وَاِذْ وٰعَدْنَا مُوْسٰىٓ اَرْبَعِيْنَ لَيْلَةً ثُمَّ اتَّخَذْتُمُ الْعِجْلَ مِنْۢ بَعْدِهٖ وَاَنْتُمْ ظٰلِمُوْنَ
wa iż wā‘adnā mūsā arba‘īna lailatan ṡummattakhażtumul-‘ijla mim ba‘dihī wa antum ẓālimūn(a).
An (erënnert Iech) wéi Mir dem Moses véierzeg Nuechte versprach hunn. Dunn hutt Dir (d'Kanner vun Israel) (eng Statu vum) Kallef (als Offer) no sengem (Depart) gemaach, an Dir (gouf) déi Ongerecht.
وَاِذْ قَالَ مُوْسٰى لِقَوْمِهٖ يٰقَوْمِ اِنَّكُمْ ظَلَمْتُمْ اَنْفُسَكُمْ بِاتِّخَاذِكُمُ الْعِجْلَ فَتُوْبُوْٓا اِلٰى بَارِىِٕكُمْ فَاقْتُلُوْٓا اَنْفُسَكُمْۗ ذٰلِكُمْ خَيْرٌ لَّكُمْ عِنْدَ بَارِىِٕكُمْۗ فَتَابَ عَلَيْكُمْ ۗ اِنَّهٗ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيْمُ
wa iż qāla mūsā liqaumihī yā qaumi innakum ẓalamtum anfusakum bittikhāżikumul- ‘ijla fatūbū ilā bāri'ikum faqtulū anfusakum, żālikum khairul lakum ‘inda bāri'ikum, fatāba ‘alaikum, innahū huwat-tawwābur-raḥīm(u).
An (erënnert Iech) wéi de Musa zu sengem Vollek gesot huet: "O mäi Vollek! Dir hutt Iech selwer wierklech Onrecht ugedoen, andeems Dir (e Bild vun) e Kalb (als Offer) gemaach hutt, dofir beréit Iech bei Ärem Schëpfer a ëmbréngt Iech selwer. Et ass besser fir Iech bei Ärem Schëpfer. Hie wäert Är Berou akzeptéieren. Wierklech, Hie ass dee Berouegungsfäegsten, dee Barmhäerzegsten."
۞ وَلَقَدْ جَاۤءَكُمْ مُّوْسٰى بِالْبَيِّنٰتِ ثُمَّ اتَّخَذْتُمُ الْعِجْلَ مِنْۢ بَعْدِهٖ وَاَنْتُمْ ظٰلِمُوْنَ
wa laqad jā'akum mūsā bil-bayyināti ṡummattakhażtumul-‘ijla mim ba‘dihī wa antum ẓālimūn(a).
An tatsächlech ass de Moses mat Beweiser vun der Wourecht bei iech komm, duerno hutt Dir (d'Bild vum) Kallef (als Offer) geholl, nodeems hien (fortgaangen ass), an Dir (sidd) déi Ongerecht ginn.
وَاِذْ اَخَذْنَا مِيْثَاقَكُمْ وَرَفَعْنَا فَوْقَكُمُ الطُّوْرَۗ خُذُوْا مَآ اٰتَيْنٰكُمْ بِقُوَّةٍ وَّاسْمَعُوْا ۗ قَالُوْا سَمِعْنَا وَعَصَيْنَا وَاُشْرِبُوْا فِيْ قُلُوْبِهِمُ الْعِجْلَ بِكُفْرِهِمْ ۗ قُلْ بِئْسَمَا يَأْمُرُكُمْ بِهٖٓ اِيْمَانُكُمْ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ
wa iż akhażnā mīṡāqakum wa rafa‘nā fauqakumuṭ-ṭūr(a), khużū mā ātainākum biquwwatiw wasma‘ū, qālū sami‘nā wa ‘aṣainā, wa usyribū fī qulūbihimul-‘ijla bikufrihim, qul bi'samā ya'murukum bihī īmānukum in kuntum mu'minīn(a).
An (erënnert Iech) wéi Mir Äert Versprieche geholl hunn an de Bierg (Sinai) iwwer Iech gehuewen hunn (während mir gesot hunn): "Halt fest un deem wat mir Iech ginn hunn a lauschtert!" Si hunn geäntwert: "Mir hunn gelauschtert, awer mir hunn net gefollegt." An d'Kallef ass an hir Häerzer (d'Léift fir Biller ze veréieren) penetréiert wéinst hirem Ongleewe. Sot: "Et ass ganz schlecht, wat Äre Glawen Iech befielt ze maachen, wann Dir Gleeweg sidd!"
