فَلَمَّا وَضَعَتْهَا قَالَتْ رَبِّ اِنِّيْ وَضَعْتُهَآ اُنْثٰىۗ وَاللّٰهُ اَعْلَمُ بِمَا وَضَعَتْۗ وَلَيْسَ الذَّكَرُ كَالْاُنْثٰى ۚ وَاِنِّيْ سَمَّيْتُهَا مَرْيَمَ وَاِنِّيْٓ اُعِيْذُهَا بِكَ وَذُرِّيَّتَهَا مِنَ الشَّيْطٰنِ الرَّجِيْمِ
falammā waḍa‘athā qālat rabbi innī waḍa‘tuhā unṡā, wallāhu a‘lamu bimā waḍa‘at, wa laisaż-żakaru kal-unṡā, wa innī sammaituhā maryama wa innī u‘īżuhā bika wa żurriyyatahā minasy-syaiṭānir-rajīm(i).
אַלזאָ ווען זי האָט זי געבוירן, האָט זי געזאָגט, "אָה מיין גאָט, איך האָב געבוירן אַ טאָכטער." כאָטש אַלאַ ווייסט בעסטער וואָס ער האָט געבוירן, און מענער זענען נישט די זעלבע ווי פרויען. "און איך האָב איר געגעבן דעם נאָמען מרים, און איך בעט דיין שוץ פֿאַר איר און אירע קינדער און אייניקלעך פֿון (דער אײַנמישונג פֿון) דעם פֿאַרשאָלטענעם טײַוול."