فَلَمَّا بَلَغَا مَجْمَعَ بَيْنِهِمَا نَسِيَا حُوْتَهُمَا فَاتَّخَذَ سَبِيْلَهٗ فِى الْبَحْرِ سَرَبًا
falammā balagā majma‘a bainihimā nasiyā ḥūtahumā fattakhaża sabīlahū fil-baḥri sarabā(n).
इस आस् ते जदुं ओह़ दौंऊ समुंदरे दे मिलने आली थाह़र च पुज् जी गे, तां मछी भुल्ली गेई, ते ओह़ कूदी गेया ते समुंदरे च रस् ता चली पेई।
قَالَ اَرَاَيْتَ اِذْ اَوَيْنَآ اِلَى الصَّخْرَةِ فَاِنِّيْ نَسِيْتُ الْحُوْتَۖ وَمَآ اَنْسٰىنِيْهُ اِلَّا الشَّيْطٰنُ اَنْ اَذْكُرَهٗۚ وَاتَّخَذَ سَبِيْلَهٗ فِى الْبَحْرِ عَجَبًا
qāla ara'aita iż awainā ilaṣ-ṣakhrati fa innī nasītul-ḥūt(a), wa mā ansānīhu illasy-syaiṭanu an ażkurah(ū), wattakhaża sabīlahū fil-baḥri ‘ajabā(n).
उने (उसदा नौकर) ने जवाब दित्ता, “के तुस जानदे ओ के जदुं अस चट्टान उप्पर शरण लैंदे हे तां मैं मछियें गी (तुसेंगी दस्सना) भुल्ली गेआ ते शैतान दे अलावा कुसै बी चीजै ने मिगी याद करना भुल्ली नेईं दित्ता, ते (मछी) बड़ी गै अजीब तरीके कन्नै समुंदरे च अपना रस्ता बनाई लेआ।”