يَسْـَٔلُكَ اَهْلُ الْكِتٰبِ اَنْ تُنَزِّلَ عَلَيْهِمْ كِتٰبًا مِّنَ السَّمَاۤءِ فَقَدْ سَاَلُوْا مُوْسٰٓى اَكْبَرَ مِنْ ذٰلِكَ فَقَالُوْٓا اَرِنَا اللّٰهَ جَهْرَةً فَاَخَذَتْهُمُ الصَّاعِقَةُ بِظُلْمِهِمْۚ ثُمَّ اتَّخَذُوا الْعِجْلَ مِنْۢ بَعْدِ مَا جَاۤءَتْهُمُ الْبَيِّنٰتُ فَعَفَوْنَا عَنْ ذٰلِكَ ۚ وَاٰتَيْنَا مُوْسٰى سُلْطٰنًا مُّبِيْنًا
yas'aluka ahlul-kitābi an tunazzila ‘alaihim kitābam minas-samā'i faqad sa'alū mūsā akbara min żālika fa qālū arinallāha jahratan fa akhażathumuṣ-ṣā‘iqatu bi ẓulmihim, ṡummattakhażul-‘ijla mim ba‘di mā jā'athumul-bayyinātu fa ‘afaunā ‘an żālik(a), wa ātainā mūsā sulṭānam mubīnā(n).
(D'Leit vum) Vollek vum Buch froen dech (Muhammad), datt s du hinnen e Buch vum Himmel erofschécks. Tatsächlech hunn si de Moses ëm eppes méi Grousses gefrot. Si soten: "Weis eis Allah a Wierklechkeet." Also goufe si vum Blëtz getraff wéinst hirer Tyrannei. Dann hunn si d'Kallef ugebiet, nodeems si déi kloer Beweiser gesinn haten, awer Mir hunn hinnen verginn, a Mir hunn dem Moses richteg Autoritéit ginn.
وَاتَّخَذَ قَوْمُ مُوْسٰى مِنْۢ بَعْدِهٖ مِنْ حُلِيِّهِمْ عِجْلًا جَسَدًا لَّهٗ خُوَارٌۗ اَلَمْ يَرَوْا اَنَّهٗ لَا يُكَلِّمُهُمْ وَلَا يَهْدِيْهِمْ سَبِيْلًاۘ اِتَّخَذُوْهُ وَكَانُوْا ظٰلِمِيْنَ
wattakhaża mūsā mim ba‘dihī min ḥuliyyihim ‘ijlan jasadal lahū khuwār(un), alam yarau annahū lā yukallimuhum wa lā yahdīhim sabīlā(n), ittakhażūhu wa kānū ẓālimīn(a).
An d'Leit vum Moses hunn, nodeems hien (op de Bierg Sinai) fortgaangen ass, aus Bijouen (Gold) e Kalb mat engem Kierper an enger brüllender Stëmm gemaach. Woussten si net, datt d'Kalb net mat hinne schwätze konnt an hinnen de Wee net weisen konnt? Si hunn et (als Gëtzendéngscht) ugeholl. Si waren Ongerechtegkeeten.
وَلَمَّا رَجَعَ مُوْسٰٓى اِلٰى قَوْمِهٖ غَضْبَانَ اَسِفًاۙ قَالَ بِئْسَمَا خَلَفْتُمُوْنِيْ مِنْۢ بَعْدِيْۚ اَعَجِلْتُمْ اَمْرَ رَبِّكُمْۚ وَاَلْقَى الْاَلْوَاحَ وَاَخَذَ بِرَأْسِ اَخِيْهِ يَجُرُّهٗٓ اِلَيْهِ ۗقَالَ ابْنَ اُمَّ اِنَّ الْقَوْمَ اسْتَضْعَفُوْنِيْ وَكَادُوْا يَقْتُلُوْنَنِيْۖ فَلَا تُشْمِتْ بِيَ الْاَعْدَاۤءَ وَلَا تَجْعَلْنِيْ مَعَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ
wa lammā raja‘a mūsā ilā qaumihī gaḍbāna asifā(n), qāla bi'samā khalaftumūnī mim ba‘dī, a‘ajiltum amra rabbikum, wa alqal-alwāḥa wa akhaża bira'si akhīhi yajurruhū ilaih(i), qālabna umma innal-qaumastaḍ‘afūnī wa kādū yaqtulūnanī, falā tusymit biyal-a‘dā'a wa lā taj‘alnī ma‘al-qaumiẓ-ẓālimīn(a).
