يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِذَا تَدَايَنْتُمْ بِدَيْنٍ اِلٰٓى اَجَلٍ مُّسَمًّى فَاكْتُبُوْهُۗ وَلْيَكْتُبْ بَّيْنَكُمْ كَاتِبٌۢ بِالْعَدْلِۖ وَلَا يَأْبَ كَاتِبٌ اَنْ يَّكْتُبَ كَمَا عَلَّمَهُ اللّٰهُ فَلْيَكْتُبْۚ وَلْيُمْلِلِ الَّذِيْ عَلَيْهِ الْحَقُّ وَلْيَتَّقِ اللّٰهَ رَبَّهٗ وَلَا يَبْخَسْ مِنْهُ شَيْـًٔاۗ فَاِنْ كَانَ الَّذِيْ عَلَيْهِ الْحَقُّ سَفِيْهًا اَوْ ضَعِيْفًا اَوْ لَا يَسْتَطِيْعُ اَنْ يُّمِلَّ هُوَ فَلْيُمْلِلْ وَلِيُّهٗ بِالْعَدْلِۗ وَاسْتَشْهِدُوْا شَهِيْدَيْنِ مِنْ رِّجَالِكُمْۚ فَاِنْ لَّمْ يَكُوْنَا رَجُلَيْنِ فَرَجُلٌ وَّامْرَاَتٰنِ مِمَّنْ تَرْضَوْنَ مِنَ الشُّهَدَۤاءِ اَنْ تَضِلَّ اِحْدٰىهُمَا فَتُذَكِّرَ اِحْدٰىهُمَا الْاُخْرٰىۗ وَلَا يَأْبَ الشُّهَدَۤاءُ اِذَا مَا دُعُوْا ۗ وَلَا تَسْـَٔمُوْٓا اَنْ تَكْتُبُوْهُ صَغِيْرًا اَوْ كَبِيْرًا اِلٰٓى اَجَلِهٖۗ ذٰلِكُمْ اَقْسَطُ عِنْدَ اللّٰهِ وَاَقْوَمُ لِلشَّهَادَةِ وَاَدْنٰىٓ اَلَّا تَرْتَابُوْٓا اِلَّآ اَنْ تَكُوْنَ تِجَارَةً حَاضِرَةً تُدِيْرُوْنَهَا بَيْنَكُمْ فَلَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ اَلَّا تَكْتُبُوْهَاۗ وَاَشْهِدُوْٓا اِذَا تَبَايَعْتُمْ ۖ وَلَا يُضَاۤرَّ كَاتِبٌ وَّلَا شَهِيْدٌ ەۗ وَاِنْ تَفْعَلُوْا فَاِنَّهٗ فُسُوْقٌۢ بِكُمْ ۗ وَاتَّقُوا اللّٰهَ ۗ وَيُعَلِّمُكُمُ اللّٰهُ ۗ وَاللّٰهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيْمٌ
yā ayyuhal-lażīna āmanū iżā tadāyantum bidainin ilā ajalim musamman faktubūh(u), walyaktub bainakum kātibum bil-‘adl(i), wa lā ya'ba kātibun ay yaktuba kamā ‘allamahullāhu falyaktub, walyumlilil-lażī ‘alaihil-ḥaqqu walyattaqillāha rabbahū wa lā yabkhas minhu syai'ā(n), fa'in kānal-lażī ‘alaihil-ḥaqqu safīhan au ḍa‘īfan au lā yastaṭī‘u ay yumilla huwa falyumlil waliyyuhū bil-‘adl(i), wastasyhidū syahīdaini mir rijāliūkum, fa'illam yakūnā rajulaini farajuluw wamra'atāni mimman tarḍauna minasy-syuhadā'i an taḍilla iḥdāhumā fatużakkira iḥdāhumal-ukhrā, wa lā ya'basy-syuhadā'u iżā mā du‘ū, wa lā tas'amū an taktubūhu ṣagīran au kabīran ilā ajalih(ī), żālikum aqsaṭu ‘indallāhi wa aqwamu lisy-syahādati wa adnā allā tartābū illā an takūna tijāratan ḥāḍiratan tudīrūnahā bainakum falaisa ‘alaikum junāḥun allā taktubūhā, wa asyhidū iżā tabāya‘tum, wa lā yuḍārra kātibuw wa lā syahīd(un), wa in taf‘alū fa'innahū fusūqum bikum, wattaqullāh(a), wa yu‘allimukumullāh(u), wallāhu bikulli syai'in ‘alīm(un).
