وَاخْفِضْ لَهُمَا جَنَاحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَةِ وَقُلْ رَّبِّ ارْحَمْهُمَا كَمَا رَبَّيٰنِيْ صَغِيْرًاۗ
wakhfiḍ lahumā janāḥaż-żulli minar-raḥmati wa qur rabbirḥamhumā kamā rabbayānī ṣagīrā(n).
आ दुनू गोटेक प्रति अपना केँ बहुत स्नेह सँ विनम्र बनाउ आ कहू, "हे हमर प्रभु! दुनू गोटे सँ प्रेम करू जेना हम दुनू गोटे हमरा छोट रहैत सिखबैत छलाह।"
فَرَدَدْنٰهُ اِلٰٓى اُمِّهٖ كَيْ تَقَرَّ عَيْنُهَا وَلَا تَحْزَنَ وَلِتَعْلَمَ اَنَّ وَعْدَ اللّٰهِ حَقٌّ وَّلٰكِنَّ اَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ ࣖ
faradadnāhu ilā ummihī kai taqarra ‘ainuhā wa lā taḥzana wa lita‘lama anna wa‘dallāhi ḥaqquw wa lākinna akṡarahum lā ya‘lamūn(a).
त हम हुनका (मूसा) के हुनकर माय के पास वापस क देलियनि, ताकि हुनकर दिल खुश रहय आ दुखी नै होथि, आ ताकि हुनका पता चलय जे अल्लाह के वादा सही अछि, मुदा अधिकांश के पता नै छैन्ह।
وَوَصَّيْنَا الْاِنْسَانَ بِوَالِدَيْهِۚ حَمَلَتْهُ اُمُّهٗ وَهْنًا عَلٰى وَهْنٍ وَّفِصَالُهٗ فِيْ عَامَيْنِ اَنِ اشْكُرْ لِيْ وَلِوَالِدَيْكَۗ اِلَيَّ الْمَصِيْرُ
wa waṣṣainal-insāna biwālidaih(i), ḥamalathu ummuhū wahnan ‘alā wahniw wa fiṣāluhū fī ‘āmaini anisykur lī wa liwālidaik(a), ilayyal-maṣīr(u).
आ हम मनुष्य केँ अपन माता-पिता केँ (भलाई करबाक) आज्ञा देलियैक। ओकर माय ओकरा बढ़ैत कमजोरीक अवस्था मे गर्भधारण क' देने छलैक, आ दू सालक उम्र मे ओकरा दुधमुँहा क' देने छलैक। हमरा आ अपन माता-पिताक आभारी रहू। केवल हमरा लग अहाँक वापसी होयत।