْمَوْتُۙ اِذْ قَالَ لِبَنِيْهِ مَا تَعْبُدُوْنَ مِنْۢ بَعْدِيْۗ قَالُوْا نَعْبُدُ اِلٰهَكَ وَاِلٰهَ اٰبَاۤىِٕكَ اِبْرٰهٖمَ وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِسْحٰقَ اِلٰهًا وَّاحِدًاۚ وَنَحْنُ لَهٗ مُسْلِمُوْنَ

am kuntum syuhadā'a iż ḥaḍara ya‘qūbal-maut(u), iż qāla libanīhi mā ta‘budūna mim ba‘dī, qālū na‘budu ilāhaka wa ilāha ābā'ika ibrāhīma wa ismā‘īla wa isḥāqa ilāhaw wāḥidā(n), wa naḥnu lahū muslimūn(a).

Яҡупҡа үлем килгәс, улдарына: «Мин үлгәс, һеҙ нимәгә табынырһығыҙ?» Улар яуап бирҙе: «Беҙ һинең Аллаңа һәм ата-бабаларыңдың Аллаһына, йәғни Ибраһимға, Исмәғилгә һәм Исхаҡҡа, Ҡөҙрәтле Аллаға табынабыҙ һәм Уға ғына биреләбеҙ».

وَهِيَ تَجْرِيْ بِهِمْ فِيْ مَوْجٍ كَالْجِبَالِۗ وَنَادٰى نُوْحُ ِۨابْنَهٗ وَكَانَ فِيْ مَعْزِلٍ يّٰبُنَيَّ ارْكَبْ مَّعَنَا وَلَا تَكُنْ مَّعَ الْكٰفِرِيْنَ

wa hiya tajrī bihim fī maujin kal-jibāl(i), wa nādā nūḥunibnahū wa kāna fī ma‘ziliy yā bunayyarkam ma‘anā wa lā takum ma‘al-kāfirīn(a).

Кәмә уларҙы тауҙар кеүек тулҡындарға күтәреп йөҙөп китте. Нух үҙенең улына: «Эй, улым, беҙҙең менән бергә мен, кафырҙар менән бергә булма», — тип өндәште.

قَالَ سَاٰوِيْٓ اِلٰى جَبَلٍ يَّعْصِمُنِيْ مِنَ الْمَاۤءِ ۗقَالَ لَا عَاصِمَ الْيَوْمَ مِنْ اَمْرِ اللّٰهِ اِلَّا مَنْ رَّحِمَ ۚوَحَالَ بَيْنَهُمَا الْمَوْجُ فَكَانَ مِنَ الْمُغْرَقِيْنَ

qāla sa'āwī ilā jabaliy ya‘ṣimunī minal-mā'(i), qāla lā ‘āṣimal-yauma min amrillāhi illā ma raḥim(a), wa ḥāla bainahumal-mauju fa kāna minal-mugraqīn(a).

Ул (улы): «Мин үҙемде туфандан һаҡлай алырлыҡ тауға һыйынам!» (Нух): «Бөгөн Аллаһтың ғазапынан рәхимле Аллаһтан башҡа бер кем дә һаҡламай», — тигән. Ә тулҡын икеһе араһында кәртәләргә әйләнә; һуңынан ул (бала) һыуға батып үлгәндәр араһында була.

قَالَ يٰبُنَيَّ لَا تَقْصُصْ رُءْيَاكَ عَلٰٓى اِخْوَتِكَ فَيَكِيْدُوْا لَكَ كَيْدًا ۗاِنَّ الشَّيْطٰنَ لِلْاِنْسَانِ عَدُوٌّ مُّبِيْنٌ

qāla yā bunayya lā taqṣuṣ ru'yāka ‘alā ikhwatika fa yakīdū laka kaidā(n), innasy-syaiṭāna lil-insāni ‘aduwwum mubīn(un).

Ул (атаһы): «Эй, улым, төштәреңде ағайҙарыңа һөйләмә, улар һине юҡ итергә ниәтләйәсәктәр. Ысынлап та, шайтан кешеләр өсөн асыҡ дошман», — тигән.

وَقَالَ يٰبَنِيَّ لَا تَدْخُلُوْا مِنْۢ بَابٍ وَّاحِدٍ وَّادْخُلُوْا مِنْ اَبْوَابٍ مُّتَفَرِّقَةٍۗ وَمَآ اُغْنِيْ عَنْكُمْ مِّنَ اللّٰهِ مِنْ شَيْءٍۗ اِنِ الْحُكْمُ اِلَّا لِلّٰهِ ۗعَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَعَلَيْهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُتَوَكِّلُوْنَ

wa qāla yā baniyya lā tadkhulū mim bābiw wāḥidiw wadkhulū min abwābim mutafarriqah(tin), wa mā ugnī ‘ankum minallāhi min syai'(in), inil-ḥukmu illā lillāh(i), ‘alaihi tawakkaltu wa ‘alaihi falyatawakkalil-mutawakkilūn(a).

