اِنَّمَا جَزٰۤؤُا الَّذِيْنَ يُحَارِبُوْنَ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ وَيَسْعَوْنَ فِى الْاَرْضِ فَسَادًا اَنْ يُّقَتَّلُوْٓا اَوْ يُصَلَّبُوْٓا اَوْ تُقَطَّعَ اَيْدِيْهِمْ وَاَرْجُلُهُمْ مِّنْ خِلَافٍ اَوْ يُنْفَوْا مِنَ الْاَرْضِۗ ذٰلِكَ لَهُمْ خِزْيٌ فِى الدُّنْيَا وَلَهُمْ فِى الْاٰخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيْمٌ
innamā jazā'ul-lażīna yuḥāribūnallāha wa rasūlahū wa yas‘auna fil-arḍi fasādan ay yuqattalū au yuṣallabū au tuqaṭṭa‘a aidīhim wa arjuluhum min khilāfin au yunfau minal-arḍ(i), żālika lahum khizyun fid-dun-yā wa lahum fil-ākhirati ‘ażābun ‘aẓīm(un).
Kë bï kɔc thɔ̈ɔ̈r kek Allah ku Raan cï lɔc ku dɔc looi ku loikë kärac pinynhom ee bïk nɔ̈k ka bïk piäät tim cï rïïu kɔ̈u, ka bïk ke cin ku cök thɔ̈ɔ̈r ë tim cï rïïu kɔ̈u, ka bïk keek nyaai bɛ̈iken yiic. Kënë ë kërac tënë ke pinynhom ë tɛ̈n, ku pïr aköldä aabï tɛ̈m awuɔ̈cdït apɛi yök.