وَلَمَّا وَرَدَ مَاۤءَ مَدْيَنَ وَجَدَ عَلَيْهِ اُمَّةً مِّنَ النَّاسِ يَسْقُوْنَ ەۖ وَوَجَدَ مِنْ دُوْنِهِمُ امْرَاَتَيْنِ تَذُوْدٰنِۚ قَالَ مَا خَطْبُكُمَا ۗقَالَتَا لَا نَسْقِيْ حَتّٰى يُصْدِرَ الرِّعَاۤءُ وَاَبُوْنَا شَيْخٌ كَبِيْرٌ
wa lammā warada mā'a madyana wajada ‘alaihi ummatam minan-nāsi yasqūn(a), wa wajada min dūnihimumra'ataini tażūdān(i), qāla mā khaṭbukumā, qālatā lā nasqī ḥattā yuṣdirar-ri‘ā'u wa abūnā syaikhun kabīr(un).
Муса Мәдйән чишмәсенә җиткәндә, ул җирдә бер төркем кешене күрде, алар (малларын) су эчерәләр иде, һәм аларның артында ике хатын-кызны күрде, алар (малларын) бикләп торалар иде. Муса әйтте: "Нәрсә (шулай эшлисез)?" Алар әйттеләр: "Көтүчеләр кайткач, без (малларыбызны) су эчермибез, һәм атабыз карт кеше", - дип.
فَسَقٰى لَهُمَا ثُمَّ تَوَلّٰىٓ اِلَى الظِّلِّ فَقَالَ رَبِّ اِنِّيْ لِمَآ اَنْزَلْتَ اِلَيَّ مِنْ خَيْرٍ فَقِيْرٌ
fasaqā lahumā ṡumma tawallā ilaẓ-ẓilli faqāla rabbi innī limā anzalta ilayya min khairin faqīr(un).
Шулай итеп, Муса ике хатынга (терегә) су бирде, аннары күләгәле урынга кайтып дога кылды: "Ий Раббым, миңа Син җибәргән яхшы ризык бик кирәк".
فَجَاۤءَتْهُ اِحْدٰىهُمَا تَمْشِيْ عَلَى اسْتِحْيَاۤءٍ ۖقَالَتْ اِنَّ اَبِيْ يَدْعُوْكَ لِيَجْزِيَكَ اَجْرَ مَا سَقَيْتَ لَنَاۗ فَلَمَّا جَاۤءَهٗ وَقَصَّ عَلَيْهِ الْقَصَصَۙ قَالَ لَا تَخَفْۗ نَجَوْتَ مِنَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ
fajā'athu iḥdāhumā tamsyī ‘alastiḥyā'(in), qālat inna abī yad‘ūka liyajziyaka ajra mā saqaita lanā, falammā jā'ahū wa qaṣṣa ‘alaihil-qaṣaṣ(a), qāla lā takhaf, najauta minal-qaumiẓ-ẓālimīn(a).
Шуннан соң ике хатынның берсе оялып йөри-йөри Муса янына килде һәм әйтте: "Тәхкыйк, атам сине безнең (малыбызга) су эчерүең өчен берәр нәрсә бирергә чакыра". Муса атасы янына килгәч, ул аңа (үзе турында) булган хәлне сөйләгәч, ул әйтте: "Курыкма, син залим кавемнән котылдың".
قَالَتْ اِحْدٰىهُمَا يٰٓاَبَتِ اسْتَأْجِرْهُ ۖاِنَّ خَيْرَ مَنِ اسْتَأْجَرْتَ الْقَوِيُّ الْاَمِيْنُ
qālat iḥdāhumā yā abatista'jirh(u), inna khaira manista'jartal-qawiyyul-amīn(u).
Ике хатынның берсе әйтте: "Ий атам! Аны (безнең өчен) эшче ит, чөнки (безнең өчен) эшче итеп ала алырлык иң яхшы кешең - көчле һәм ышанычлы кеше".
قَالَ اِنِّيْٓ اُرِيْدُ اَنْ اُنْكِحَكَ اِحْدَى ابْنَتَيَّ هٰتَيْنِ عَلٰٓى اَنْ تَأْجُرَنِيْ ثَمٰنِيَ حِجَجٍۚ فَاِنْ اَتْمَمْتَ عَشْرًا فَمِنْ عِنْدِكَۚ وَمَآ اُرِيْدُ اَنْ اَشُقَّ عَلَيْكَۗ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ مِنَ الصّٰلِحِيْنَ
qāla innī urīdu an unkiḥaka iḥdabnatayya hātaini ‘alā an ta'juranī ṡamāniya ḥijaj(in), fa'in atmamta ‘asyran famin ‘indik(a), wa mā urīdu an asyuqqa ‘alaik(a), satajidunī in syā'allāhu minaṣ-ṣāliḥīn(a).
Ул (Шәйх Мәдиян) әйтте: "Дөрестән дә, мин сине ике кызымның берсенә өйләндерергә телим, шарты белән, син минем өчен сигез ел эшләсәң, һәм ун ел тутырсаң, бу синең тарафыңнан (игелек), һәм мин сиңа авырлык китерергә теләмим. Аллаһ теләсә, син мине яхшы кеше итеп табарсың".