وَتَاللّٰهِ لَاَكِيْدَنَّ اَصْنَامَكُمْ بَعْدَ اَنْ تُوَلُّوْا مُدْبِرِيْنَ
wa tallāhi la'akīdanna aṣnāmakum ba‘da an tuwallū mudbirīn(a).
An bei Gott, tatsächlech wäert ech Är Gëtzendéieren täuschen, nodeems Dir se verlooss hutt.
فَجَعَلَهُمْ جُذٰذًا اِلَّا كَبِيْرًا لَّهُمْ لَعَلَّهُمْ اِلَيْهِ يَرْجِعُوْنَ
fa ja‘alahum jużāżan illā kabīral lahum la‘allahum ilaihi yarji‘ūn(a).
Also huet hien (Ibrahim) (d'Idolen) a Stécker zerstéiert, ausser déi gréisst (säin Elterendeel); sou datt si zréckkommen (fir hien ze froen).
قَالُوْا سَمِعْنَا فَتًى يَّذْكُرُهُمْ يُقَالُ لَهٗٓ اِبْرٰهِيْمُ ۗ
qālū sami‘nā fatay yażkuruhum yuqālu lahū ibrāhīm(u).
Si (anerer) soten: "Mir hunn héieren, datt et e jonke Mann gouf, deen (dës Idolen) veruerteelt huet, säin Numm war Ibrahim."
فَرَاغَ عَلَيْهِمْ ضَرْبًا ۢبِالْيَمِيْنِ
farāga ‘alaihim ḍarbam bil-yamīn(i).
Dann huet hien sech hinnen (den Idolen) entgéintgestallt, während hien se mat senger rietser Hand geschloen huet.