وَاِذْ وٰعَدْنَا مُوْسٰىٓ اَرْبَعِيْنَ لَيْلَةً ثُمَّ اتَّخَذْتُمُ الْعِجْلَ مِنْۢ بَعْدِهٖ وَاَنْتُمْ ظٰلِمُوْنَ

wa iż wā‘adnā mūsā arba‘īna lailatan ṡummattakhażtumul-‘ijla mim ba‘dihī wa antum ẓālimūn(a).

Беҙ Мусаға ҡырҡ төн бирергә вәғәҙә биргәнен (хәтерләгеҙ). Һуңынан һеҙ (Исраил балалары) быҙауҙы (ҡорбан итеп) һын яһанығыҙ һәм һеҙ (ҡорбан итеп) быҙауҙы (ҡорбан итеп) яһанығыҙ һәм һеҙ залимдар булдығыҙ.

وَاِذْ قَالَ مُوْسٰى لِقَوْمِهٖ يٰقَوْمِ اِنَّكُمْ ظَلَمْتُمْ اَنْفُسَكُمْ بِاتِّخَاذِكُمُ الْعِجْلَ فَتُوْبُوْٓا اِلٰى بَارِىِٕكُمْ فَاقْتُلُوْٓا اَنْفُسَكُمْۗ ذٰلِكُمْ خَيْرٌ لَّكُمْ عِنْدَ بَارِىِٕكُمْۗ فَتَابَ عَلَيْكُمْ ۗ اِنَّهٗ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيْمُ

wa iż qāla mūsā liqaumihī yā qaumi innakum ẓalamtum anfusakum bittikhāżikumul- ‘ijla fatūbū ilā bāri'ikum faqtulū anfusakum, żālikum khairul lakum ‘inda bāri'ikum, fatāba ‘alaikum, innahū huwat-tawwābur-raḥīm(u).

Һәм (хәтерләйһегеҙме) Муса үҙ халҡына: «Эй, халҡым, һеҙ үҙегеҙгә быҙау һүрәтен (ҡорбан итеп) яһап, үҙегеҙгә золом ҡылдығыҙ, шуға күрә Барлыҡҡа килтергәнегеҙгә тәүбә итегеҙ һәм үҙегеҙҙе үлтерегеҙ.

۞ وَلَقَدْ جَاۤءَكُمْ مُّوْسٰى بِالْبَيِّنٰتِ ثُمَّ اتَّخَذْتُمُ الْعِجْلَ مِنْۢ بَعْدِهٖ وَاَنْتُمْ ظٰلِمُوْنَ

wa laqad jā'akum mūsā bil-bayyināti ṡummattakhażtumul-‘ijla mim ba‘dihī wa antum ẓālimūn(a).

Хаҡтыр, Муса һеҙгә хәҡиҡәтте раҫлаусы дәлилдәр менән килде, шунан һуң һеҙ уның китеүенән һуң быҙауҙы (ҡорбан итеп) алдығыҙ һәм һеҙ залимдар булдығыҙ.

وَاِذْ اَخَذْنَا مِيْثَاقَكُمْ وَرَفَعْنَا فَوْقَكُمُ الطُّوْرَۗ خُذُوْا مَآ اٰتَيْنٰكُمْ بِقُوَّةٍ وَّاسْمَعُوْا ۗ قَالُوْا سَمِعْنَا وَعَصَيْنَا وَاُشْرِبُوْا فِيْ قُلُوْبِهِمُ الْعِجْلَ بِكُفْرِهِمْ ۗ قُلْ بِئْسَمَا يَأْمُرُكُمْ بِهٖٓ اِيْمَانُكُمْ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ

wa iż akhażnā mīṡāqakum wa rafa‘nā fauqakumuṭ-ṭūr(a), khużū mā ātainākum biquwwatiw wasma‘ū, qālū sami‘nā wa ‘aṣainā, wa usyribū fī qulūbihimul-‘ijla bikufrihim, qul bi'samā ya'murukum bihī īmānukum in kuntum mu'minīn(a).

Беҙ һинең вәғәҙәңде ҡабул итеп, һинең өҫтөңә Синай тауын күтәргән саҡта: «Беҙ һиңә биргәнде ныҡ тот һәм тыңла!» Улар: «Беҙ тыңланыҡ, әммә буйһонманыҡ», – тип яуап бирҙеләр. Һәм быҙау уларҙың күңелдәренә (һындарға табыныу һөйөүе) иманһыҙлыҡтары арҡаһында үтеп ингән. Әйт: «Әгәр һеҙ иманлы булһағыҙ, иманығыҙ һеҙгә ҡушҡан нәмә бик насар!»

