فَلَمَّا بَلَغَا مَجْمَعَ بَيْنِهِمَا نَسِيَا حُوْتَهُمَا فَاتَّخَذَ سَبِيْلَهٗ فِى الْبَحْرِ سَرَبًا
falammā balagā majma‘a bainihimā nasiyā ḥūtahumā fattakhaża sabīlahū fil-baḥri sarabā(n).
ಹೀಗೆ ಅವರು ಎರಡು ಸಮುದ್ರಗಳು ಸೇರುವ ಸ್ಥಳವನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ, ಅವರು ಮೀನನ್ನು ಮರೆತುಬಿಟ್ಟರು, ಮತ್ತು ಅದು ಹಾರಿ ಸಮುದ್ರದೊಳಗೆ ಹೋಯಿತು.
قَالَ اَرَاَيْتَ اِذْ اَوَيْنَآ اِلَى الصَّخْرَةِ فَاِنِّيْ نَسِيْتُ الْحُوْتَۖ وَمَآ اَنْسٰىنِيْهُ اِلَّا الشَّيْطٰنُ اَنْ اَذْكُرَهٗۚ وَاتَّخَذَ سَبِيْلَهٗ فِى الْبَحْرِ عَجَبًا
qāla ara'aita iż awainā ilaṣ-ṣakhrati fa innī nasītul-ḥūt(a), wa mā ansānīhu illasy-syaiṭanu an ażkurah(ū), wattakhaża sabīlahū fil-baḥri ‘ajabā(n).
ಅವನು (ಅವನ ಸೇವಕನು) ಉತ್ತರಿಸಿದನು, "ನಾವು ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಆಶ್ರಯ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ನಾನು ಮೀನನ್ನು (ನಿಮಗೆ ಹೇಳಲು) ಮರೆತಿದ್ದೆ ಮತ್ತು ಸೈತಾನನನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಬೇರೇನೂ ಅದನ್ನು ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲು ನನ್ನನ್ನು ಮರೆಯುವಂತೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ ಮತ್ತು (ಮೀನು) ಬಹಳ ವಿಚಿತ್ರ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಹೋಯಿತು ಎಂದು ನಿಮಗೆ ತಿಳಿದಿದೆಯೇ?"