۞ اِنَّ اللّٰهَ يَأْمُرُكُمْ اَنْ تُؤَدُّوا الْاَمٰنٰتِ اِلٰٓى اَهْلِهَاۙ وَاِذَا حَكَمْتُمْ بَيْنَ النَّاسِ اَنْ تَحْكُمُوْا بِالْعَدْلِ ۗ اِنَّ اللّٰهَ نِعِمَّا يَعِظُكُمْ بِهٖ ۗ اِنَّ اللّٰهَ كَانَ سَمِيْعًاۢ بَصِيْرًا
innallāha ya'murukum an tu'addul-amānāti ilā ahlihā, wa iżā ḥakamtum bainan-nāsi an taḥkumū bil-‘adl(i), innallāha ni‘immā ya‘iẓukum bih(ī), innallāha kāna samī‘am baṣīrā(n).
Чӑнах та, Аллах сире ҫав хыпара илме тивӗҫлӗ ҫынсене пӗлтерме хушать, ҫынсем хушшинче саккун туса хунӑ чухне ӑна тӗрӗс ҫирӗплетмелле. Чӑнах та, Аллах сире вӗрентекен чи лайӑххи. Чӑнах та, Аллах пурне те илтекен, пурне те куракан.
سَمّٰعُوْنَ لِلْكَذِبِ اَكّٰلُوْنَ لِلسُّحْتِۗ فَاِنْ جَاۤءُوْكَ فَاحْكُمْ بَيْنَهُمْ اَوْ اَعْرِضْ عَنْهُمْ ۚوَاِنْ تُعْرِضْ عَنْهُمْ فَلَنْ يَّضُرُّوْكَ شَيْـًٔا ۗ وَاِنْ حَكَمْتَ فَاحْكُمْ بَيْنَهُمْ بِالْقِسْطِۗ اِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطِيْنَ
sammā‘ūna lil-każibi akkālūna lis-suḥt(i), fa in jā'ūka faḥkum bainahum au a‘riḍ ‘anhum, wa in tu‘riḍ ‘anhum falay yaḍurrūka syai'ā(n), wa in ḥakamta faḥkum bainahum bil-qisṭ(i), innallāha yuḥibbul-muqsiṭīn(a).
Вӗсем чӑнах та суя хыпар илтме юратаҫҫӗ, нумай харам (апат) ҫиеҫҫӗ. Енчен те вӗсем (еврейсем) сирӗн пата (Мухаммедран приговор ыйтма) пырсан, вӗсем хушшинче суд тӑвӑр е вӗсенчен пӑрӑнӑр, енчен те эсир вӗсенчен пӑрӑнӑр пулсан, вӗсем сире нимӗн чухлӗ те сиен кӳмӗҫ. Анчах та эсир (вӗсен ӗҫне) татса парӑр пулсан, тӗрӗс татса парӑр. Чӑнах та, Аллах тӳрӗ ҫынсене юратать.
وَلَمَّا رَجَعَ مُوْسٰٓى اِلٰى قَوْمِهٖ غَضْبَانَ اَسِفًاۙ قَالَ بِئْسَمَا خَلَفْتُمُوْنِيْ مِنْۢ بَعْدِيْۚ اَعَجِلْتُمْ اَمْرَ رَبِّكُمْۚ وَاَلْقَى الْاَلْوَاحَ وَاَخَذَ بِرَأْسِ اَخِيْهِ يَجُرُّهٗٓ اِلَيْهِ ۗقَالَ ابْنَ اُمَّ اِنَّ الْقَوْمَ اسْتَضْعَفُوْنِيْ وَكَادُوْا يَقْتُلُوْنَنِيْۖ فَلَا تُشْمِتْ بِيَ الْاَعْدَاۤءَ وَلَا تَجْعَلْنِيْ مَعَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ
wa lammā raja‘a mūsā ilā qaumihī gaḍbāna asifā(n), qāla bi'samā khalaftumūnī mim ba‘dī, a‘ajiltum amra rabbikum, wa alqal-alwāḥa wa akhaża bira'si akhīhi yajurruhū ilaih(i), qālabna umma innal-qaumastaḍ‘afūnī wa kādū yaqtulūnanī, falā tusymit biyal-a‘dā'a wa lā taj‘alnī ma‘al-qaumiẓ-ẓālimīn(a).
Моисей хӑйӗн халӑхӗ патне таврӑнсан, ҫилленсе, хурланса каланӑ: эпӗ ҫук чухне эсир мӗнле усал ӗҫсем турӑр, хӑвӑрӑн Ҫӳлхуҫа сӑмахне хирӗҫ каясшӑн-и? Моисей хӑмана (Тора) ҫӗре пӑрахнӑ та хӑйӗн шӑллӗн (Аруна) пуҫне ярса тытнӑ, ҫав вӑхӑтрах ӑна хӑй патнелле туртнӑ. (Харун) каланӑ: «Эй, анне ывӑлӗ! Ҫак халӑх мана вӑйсӑр тесе шутларӗ те мана вӗлерме те ӗлкӗрмерӗ, ҫавӑнпа та тӑшманусене манӑн инкекшӗн савӑнтарма ан хуш, мана тӗрӗс мар ҫын ан ту».
وَاِنْ طَاۤىِٕفَتٰنِ مِنَ الْمُؤْمِنِيْنَ اقْتَتَلُوْا فَاَصْلِحُوْا بَيْنَهُمَاۚ فَاِنْۢ بَغَتْ اِحْدٰىهُمَا عَلَى الْاُخْرٰى فَقَاتِلُوا الَّتِيْ تَبْغِيْ حَتّٰى تَفِيْۤءَ اِلٰٓى اَمْرِ اللّٰهِ ۖفَاِنْ فَاۤءَتْ فَاَصْلِحُوْا بَيْنَهُمَا بِالْعَدْلِ وَاَقْسِطُوْا ۗاِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطِيْنَ
wa in ṭā'ifatāni minal-mu'minīnaqtatalū fa aṣliḥū bainahumā, fa im bagat iḥdāhumā ‘alal-ukhrā fa qātilul-latī tabgī ḥattā tafī'a ilā amrillāh(i), fa in fā'at fa aṣliḥū bainahumā bil-‘adli wa aqsiṭū, innallāha yuḥibbul-muqsiṭīn(a).
Ӗненекенсен икӗ ушкӑнӗ вӑрҫӑра пулсан, вӗсем хушшинче килӗшӳ тӑвӑр. Енчен те иккӗшӗнчен пӗри тепӗрне (ушкӑна) тӗрӗсмарлӑх тӑвать пулсан, вара тӗрӗсмарлӑх тӑваканпа (ушкӑнпа) ҫапӑҫӑр, вара ушкӑн Аллах хушни патне таврӑнӗ. Енчен те ҫав ушкӑн (Аллах хушнине) таврӑннӑ пулсан, вӗсем иккӗшӗ хушшинче тӗрӗс килӗшӳ тӑвӑр, тӗрӗс ӗҫлӗр. Чӑнах та, Аллах тӗрӗс ӗҫлекенсене юратать.