אָ, איר וואָס גלייבט! אויב איר האָט חובות און פאָנדן פֿאַר אַ באַשטימטע צייט, זאָלט איר זיי אַראָפּשרייבן. און לאָזט אַ שרייבער צווישן אייך עס ריכטיק שרייבן. לאָזט דער שרייבער נישט אָפּזאָגן עס צו שרייבן ווי אַלאַה האָט אים געלערנט, זאָל ער עס שרייבן. און לאָזט דער מענטש וואָס שולדיקט עס דיקטירן, און לאָזט אים מורא האָבן פֿאַר אַלאַה, זיין גאָט, און לאָזט אים נישט אָפּרעכענען גאָרנישט דערפון. אויב דער שולדיקער איז עמעצער וואָס פעלט אינטעליגענץ אָדער איז שוואַך (אין זיין צושטאַנד), אָדער קען נישט דיקטירן אַליין, זאָל זיין היטער עס ריכטיק דיקטירן. און עדות זאָגן מיט צוויי זכר עדות צווישן אייך. אויב עס זענען נישט צוויי זכר (עדות), זאָל זיין אַ מאַן און צוויי פרויען צווישן די מענטשן וואָס איר ווילט פֿון די (עקזיסטירנדיקע) עדות, אַזוי אַז אויב איינער פֿאַרגעסט, דערמאָנט אים דער צווייטער. און לאָזט נישט די עדות אָפּזאָגן ווען זיי ווערן גערופֿן. און ווערט נישט באָרד עס אַראָפּצושרייבן, פֿאַר דער טערמין, צי (דער חוב) איז קליין אָדער גרויס. דאָס איז מער גערעכט אין די אויגן פֿון אַלאַה, מער פֿעיִק צו פֿאַרשטאַרקן עדות, און נענטער צו צווייפֿל, סײַדן עס איז אַ געלט־האַנדל וואָס ווערט דורכגעפֿירט צווישן אײַך, דאַן איז נישטאָ קיין זינד פֿאַר אײַך אויב איר שרײַבט עס נישט אַראָפּ. און נעמט עדות ווען איר קויפֿט און פֿאַרקויפֿט, און מאַכט נישט די זאַכן שווער פֿאַרן שרײַבער אָדער די עדות. אויב איר טוט (דאָס), דאַן איז עס טאַקע אַן אַקט פֿון שלעכטיקייט פֿון אײַער זײַט. און האָט מורא פֿאַר אַלאַה, אַלאַה לערנט אײַך, און אַלאַה ווײַס אַלץ.
وَابْتَلُوا الْيَتٰمٰى حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغُوا النِّكَاحَۚ فَاِنْ اٰنَسْتُمْ مِّنْهُمْ رُشْدًا فَادْفَعُوْٓا اِلَيْهِمْ اَمْوَالَهُمْ ۚ وَلَا تَأْكُلُوْهَآ اِسْرَافًا وَّبِدَارًا اَنْ يَّكْبَرُوْا ۗ وَمَنْ كَانَ غَنِيًّا فَلْيَسْتَعْفِفْ ۚ وَمَنْ كَانَ فَقِيْرًا فَلْيَأْكُلْ بِالْمَعْرُوْفِ ۗ فَاِذَا دَفَعْتُمْ اِلَيْهِمْ اَمْوَالَهُمْ فَاَشْهِدُوْا عَلَيْهِمْ ۗ وَكَفٰى بِاللّٰهِ حَسِيْبًا
wabtalul-yatāmā ḥattā iżā balagun-nikāḥ(a), fa in ānastum minhum rusydan fadfa‘ū ilaihim amwālahum, wa lā ta'kulūhā isrāfaw wa bidāran ay yakbarū, wa man kāna ganiyyan falyasta‘fif, wa man kāna faqīran falya'kul bil-ma‘rūf(i), fa iżā dafa‘tum ilaihim amwālahum fa asyhidū ‘alaihim, wa kafā billāhi ḥasībā(n).