يَسْـَٔلُكَ اَهْلُ الْكِتٰبِ اَنْ تُنَزِّلَ عَلَيْهِمْ كِتٰبًا مِّنَ السَّمَاۤءِ فَقَدْ سَاَلُوْا مُوْسٰٓى اَكْبَرَ مِنْ ذٰلِكَ فَقَالُوْٓا اَرِنَا اللّٰهَ جَهْرَةً فَاَخَذَتْهُمُ الصَّاعِقَةُ بِظُلْمِهِمْۚ ثُمَّ اتَّخَذُوا الْعِجْلَ مِنْۢ بَعْدِ مَا جَاۤءَتْهُمُ الْبَيِّنٰتُ فَعَفَوْنَا عَنْ ذٰلِكَ ۚ وَاٰتَيْنَا مُوْسٰى سُلْطٰنًا مُّبِيْنًا

yas'aluka ahlul-kitābi an tunazzila ‘alaihim kitābam minas-samā'i faqad sa'alū mūsā akbara min żālika fa qālū arinallāha jahratan fa akhażathumuṣ-ṣā‘iqatu bi ẓulmihim, ṡummattakhażul-‘ijla mim ba‘di mā jā'athumul-bayyinātu fa ‘afaunā ‘an żālik(a), wa ātainā mūsā sulṭānam mubīnā(n).

(Әллә) Китап әһелдәре һинән (Мөхәммәттән) уларға күктән китап төшөрөүеңде һорай. Ысынлап та, улар Мусанан да бөйөгөрәк нәмә һораған. «Беҙгә Аллаһ Тәғәләне ысынбарлыҡта күрһәт», — тинеләр. Тимәк, уларҙы үҙҙәренең тиранлығы арҡаһында йәшен һуҡҡан. Һуңынан улар асыҡ дәлилдәрҙе күргәндән һуң быҙауға табындылар, шуға ҡарамаҫтан, Беҙ уларҙы ғәфү иттек һәм Мусаға ысын хакимлыҡ бирҙек.

وَاتَّخَذَ قَوْمُ مُوْسٰى مِنْۢ بَعْدِهٖ مِنْ حُلِيِّهِمْ عِجْلًا جَسَدًا لَّهٗ خُوَارٌۗ اَلَمْ يَرَوْا اَنَّهٗ لَا يُكَلِّمُهُمْ وَلَا يَهْدِيْهِمْ سَبِيْلًاۘ اِتَّخَذُوْهُ وَكَانُوْا ظٰلِمِيْنَ

wattakhaża mūsā mim ba‘dihī min ḥuliyyihim ‘ijlan jasadal lahū khuwār(un), alam yarau annahū lā yukallimuhum wa lā yahdīhim sabīlā(n), ittakhażūhu wa kānū ẓālimīn(a).

Ә Муса халҡы, (Муса Синай тауына киткәндән һуң) улар тәнле быҙау һынын эшләгән һәм (алтын) биҙәүестәрҙән ҡысҡыра (тауыш) алған. Быҙауҙың улар менән һөйләшә алмауын, уларға юл күрһәтә алмауын белмәйҙәрме? Улар уны (ҡорбан итеп) эшләгәндәр. Улар ғәҙелһеҙ кешеләр.

وَلَمَّا رَجَعَ مُوْسٰٓى اِلٰى قَوْمِهٖ غَضْبَانَ اَسِفًاۙ قَالَ بِئْسَمَا خَلَفْتُمُوْنِيْ مِنْۢ بَعْدِيْۚ اَعَجِلْتُمْ اَمْرَ رَبِّكُمْۚ وَاَلْقَى الْاَلْوَاحَ وَاَخَذَ بِرَأْسِ اَخِيْهِ يَجُرُّهٗٓ اِلَيْهِ ۗقَالَ ابْنَ اُمَّ اِنَّ الْقَوْمَ اسْتَضْعَفُوْنِيْ وَكَادُوْا يَقْتُلُوْنَنِيْۖ فَلَا تُشْمِتْ بِيَ الْاَعْدَاۤءَ وَلَا تَجْعَلْنِيْ مَعَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ

wa lammā raja‘a mūsā ilā qaumihī gaḍbāna asifā(n), qāla bi'samā khalaftumūnī mim ba‘dī, a‘ajiltum amra rabbikum, wa alqal-alwāḥa wa akhaża bira'si akhīhi yajurruhū ilaih(i), qālabna umma innal-qaumastaḍ‘afūnī wa kādū yaqtulūnanī, falā tusymit biyal-a‘dā'a wa lā taj‘alnī ma‘al-qaumiẓ-ẓālimīn(a).

