۞ وَالْوٰلِدٰتُ يُرْضِعْنَ اَوْلَادَهُنَّ حَوْلَيْنِ كَامِلَيْنِ لِمَنْ اَرَادَ اَنْ يُّتِمَّ الرَّضَاعَةَ ۗ وَعَلَى الْمَوْلُوْدِ لَهٗ رِزْقُهُنَّ وَكِسْوَتُهُنَّ بِالْمَعْرُوْفِۗ لَا تُكَلَّفُ نَفْسٌ اِلَّا وُسْعَهَا ۚ لَا تُضَاۤرَّ وَالِدَةٌ ۢبِوَلَدِهَا وَلَا مَوْلُوْدٌ لَّهٗ بِوَلَدِهٖ وَعَلَى الْوَارِثِ مِثْلُ ذٰلِكَ ۚ فَاِنْ اَرَادَا فِصَالًا عَنْ تَرَاضٍ مِّنْهُمَا وَتَشَاوُرٍ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَا ۗوَاِنْ اَرَدْتُّمْ اَنْ تَسْتَرْضِعُوْٓا اَوْلَادَكُمْ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ اِذَا سَلَّمْتُمْ مَّآ اٰتَيْتُمْ بِالْمَعْرُوْفِۗ وَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ بِمَا تَعْمَلُوْنَ بَصِيْرٌ
wal-wālidātu yurḍi‘na aulādahunna ḥaulaini kāmilaini liman arāda ay yutimmar-raḍā‘ah(ta), wa ‘alal-maulūdi lahū rizquhunna wa kiswatuhunna bil-ma‘rūf(i), lā tukallafu nafsun illā wus‘ahā, lā tuḍārra wālidatum biwaladihā wa lā maulūdul lahū biwaladihī wa ‘alal-wāriṡi miṡlu żālik(a), fa'in arādā fiṣālan ‘an tarāḍim minhumā wa tasyāwurin falā junāḥa ‘alaihimā, wa in arattum an tastarḍi‘ū aulādakum falā junāḥa ‘alaikum iżā sallamtum mā ātaitum bil-ma‘rūf(i), wattaqullāha wa‘lamū annallāha bimā ta‘malūna baṣīr(un).
තවද මව්වරුන් තම දරුවන්ට වසර දෙකක් මව්කිරි දිය යුතුය, සම්පූර්ණයෙන්ම මව්කිරි දීමට කැමති අය සඳහා. පියාගේ වගකීම වන්නේ ඔවුන්ට අවශ්‍ය දේ සැපයීම සහ සුදුසු ආකාරයෙන් ඇඳුම් ඇඳීමයි. පුද්ගලයෙකුට දරාගත හැකි ප්‍රමාණයට වඩා බරක් නැත. මවක් තම දරුවා නිසා දුක් විඳීමට ඉඩ නොදිය යුතු අතර පියෙකු තම දරුවා නිසා (දුක් විඳීමට) ඉඩ නොදිය යුතුය. උරුමක්කාරයන් ද එසේම (බැඳී ඇත) වේ. දෙදෙනාම ඔවුන් අතර එකඟතාවයෙන් හා සාකච්ඡා කිරීමෙන් කිරි වැරීමට කැමති නම්, ඔවුන් දෙදෙනාටම කිසිදු පාපයක් නොමැත. ඔබේ දරුවාට වෙනත් කෙනෙකුට මව්කිරි දීමට අවශ්‍ය නම්, ඔබ සුදුසු ආකාරයෙන් ගෙවීමක් ලබා දීමෙන් කිසිදු පාපයක් නොමැත. අල්ලාහ්ට බිය වන්න, අල්ලාහ් ඔබ කරන දේ සියල්ල දකින බව දැන ගන්න.
وَوَصَّيْنَا الْاِنْسَانَ بِوَالِدَيْهِ اِحْسَانًا ۗحَمَلَتْهُ اُمُّهٗ كُرْهًا وَّوَضَعَتْهُ كُرْهًا ۗوَحَمْلُهٗ وَفِصٰلُهٗ ثَلٰثُوْنَ شَهْرًا ۗحَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ اَشُدَّهٗ وَبَلَغَ اَرْبَعِيْنَ سَنَةًۙ قَالَ رَبِّ اَوْزِعْنِيْٓ اَنْ اَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِيْٓ اَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَعَلٰى وَالِدَيَّ وَاَنْ اَعْمَلَ صَالِحًا تَرْضٰىهُ وَاَصْلِحْ لِيْ فِيْ ذُرِّيَّتِيْۗ اِنِّيْ تُبْتُ اِلَيْكَ وَاِنِّيْ مِنَ الْمُسْلِمِيْنَ
wa waṣṣainal-insāna biwālidaihi iḥsānā(n), ḥamalathu ummuhū kurhaw wa waḍa‘athu kurhā(n), wa ḥamluhū wa fiṣāluhū ṡalāṡūna syahrā(n), ḥattā iżā balaga asyuddahū wa balaga arba‘īna sanah(tan), qāla rabbi auzi‘nī an asykura ni‘matakal-latī an‘amta ‘alayya wa ‘alā wālidayya wa an a‘mala ṣāliḥan tarḍāhu wa aṣliḥ lī fī żurriyyatī, innī tubtu ilaika wa innī minal-muslimīn(a).
තවද අපි මිනිසුන්ට තම දෙමාපියන්ට යහපත කරන ලෙස අණ කළෙමු. ඔහුගේ මව ඔහුව දුෂ්කර ලෙස ගැබ්ගෙන, දුෂ්කර ලෙස ඔහුව බිහි කළාය. කිරි වැරීම දක්වා ගැබ්ගැනීමේ කාලය මාස තිහකි. ඔහු (දරුවා) වැඩිහිටියෙකු වී වයස අවුරුදු හතළිහක් වූ විට, ඔහු මෙසේ යාච්ඤා කරයි: “මගේ ස්වාමීනි, ඔබ මට සහ මගේ දෙමාපියන්ට ලබා දුන් ඔබේ ආශිර්වාදයන්ට කෘතඥ වීමටත්, ඔබ අනුමත කරන යහපත් ක්‍රියාවන් කිරීමටත් මට හැකි වන පරිදි මට මඟ පෙන්වීම ලබා දෙන්න. මගේ දරුවන්ට සහ මුණුබුරන්ට ගලා යන යහපත මට ලබා දෙන්න. නියත වශයෙන්ම මම ඔබ වෙත පසුතැවිලි වෙමි. සැබවින්ම මම මුස්ලිම්වරුන්ගෙන් කෙනෙකි.”