فَخَسَفْنَا بِهٖ وَبِدَارِهِ الْاَرْضَ ۗفَمَا كَانَ لَهٗ مِنْ فِئَةٍ يَّنْصُرُوْنَهٗ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۖوَمَا كَانَ مِنَ الْمُنْتَصِرِيْنَ
fakhasafnā bihī wa bidārihil-arḍ(a), famā kāna lahū min fi'atiy yanṣurūnahū min dūnillāh(i), wa mā kāna minal-muntaṣirīn(a).
དེར་བརྟེན་ང་ཚོས་ཁོང་(ཀ་རུན)དང་ཁོང་གི་ཁང་པ་ས་གཞིའི་ནང་དུ་བསྡད་ཡོད། དེར་བརྟེན་ཁོང་གི་ཆེད་དུ་ཨ་ལཱ་ཧ་ལས་གཞན་ཁོང་ལ་རོགས་རམ་བྱེད་མཁན་གྱི་ཚོགས་པ་གང་ཡང་མེད་ལ། ཁོང་རང་ཉིད་ལ་འགོག་རྒོལ་བྱེད་ཐུབ་མཁན་གྱི་གྲས་ཤིག་མིན།
وَاَصْبَحَ الَّذِيْنَ تَمَنَّوْا مَكَانَهٗ بِالْاَمْسِ يَقُوْلُوْنَ وَيْكَاَنَّ اللّٰهَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَّشَاۤءُ مِنْ عِبَادِهٖ وَيَقْدِرُۚ لَوْلَآ اَنْ مَّنَّ اللّٰهُ عَلَيْنَا لَخَسَفَ بِنَا ۗوَيْكَاَنَّهٗ لَا يُفْلِحُ الْكٰفِرُوْنَ ࣖ
wa aṣbaḥal-lażīna tamannau makānahū bil-amsi yaqūlūna waika'annallāha yabsuṭur-rizqa limay yasyā'u min ‘ibādihī wa yaqdir(u), lau lā am mannallāhu ‘alainā lakhasafa binā, waika'annahū lā yufliḥul-kāfirūn(a).
དེ་ནས་ཁ་སང་ཁོང་ཚོའི་གནས་བབ་སྐོར་ལ་འཆར་སྣང་བྱེད་མཁན་གྱི་མི་དེ་དག་གིས་(ཀ་རུན་) "ཨ་ལཱ། ཨ་ལཱ་ཧ་ཡིས་ཁོང་གི་བྲན་གཡོག་གི་ཁྲོད་ནས་ཁོང་གིས་འདོད་པའི་མི་ལ་འཚོ་བཅུད་སྤྲོད་པ་དེ་བདེན་པ་རེད། ལམ་འགྲོ་ཅན།"
فَكُلًّا اَخَذْنَا بِذَنْۢبِهٖۙ فَمِنْهُمْ مَّنْ اَرْسَلْنَا عَلَيْهِ حَاصِبًا ۚوَمِنْهُمْ مَّنْ اَخَذَتْهُ الصَّيْحَةُ ۚوَمِنْهُمْ مَّنْ خَسَفْنَا بِهِ الْاَرْضَۚ وَمِنْهُمْ مَّنْ اَغْرَقْنَاۚ وَمَا كَانَ اللّٰهُ لِيَظْلِمَهُمْ وَلٰكِنْ كَانُوْٓا اَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُوْنَ
fakullan akhażnā biżambih(ī), faminhum man arsalnā ‘alaihi ḥāṣibā(n), wa minhum man akhażathuṣ-ṣaiḥah(tu), wa minhum man khasafnā bihil-arḍ(a), wa minhum man agraqnā, wa mā kānallāhu liyaẓlimahum wa lākin kānū anfusahum yaẓlimūn(a).
དེར་བརྟེན་ང་ཚོས་ཁོང་ཚོ་རེ་རེ་ལ་ཁོང་ཚོའི་སྡིག་པའི་ཆེད་དུ་ཉེས་ཆད་བཏང་བ་དང་། ཁ་ཤས་ལ་རྡོ་ཆུང་ཆུང་གི་ཆར་པ་བཏང་བ་དང་། ཁ་ཤས་ལ་འབྲུག་སྒྲ་ཆེན་པོས་རྡུང་བ་དང་། ཁ་ཤས་ས་གཞིའི་ནང་དུ་བླུགས་པ་དང་། ཁ་ཤས་ཆུ་ནང་དུ་བླུགས་པ་རེད། ཨ་ལཱ་ཧ་ཡིས་ཁོང་ཚོར་ནོར་འཁྲུལ་རྩ་བ་ནས་བྱེད་འདོད་མེད་ཀྱང་ཁོང་ཚོ་རང་ཉིད་ལ་ནོར་འཁྲུལ་བཟོ་མཁན་དེ་རེད།