قُلْنَا يٰنَارُ كُوْنِيْ بَرْدًا وَّسَلٰمًا عَلٰٓى اِبْرٰهِيْمَ ۙ
qulnā yā nāru kūnī bardaw wa salāman ‘alā ibrāhīm(a).
අපි (අල්ලාහ්) මෙසේ කීවෙමු: “අහෝ ගින්න! සීතල වන්න, ඉබ්‍රාහිම්ට ආරක්ෂකයා වන්න!”
وَاَرَادُوْا بِهٖ كَيْدًا فَجَعَلْنٰهُمُ الْاَخْسَرِيْنَ ۚ
wa arādū bihī kaidan fa ja‘alnāhumul-akhsarīn(a).
තවද ඔවුහු ඉබ්‍රාහීම්ට නපුරක් කිරීමට අදහස් කළහ. එබැවින් අපි ඔවුන්ව ඉබ්‍රාහීම්ට දරුණුතම පාඩු ලැබූවන් බවට පත් කළෙමු.
فَمَا كَانَ جَوَابَ قَوْمِهٖٓ اِلَّآ اَنْ قَالُوا اقْتُلُوْهُ اَوْ حَرِّقُوْهُ فَاَنْجٰىهُ اللّٰهُ مِنَ النَّارِۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ
famā kāna jawāba qaumihī illā an qaluqtulūhu au ḥarriqūhu fa anjāhullāhu minan-nār(i), inna fī żālika la'āyātil liqaumiy yu'minūn(a).
එබැවින් ඔහුගේ ජනතාවගෙන් (ඉබ්‍රාහිම්) "ඔහුව මරන්න හෝ පුළුස්සා දමන්න" යැයි පැවසීම හැර වෙනත් පිළිතුරක් නොලැබුණි. එවිට අල්ලාහ් ඔහුව ගින්නෙන් බේරා ගත්තේය. නියත වශයෙන්ම, විශ්වාස කරන්නන්ට (අල්ලාහ්ගේ ශ්‍රේෂ්ඨත්වය පිළිබඳ) සංඥාවන් එහි ඇත.
فَاَرَادُوْا بِهٖ كَيْدًا فَجَعَلْنٰهُمُ الْاَسْفَلِيْنَ
fa arādū bihī kaidan faja‘alnāhumul-asfalīn(a).
එබැවින් ඔවුන් ඔහුව (පුළුස්සා) ඔහුව රවටා ගැනීමට අදහස් කළහ, (නමුත් අල්ලාහ් ඔහුව බේරා ගත්තේය), පසුව අපි ඔවුන්ව නින්දිත ජනතාවක් බවට පත් කළෙමු.