اَلشَّهْرُ الْحَرَامُ بِالشَّهْرِ الْحَرَامِ وَالْحُرُمٰتُ قِصَاصٌۗ فَمَنِ اعْتَدٰى عَلَيْكُمْ فَاعْتَدُوْا عَلَيْهِ بِمِثْلِ مَا اعْتَدٰى عَلَيْكُمْ ۖ وَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ مَعَ الْمُتَّقِيْنَ
asy-syahrul-ḥarāmu bisy-syahril-ḥarāmi wal-ḥurumātu qiṣāṣ(un), famani‘tadā ‘alaikum fa‘tadū ‘alaihi bimiṡli ma‘tadā ‘alaikum, wattaqullāha wa‘lamū annallāha ma‘al-muttaqīn(a).
Хәрәм айҙар менән хәрәм айҙар, һәм (ҡаршы) нимәлер, тип хөрмәт ителә, ҡулланыла (закон) ҡысас. Шуға күрә кем һеҙгә һөжүм итһә, уның һеҙгә һөжүм итеүенә ҡарап һөжүм итегеҙ. Аллаһтан ҡурҡығыҙ һәм белегеҙ: Аллаһ Аллаһтан ҡурҡҡандар менән бергә.
وَاَنْفِقُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَلَا تُلْقُوْا بِاَيْدِيْكُمْ اِلَى التَّهْلُكَةِ ۛ وَاَحْسِنُوْا ۛ اِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِيْنَ
wa anfiqū fī sabīlillāhi wa lā tulqū bi'aidīkum ilat-tahlukah(ti), wa aḥsinū, innallāha yuḥibbul-muḥsinīn(a).
(Малдарығыҙҙы) Аллаһ юлында сарыф итегеҙ, үҙ ҡулдарығыҙ менән һәләкәткә ташланмағыҙ һәм изгелек ҡылығыҙ. Ысынлап та, Аллаһ изгелек ҡылғандарҙы ярата.
وَلَمَّا رَجَعَ مُوْسٰٓى اِلٰى قَوْمِهٖ غَضْبَانَ اَسِفًاۙ قَالَ بِئْسَمَا خَلَفْتُمُوْنِيْ مِنْۢ بَعْدِيْۚ اَعَجِلْتُمْ اَمْرَ رَبِّكُمْۚ وَاَلْقَى الْاَلْوَاحَ وَاَخَذَ بِرَأْسِ اَخِيْهِ يَجُرُّهٗٓ اِلَيْهِ ۗقَالَ ابْنَ اُمَّ اِنَّ الْقَوْمَ اسْتَضْعَفُوْنِيْ وَكَادُوْا يَقْتُلُوْنَنِيْۖ فَلَا تُشْمِتْ بِيَ الْاَعْدَاۤءَ وَلَا تَجْعَلْنِيْ مَعَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ
wa lammā raja‘a mūsā ilā qaumihī gaḍbāna asifā(n), qāla bi'samā khalaftumūnī mim ba‘dī, a‘ajiltum amra rabbikum, wa alqal-alwāḥa wa akhaża bira'si akhīhi yajurruhū ilaih(i), qālabna umma innal-qaumastaḍ‘afūnī wa kādū yaqtulūnanī, falā tusymit biyal-a‘dā'a wa lā taj‘alnī ma‘al-qaumiẓ-ẓālimīn(a).
Муса үҙ халҡы янына ҡайтҡас, асыуланып, ҡайғырып: «Мин ситтә булғанда һин ниндәй ҡот осҡос эштәр ҡылдың! Муса таҡтаташты (Тәүратты) ырғыта ла, үҙенә табан тартып торғанда, ағаһының (Харундың) башынан тотоп ала. (Һарун): «Эй, әсәйемдең улы! Был халыҡ мине көсһөҙ тип һананы, үлтерергә лә өлгөрҙө, шуға күрә дошмандарыңды минең бәхетһеҙлегемә ҡыуандырма, мине ғәҙелһеҙ кеше итмә», — тигән.
قَالَ يٰهٰرُوْنُ مَا مَنَعَكَ اِذْ رَاَيْتَهُمْ ضَلُّوْٓا ۙ
qāla yā hārūnu mā mana‘aka iż ra'aitahum ḍallū.
Ул (Муса) әйтте: «Эй, Һарун, уларҙың аҙашҡандарын күргәс, һиңә нимә ҡамасаулай?
اَلَّا تَتَّبِعَنِۗ اَفَعَصَيْتَ اَمْرِيْ
allā tattabi‘an(i), afa ‘aṣaita amrī.
(тимәк) һин минең артымдан йөрөмәйһеңме? Минең бойороҡтарымды (аңлы рәүештә) үтәмәнегеҙме?»
لَاُعَذِّبَنَّهٗ عَذَابًا شَدِيْدًا اَوْ لَاَا۟ذْبَحَنَّهٗٓ اَوْ لَيَأْتِيَنِّيْ بِسُلْطٰنٍ مُّبِيْنٍ
la'u‘ażżibannahū ‘ażāban syadīdan au la'ażbaḥannahū au laya'tiyannī bisulṭānim mubīn(in).
Мин уны мотлаҡ ҡаты яза менән язалайым йәки үлтерәм, әгәр ул миңә аныҡ сәбәп менән килмәһә».
۞ قَالَ سَنَنْظُرُ اَصَدَقْتَ اَمْ كُنْتَ مِنَ الْكٰذِبِيْنَ
qāla sananẓuru aṣadaqta am kunta minal-kāżibīn(a).
Ул (Сөләймән): «Беҙ ҡарарбыҙ, һин дөрөҫ һөйләйһеңме, әллә ялғансыларҙанмы?