און פּרוביר די יתומים ביז זיי זענען אַלט גענוג צו חתונה האָבן. דערנאָך, אויב אין אייער מיינונג זענען זיי קלוג (גוט אין זאָרגן פֿאַר עשירות), דאַן גיט איבער זייער עשירות צו זיי. און עסט נישט (די פאַרמעגן פון יתומים) ווייטער ווי די פּאַסיקע שיעור און (יאָגט נישט (געבט עס אַוועק) איידער זיי וואַקסן אויף. ווער עס (צווישן די היטער) איז טויגיק, דאַן זאָל ער זיך אָפּהאַלטן (פון פֿאַרנוצן דעם יתום'ס עשירות) און ווער עס איז אָרעם, דאַן מעג ער עסן די פאַרמעגן לויטן פּאַסיקן וועג. דערנאָך, ווען איר גיט איבער די פאַרמעגן צו זיי, מוזט איר צושטעלן עדות. און אַלאַ איז גענוג ווי אַ סופּערווייזער.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا شَهَادَةُ بَيْنِكُمْ اِذَا حَضَرَ اَحَدَكُمُ الْمَوْتُ حِيْنَ الْوَصِيَّةِ اثْنٰنِ ذَوَا عَدْلٍ مِّنْكُمْ اَوْ اٰخَرٰنِ مِنْ غَيْرِكُمْ اِنْ اَنْتُمْ ضَرَبْتُمْ فِى الْاَرْضِ فَاَصَابَتْكُمْ مُّصِيْبَةُ الْمَوْتِۗ تَحْبِسُوْنَهُمَا مِنْۢ بَعْدِ الصَّلٰوةِ فَيُقْسِمٰنِ بِاللّٰهِ اِنِ ارْتَبْتُمْ لَا نَشْتَرِيْ بِهٖ ثَمَنًا وَّلَوْ كَانَ ذَا قُرْبٰىۙ وَلَا نَكْتُمُ شَهَادَةَ اللّٰهِ اِنَّآ اِذًا لَّمِنَ الْاٰثِمِيْنَ
yā ayyuhal-lażīna āmanū syahādatu bainikum iżā ḥaḍara aḥadakumul-mautu ḥīnal-waṣiyyatiṡnāni żawā ‘adlim minkum au ākharāni min gairikum in antum ḍarabtum fil-arḍi fa aṣābatkum muṣībatul-maut(i), taḥbisūnahumā mim ba‘diṣ-ṣalāti fa yuqsimāni billāhi inirtabtum lā nasytarī bihī ṡamanaw wa lau kāna żā qurbā, wa lā naktumu syahādatallāhi innā iżal laminal-āṡimīn(a).
איר וואָס גלייבט! אויב איינער (פון) אייך שטייט פארן טויט, בשעת ער איז גרייט צו מאַכן אַ צוואה, זאָל (דער צוואה) זיין עדות פון צוויי מענטשן וואָס זענען נאָר צווישן אייך, אָדער צוויי מענטשן וואָס זענען פון אַן אַנדערער (רעליגיע) ווי איר. אויב איר רייזט אויף דער ערד און איר זענט אין געפאַר פון טויט, זאָלט איר צוריקהאַלטן די צוויי עדות נאָך דעם תפילה, אַזוי אַז ביידע זאָלן שווערן ביים נאָמען פון אַלאַה אויב איר זענט אין ספק, "ביי אַלאַה וועלן מיר נישט נוצן דעם שבועה, אפילו כאָטש ער איז אַ נאָענטער קרוב, און מיר באַהאַלטן נישט די עדות פון אַלאַה, טאַקע אויב דאָס איז דער פאַל וועלן מיר זיכער זיין צווישן די זינדיקע."