وَاخْفِضْ لَهُمَا جَنَاحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَةِ وَقُلْ رَّبِّ ارْحَمْهُمَا كَمَا رَبَّيٰنِيْ صَغِيْرًاۗ
wakhfiḍ lahumā janāḥaż-żulli minar-raḥmati wa qur rabbirḥamhumā kamā rabbayānī ṣagīrā(n).
Ku yïn abï rot dhuɔ̈k piny tënë keek kaarou në nhiɛ̈ɛ̈r dït ku luel, "O Bänydiɛ̈! Nhiar keek kaarou cït man cï kek ɣɛn piɔ̈ɔ̈c keek kaarou ɣɔn ŋoot ɣɛn ke ɣɛn ye meth."
فَرَدَدْنٰهُ اِلٰٓى اُمِّهٖ كَيْ تَقَرَّ عَيْنُهَا وَلَا تَحْزَنَ وَلِتَعْلَمَ اَنَّ وَعْدَ اللّٰهِ حَقٌّ وَّلٰكِنَّ اَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ ࣖ
faradadnāhu ilā ummihī kai taqarra ‘ainuhā wa lā taḥzana wa lita‘lama anna wa‘dallāhi ḥaqquw wa lākinna akṡarahum lā ya‘lamūn(a).
Ku ɣok aacï ye (Moses) dhuɔ̈k tënë man, ago piɔ̈u miɛt ku cïï dhiau, ku bï ŋic lɔn ye wɛ̈t cï Nhialic thɔn yic, ku kɔc juëc ke keek akëc ŋic.
وَوَصَّيْنَا الْاِنْسَانَ بِوَالِدَيْهِۚ حَمَلَتْهُ اُمُّهٗ وَهْنًا عَلٰى وَهْنٍ وَّفِصَالُهٗ فِيْ عَامَيْنِ اَنِ اشْكُرْ لِيْ وَلِوَالِدَيْكَۗ اِلَيَّ الْمَصِيْرُ
wa waṣṣainal-insāna biwālidaih(i), ḥamalathu ummuhū wahnan ‘alā wahniw wa fiṣāluhū fī ‘āmaini anisykur lī wa liwālidaik(a), ilayyal-maṣīr(u).
Ku ɣok aacï raan (bï käpath looi) yɔ̈ɔ̈k tënë kɔc ë dhiëth yen. Mamade acï yök ke cï riääk, ku ëcï jäl në meth yic ke nɔŋ run kaa rou. Ku yïn abï ɣa ku kɔc ë dhiëth yïïn leec. Ee ɣa ë rot yen bï dhukdu yök.