Муса үҙ халҡы янына ҡайтҡас, асыуланып, ҡайғырып: «Мин ситтә булғанда һин ниндәй ҡот осҡос эштәр ҡылдың! Муса таҡтаташты (Тәүратты) ырғыта ла, үҙенә табан тартып торғанда, ағаһының (Харундың) башынан тотоп ала. (Һарун): «Эй, әсәйемдең улы! Был халыҡ мине көсһөҙ тип һананы, үлтерергә лә өлгөрҙө, шуға күрә дошмандарыңды минең бәхетһеҙлегемә ҡыуандырма, мине ғәҙелһеҙ кеше итмә», — тигән.

اِنَّ الَّذِيْنَ اتَّخَذُوا الْعِجْلَ سَيَنَالُهُمْ غَضَبٌ مِّنْ رَّبِّهِمْ وَذِلَّةٌ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۗ وَكَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُفْتَرِيْنَ

innal-lażīnattakhażul-‘ijla sayanāluhum gaḍabum mir rabbihim wa żillatun fil-ḥayātid-dun-yā, wa każālika najzil-muftarīn(a).

Ысынлап та, быҙау һынын (үҙҙәренә табыныу итеп) эшләгәндәр бер көн Раббыһынан асыу һәм донъя тормошонда кәмһетеләсәк. Беҙ ялған һөйләүселәрҙе шулай бүләкләйбеҙ.

قَالَ فَاِنَّا قَدْ فَتَنَّا قَوْمَكَ مِنْۢ بَعْدِكَ وَاَضَلَّهُمُ السَّامِرِيُّ

qāla fa innā qad fatannā qaumaka mim ba‘dika wa aḍallahumus-sāmiriyy(u).

Ул (Аллаһ): «Һин киткәс, Беҙ һинең халҡыңды һынаныҡ, һәм уларҙы Сәмириҙәр аҙаштырҙы», — тине.

قَالُوْا مَآ اَخْلَفْنَا مَوْعِدَكَ بِمَلْكِنَا وَلٰكِنَّا حُمِّلْنَآ اَوْزَارًا مِّنْ زِيْنَةِ الْقَوْمِ فَقَذَفْنٰهَا فَكَذٰلِكَ اَلْقَى السَّامِرِيُّ ۙ

qālū mā akhlafnā mau‘idaka bimalkinā wa lākinnā ḥummilnā auzāram min zīnatil-qaumi fa qażafnāhā fa każālika alqas-sāmiriyy(u).

Улар әйтте: «Беҙ һинең килешеүеңде үҙ теләгебеҙ менән боҙманыҡ, әммә беҙгә (Фирғәүендең) халҡының аҫылташтарынан ауыр йөк күтәрергә тура килде, шунан беҙ уларҙы (утҡа) ташланыҡ, Сәмири ҙә шулай уҡ ташланы.

فَاَخْرَجَ لَهُمْ عِجْلًا جَسَدًا لَّهٗ خُوَارٌ فَقَالُوْا هٰذَآ اِلٰهُكُمْ وَاِلٰهُ مُوْسٰى ەۙ فَنَسِيَ ۗ

fa akhraja lahum ‘ijlan jasadal lahū khuwārun fa qālū hāżā ilāhukum wa ilāhu mūsā, fa nasiy(a).

Һуңынан (ут соҡоронан) ул (Самири) улар өсөн кәүҙәле һәм тауышлы быҙау һынын сығарҙы, шуға күрә улар: «Был һеҙҙең Аллағыҙ һәм Муса Аллаһы, әммә ул (Муса) онотҡан», — тинеләр.

اَفَلَا يَرَوْنَ اَلَّا يَرْجِعُ اِلَيْهِمْ قَوْلًا ەۙ وَّلَا يَمْلِكُ لَهُمْ ضَرًّا وَّلَا نَفْعًا ࣖ

afalā yarauna allā yarji‘u ilaihim qaulā(n), wa lā yamliku lahum ḍarraw wa lā naf‘ā(n).

Тимәк, улар (быҙау һынының) уларға яуап бирә алмауын, зыянға ҡаршы тора алмауын йәки файҙа килтермәүен һиҙмәгәнме?

قَالُوْا لَنْ نَّبْرَحَ عَلَيْهِ عٰكِفِيْنَ حَتّٰى يَرْجِعَ اِلَيْنَا مُوْسٰى

qālū lan nabraḥa ‘alaihi ‘ākifīna ḥattā yarji‘a ilainā mūsā.

Улар яуап бирҙе: «Беҙ уны ҡалдырмаясаҡбыҙ (һәм) Муса беҙгә ҡайтҡансы, уға (быҙау һынына) табыныуҙы дауам итәсәкбеҙ».

قَالَ يٰهٰرُوْنُ مَا مَنَعَكَ اِذْ رَاَيْتَهُمْ ضَلُّوْٓا ۙ

qāla yā hārūnu mā mana‘aka iż ra'aitahum ḍallū.

Ул (Муса) әйтте: «Эй, Һарун, уларҙың аҙашҡандарын күргәс, һиңә нимә ҡамасаулай?