وَكَتَبْنَا عَلَيْهِمْ فِيْهَآ اَنَّ النَّفْسَ بِالنَّفْسِ وَالْعَيْنَ بِالْعَيْنِ وَالْاَنْفَ بِالْاَنْفِ وَالْاُذُنَ بِالْاُذُنِ وَالسِّنَّ بِالسِّنِّۙ وَالْجُرُوْحَ قِصَاصٌۗ فَمَنْ تَصَدَّقَ بِهٖ فَهُوَ كَفَّارَةٌ لَّهٗ ۗوَمَنْ لَّمْ يَحْكُمْ بِمَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الظّٰلِمُوْنَ
wa katabnā ‘alaihim fīhā annan-nafsa bin-nafsi wal-‘aina bil-‘aini wal-anfa bil-anfi wal-użuna bil-użuni was-sinna bis-sinni wal-jurūḥa qiṣāṣ(un), faman taṣaddaqa bihī fa huwa kaffāratul lah(ū), wa mal lam yaḥkum bimā anzalallāhu fa ulā'ika humuẓ-ẓālimūn(a).
យើងបានបញ្ជាក់សម្រាប់ពួកគេនៅក្នុងវា (គម្ពីរតូរ៉ា) ថា ជីវិត (ត្រូវបានសង) សងវិញដោយជីវិត ភ្នែកសងវិញដោយភ្នែក ច្រមុះសងវិញដោយច្រមុះ ត្រចៀកសងវិញដោយត្រចៀក ធ្មេញសងវិញដោយធ្មេញ ហើយរបួស (ក៏) មានគីសាស (ចម្លើយដូចគ្នា)។ អ្នកណាដែលលះបង់ (សិទ្ធិគីសាស) នោះវា (ក្លាយជា) ការប្រោសលោះសម្រាប់បាបកម្មរបស់គាត់។ អ្នកណាដែលមិនសម្រេចចិត្តតាមអ្វីដែលអល់ឡោះបានបញ្ចុះបញ្ចូល នោះពួកគេគឺជាពួកអ្នកប្រព្រឹត្តខុស។
وَلَا تَقْتُلُوا النَّفْسَ الَّتِيْ حَرَّمَ اللّٰهُ اِلَّا بِالْحَقِّۗ وَمَنْ قُتِلَ مَظْلُوْمًا فَقَدْ جَعَلْنَا لِوَلِيِّهٖ سُلْطٰنًا فَلَا يُسْرِفْ فِّى الْقَتْلِۗ اِنَّهٗ كَانَ مَنْصُوْرًا
wa lā taqtulun-nafsal-latī ḥarramallāhu illā bil-ḥaqq(i), wa man qutila maẓlūman faqad ja‘alnā liwaliyyihī sulṭānan falā yusrif fil-qatl(i), innahū kāna manṣūrā(n).
ហើយចូរពួកអ្នកកុំសម្លាប់មនុស្សដែលអល់ឡោះបានហាមឃាត់ (មិនឱ្យសម្លាប់) លើកលែងតែមានហេតុផលត្រឹមត្រូវ។ ហើយអ្នកណាដែលត្រូវបានគេសម្លាប់ដោយអយុត្តិធម៌ យើងពិតជាបានផ្តល់អំណាចដល់អ្នកថែរក្សារបស់គាត់ ប៉ុន្តែកុំឱ្យអ្នកថែរក្សារបស់គាត់លើសពីដែនកំណត់នៃការសម្លាប់ឡើយ។ ពិតប្រាកដណាស់ គាត់គឺជាអ្នកដែលទទួលបានជំនួយ។