Һәм ул (Яҡуп) әйтте: "Эй, балаларым, бер ҡапҡанан инмәгеҙ, төрлө ҡапҡанан инмәгеҙ, әммә мин һеҙҙе Аллаһтың (тәҡдиренән) бер аҙ ҙа яҡлай алмайым. Был ҡарар тик Аллаһ өсөн генә.

يٰبَنِيَّ اذْهَبُوْا فَتَحَسَّسُوْا مِنْ يُّوْسُفَ وَاَخِيْهِ وَلَا تَا۟يْـَٔسُوْا مِنْ رَّوْحِ اللّٰهِ ۗاِنَّهٗ لَا يَا۟يْـَٔسُ مِنْ رَّوْحِ اللّٰهِ اِلَّا الْقَوْمُ الْكٰفِرُوْنَ

yā baniyyażhabū fa taḥassasū miy yūsufa wa akhīhi wa lā tai'asū mir rauḥillāh(i), innahū lā yai'asu mir rauḥillāhi illal-qaumul-kāfirūn(a).

Эй балаларым! Барығыҙ, Йософ һәм уның ҡәрҙәштәре тураһында хәбәр эҙләгеҙ һәм Аллаһтың рәхмәтенән өмөтһөҙлөккә бирелмәгеҙ. Ысынлап та, Аллаһтың рәхмәтенән өмөтһөҙлөккә бирелеүселәр тик кәферҙәр генә».

وَاِذْ قَالَ لُقْمٰنُ لِابْنِهٖ وَهُوَ يَعِظُهٗ يٰبُنَيَّ لَا تُشْرِكْ بِاللّٰهِ ۗاِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيْمٌ

wa iż qāla luqmānu libnihī wa huwa ya‘iẓuhū yā bunayya lā tusyrik billāh(i), innasy-syirka laẓulmun ‘aẓīm(un).

Лоҡман улы уға һабаҡ биргәндә: «Эй, улым, Аллаһҡа тиңдәш тотма, ысынлап та, Аллаһҡа тиңдәш тотоу ҙур ғәҙелһеҙлек», — тигән.

يٰبُنَيَّ اِنَّهَآ اِنْ تَكُ مِثْقَالَ حَبَّةٍ مِّنْ خَرْدَلٍ فَتَكُنْ فِيْ صَخْرَةٍ اَوْ فِى السَّمٰوٰتِ اَوْ فِى الْاَرْضِ يَأْتِ بِهَا اللّٰهُ ۗاِنَّ اللّٰهَ لَطِيْفٌ خَبِيْرٌ

yā bunayya innahā in taku miṡqāla ḥabbatim min khardalin fatakun fī ṣakhratin au fis-samāwāti au fil-arḍi ya'ti bihallāh(u), innallāha laṭīfun khabīr(un).

(Лоҡман әйтте): "Эй, улым! Ысынлап та, әгәр ҙә горчица орлоғо кеүек ауыр (берәй ғәмәл) булһа, һәм ул ташта йәки күктә йәки ерҙә булһа, Аллаһ уға (сауап) бирер ине. Ысынлап та, Аллаһ нескә, иң теүәл".

يٰبُنَيَّ اَقِمِ الصَّلٰوةَ وَأْمُرْ بِالْمَعْرُوْفِ وَانْهَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَاصْبِرْ عَلٰى مَآ اَصَابَكَۗ اِنَّ ذٰلِكَ مِنْ عَزْمِ الْاُمُوْرِ

yā bunayya aqimiṣ-ṣalāta wa'mur bil-ma‘rūfi wanha ‘anil-munkari waṣbir ‘alā mā aṣābak(a), inna żālika min ‘azmil-umūr(i).

Эй улым! Намаҙ уҡығыҙ һәм (кешеләргә) дөрөҫлөк эшләргә бойороғоҙ һәм (уларҙы) яуызлыҡ эшләүҙән һаҡлағыҙ һәм үҙегеҙ менән булған хәлдәргә сабыр булығыҙ, ысынлап та, был мөһим мәсьәлә.

وَلَا تُصَعِّرْ خَدَّكَ لِلنَّاسِ وَلَا تَمْشِ فِى الْاَرْضِ مَرَحًاۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُوْرٍۚ

wa lā tuṣa‘‘ir khaddaka lin-nāsi wa lā tamsyi fil-arḍi maraḥā(n), innallāha lā yuḥibbu kulla mukhtālin fakhūr(in).

Кешеләрҙән (тәкәбберлектән) йөҙөңдө бороп, Ер йөҙөндә тәкәббер йөрөмә. Ысынлап та, Аллаһы Тәғәлә тәкәббер һәм тәкәбберлек күрһәткән кешеләрҙе яратмай.

وَاقْصِدْ فِيْ مَشْيِكَ وَاغْضُضْ مِنْ صَوْتِكَۗ اِنَّ اَنْكَرَ الْاَصْوَاتِ لَصَوْتُ الْحَمِيْرِ ࣖ

waqṣid fī masy-yika wagḍuḍ min ṣautik(a), inna ankaral-aṣwāti laṣautul-ḥamīr(i).

Ә йөрөүегеҙҙе ябайлаштырығыҙ, тауышығыҙҙы йомшартығыҙ. Ысынлап та, иң насар тауыш — ишәк тауышы».