An wéi de Moses zu sengem Vollek zréckkoum, war hie rosen an traureg a sot: "Wat fir schrecklech Dote hutt Dir gemaach, während ech fort war! Wëllt Dir géint d'Versprieche vun Ärem Här goen?" De Moses huet d'Tablett (Tora) erofgehäit a säi Brudder (Harun) säi Kapp gegraff, während hien se zu sech gezunn huet. (Harun) sot: "O, Jong vu menger Mamm! Dëst Vollek huet mech fir schwaach gehalen a si hunn mech bal ëmbruecht, also loosst Är Feinde net iwwer mäin Ongléck jubelen, a maacht mech net zu engem ongerechte Mënsch."
اِنَّ الَّذِيْنَ اتَّخَذُوا الْعِجْلَ سَيَنَالُهُمْ غَضَبٌ مِّنْ رَّبِّهِمْ وَذِلَّةٌ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۗ وَكَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُفْتَرِيْنَ
innal-lażīnattakhażul-‘ijla sayanāluhum gaḍabum mir rabbihim wa żillatun fil-ḥayātid-dun-yā, wa każālika najzil-muftarīn(a).
Wierklech, déi, déi (eng Statu vun) e Kalb maachen (als hire Verehrung), kréien enges Daags de Roserei vun hirem Här an d'Demütigung am Liewen op dëser Welt. Sou belounen Mir déi, déi Ligen erzielen.
قَالَ فَاِنَّا قَدْ فَتَنَّا قَوْمَكَ مِنْۢ بَعْدِكَ وَاَضَلَّهُمُ السَّامِرِيُّ
qāla fa innā qad fatannā qaumaka mim ba‘dika wa aḍallahumus-sāmiriyy(u).
Hien (Allah) sot: "Tatsächlech, Mir hunn Är Leit op d'Prouf gestallt, nodeems Dir fortgaang sidd, an si goufe vun de Samiri op eng falsch Manéier gefouert."
قَالُوْا مَآ اَخْلَفْنَا مَوْعِدَكَ بِمَلْكِنَا وَلٰكِنَّا حُمِّلْنَآ اَوْزَارًا مِّنْ زِيْنَةِ الْقَوْمِ فَقَذَفْنٰهَا فَكَذٰلِكَ اَلْقَى السَّامِرِيُّ ۙ
qālū mā akhlafnā mau‘idaka bimalkinā wa lākinnā ḥummilnā auzāram min zīnatil-qaumi fa qażafnāhā fa każālika alqas-sāmiriyy(u).
Si soten: "Mir hunn Äre Bund net aus eegenem Wëlle gebrach, mee mir mussten eng schwéier Laascht vun den Ornamenter vum Vollek (vum Pharao) droen, dann hu mir se (an d'Feier) gehäit, an op déiselwecht Aart a Weis huet de Samiri se gehäit,
فَاَخْرَجَ لَهُمْ عِجْلًا جَسَدًا لَّهٗ خُوَارٌ فَقَالُوْا هٰذَآ اِلٰهُكُمْ وَاِلٰهُ مُوْسٰى ەۙ فَنَسِيَ ۗ
fa akhraja lahum ‘ijlan jasadal lahū khuwārun fa qālū hāżā ilāhukum wa ilāhu mūsā, fa nasiy(a).
dann (aus der Feierplaz) huet hien (de Samiri) (eng Statu vun) engem Kallef mat engem Kierper an enger Stëmm fir si erausbruecht, dofir soten si: "Dëst ass äre Gott an de Gott vum Moses, awer hie (de Moses) huet et vergiess."
اَفَلَا يَرَوْنَ اَلَّا يَرْجِعُ اِلَيْهِمْ قَوْلًا ەۙ وَّلَا يَمْلِكُ لَهُمْ ضَرًّا وَّلَا نَفْعًا ࣖ
afalā yarauna allā yarji‘u ilaihim qaulā(n), wa lā yamliku lahum ḍarraw wa lā naf‘ā(n).
Hunn si also net gemierkt, datt (d'Kalfstatue) hinnen keng Äntwert konnt ginn, a kee Schued widderstoe konnt oder hinne Virdeeler brénge konnt?
قَالُوْا لَنْ نَّبْرَحَ عَلَيْهِ عٰكِفِيْنَ حَتّٰى يَرْجِعَ اِلَيْنَا مُوْسٰى
qālū lan nabraḥa ‘alaihi ‘ākifīna ḥattā yarji‘a ilainā mūsā.
Si hunn geäntwert: "Mir wäerten et net verloossen (a) weiderhin et (d'Kalfstatu) ubidden, bis de Moses bei eis zréckkënnt."
قَالَ يٰهٰرُوْنُ مَا مَنَعَكَ اِذْ رَاَيْتَهُمْ ضَلُّوْٓا ۙ
qāla yā hārūnu mā mana‘aka iż ra'aitahum ḍallū.
Hie (Moses) sot: "O Harun! Wat hält dech op, wann s du gesäis, datt si sech ofgeleeën hunn,