وَلَمَّا جَاۤءَ مُوْسٰى لِمِيْقَاتِنَا وَكَلَّمَهٗ رَبُّهٗۙ قَالَ رَبِّ اَرِنِيْٓ اَنْظُرْ اِلَيْكَۗ قَالَ لَنْ تَرٰىنِيْ وَلٰكِنِ انْظُرْ اِلَى الْجَبَلِ فَاِنِ اسْتَقَرَّ مَكَانَهٗ فَسَوْفَ تَرٰىنِيْۚ فَلَمَّا تَجَلّٰى رَبُّهٗ لِلْجَبَلِ جَعَلَهٗ دَكًّا وَّخَرَّ مُوْسٰى صَعِقًاۚ فَلَمَّآ اَفَاقَ قَالَ سُبْحٰنَكَ تُبْتُ اِلَيْكَ وَاَنَا۠ اَوَّلُ الْمُؤْمِنِيْنَ
wa lammā jā'a mūsā limīqātinā wa kallamahū rabbuh(ū), qāla rabbi arinī anẓur ilaik(a), qāla lan tarānī wa lākininẓur ilal-jabali fa inistaqarra makānahū fa saufa tarānī, falammā tajallā rabbuhū lil-jabali ja‘alahū dakkaw wa kharra mūsā ṣa‘iqā(n), falammā afāqa qāla subḥānaka tubtu ilaika wa ana awwalul-mu'minīn(a).
आ जखन मूसा ओहि समय मे (मुनाजत) लग अयलाह जखन हम सभ निर्धारित केने रही आ भगवान हुनका सँ (सोझे) बात केने छलाह, तखन (मूसा) कहलनि, "हे हमर प्रभु, हमरा सामने (अपना) प्रकट भ' जाउ जाहि सँ हम अहाँ केँ देखि सकब।" (अल्लाह)। तेँ जखन हुनक प्रभु पहाड़ पर (अपन महिमा) प्रकट केलनि तखन पहाड़ नष्ट भ गेल आ मूसा बेहोश भ गेलाह | मूसा के होश आबि गेलाक बाद ओ कहलनि, "महिमा अहाँक हो, हम अहाँ पर पश्चाताप करैत छी आ हम सबसँ पहिने विश्वास करैत छी।"