وَمَا كَانَ لِمُؤْمِنٍ اَنْ يَّقْتُلَ مُؤْمِنًا اِلَّا خَطَـًٔا ۚ وَمَنْ قَتَلَ مُؤْمِنًا خَطَـًٔا فَتَحْرِيْرُ رَقَبَةٍ مُّؤْمِنَةٍ وَّدِيَةٌ مُّسَلَّمَةٌ اِلٰٓى اَهْلِهٖٓ اِلَّآ اَنْ يَّصَّدَّقُوْا ۗ فَاِنْ كَانَ مِنْ قَوْمٍ عَدُوٍّ لَّكُمْ وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَتَحْرِيْرُ رَقَبَةٍ مُّؤْمِنَةٍ ۗوَاِنْ كَانَ مِنْ قَوْمٍۢ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُمْ مِّيْثَاقٌ فَدِيَةٌ مُّسَلَّمَةٌ اِلٰٓى اَهْلِهٖ وَتَحْرِيْرُ رَقَبَةٍ مُّؤْمِنَةٍ ۚ فَمَنْ لَّمْ يَجِدْ فَصِيَامُ شَهْرَيْنِ مُتَتَابِعَيْنِۖ تَوْبَةً مِّنَ اللّٰهِ ۗوَكَانَ اللّٰهُ عَلِيْمًا حَكِيْمًا
wa mā kāna limu'minin ay yaqtula mu'minan illā khaṭa'ā(n), wa man qatala mu'minan khaṭa'an fa taḥrīru raqabatim mu'minatiw wa diyatum musallamatun ilā ahlihī illā ay yaṣṣaddaqū, fa in kāna min qaumim bainakum wa bainahum mīṡāqun fa diyatum musallamatun ilā ahlihī wa taḥrīru raqabatim mu'minah(tin), famal lam yajid fa ṣiyāmu syahraini mutatābi‘aini taubatam minallāh(i), wa kānallāhu ‘alīman ḥakīmā(n).
און עס איז נישט פּאַסיק פֿאַר אַ גלויביקן צו הרגענען אַ גלויביקן (אַנדערן), אַחוץ ווײַל ער איז שולדיק (אַקסאַדענטאַל). ווער עס הרגעט אַ גלויביקן ווײַל ער איז שולדיק (לאָז) באַפֿרײַען אַ גלויביקן שקלאַף און (צאָלן) די כופר וואָס ווערט געגעבן צו זײַן (געטייטטער מענטשנס) משפּחה, אַחוץ אויב זיי (די געטייטטע מענטשנס משפּחה) אָפּזאָגן זיך פֿון דער צאָלונג. אויב ער (דער דערמאָרדעטער) איז פֿון אַ פֿאָלק וואָס איז פֿײַנדלעך צו אײַך, כאָטש ער איז אַ גלויביקער, דאַן (לאָז דער מערדער) באַפֿרײַען זײַנע גלויביקע קנעכט. און אויב ער (דער דערמאָרדעטער) איז פֿון אַ פֿאָלק (כופרים) מיט וועמען עס איז אַ שלום־אָפּמאַך צווישן זיי און אײַך, דאַן (לאָז דער מערדער) צאָלן די כופר וואָס ווערט איבערגעגעבן צו זײַן (געטייטטער) משפּחה און באַפֿרײַען זײַנע גלויביקע קנעכט. ווער עס געפֿינט נישט (זײַן שקלאַף), זאָל ער (דער מערדער) פֿאַסטן צוויי חדשים נאָכאַנאַנד ווי תשובה צו אַלאַה. און אַלאַה איז אַל־וויסנדיק, אַל־קלוג.