وَمَا كَانَ اسْتِغْفَارُ اِبْرٰهِيْمَ لِاَبِيْهِ اِلَّا عَنْ مَّوْعِدَةٍ وَّعَدَهَآ اِيَّاهُۚ فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهٗٓ اَنَّهٗ عَدُوٌّ لِّلّٰهِ تَبَرَّاَ مِنْهُۗ اِنَّ اِبْرٰهِيْمَ لَاَوَّاهٌ حَلِيْمٌ
wa mā kānastigfāru ibrāhīma li'abīhi illā ‘am mau‘idatiw wa‘adahā iyyāh(u), falammā tabayyana lahū annahū ‘aduwwul lillāhi tabarra'a minh(u), inna ibrāhīma la'awwāhun ḥalīm(un).
Wat dem Ibrahim seng Ufro fir Verzeiung (un Allah) fir säi Papp ugeet, war et näischt anescht wéi wéinst engem Verspriechen, dat hie sengem Papp gemaach hat. Wéi dem Abraham kloer gouf, datt säi Papp e Feind vun Allah war, huet den Abraham sech vun him getrennt. Tatsächlech war den Ibrahim e ganz sanften a gutthäerzege Mënsch.
قَالَ سَلٰمٌ عَلَيْكَۚ سَاَسْتَغْفِرُ لَكَ رَبِّيْۗ اِنَّهٗ كَانَ بِيْ حَفِيًّا
qāla salāmun ‘alaik(a), sa'astagfiru laka rabbī, innahū kāna bī ḥafiyyā(n).
Hien (Ibrahim) sot: "Fridden soll mat dir sinn, ech wäert mäi Här fir dech ëm Verzeiung froen. Wierklech, Hie ass ganz gutt zu mir."
قَدْ كَانَتْ لَكُمْ اُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِيْٓ اِبْرٰهِيْمَ وَالَّذِيْنَ مَعَهٗۚ اِذْ قَالُوْا لِقَوْمِهِمْ اِنَّا بُرَءٰۤؤُا مِنْكُمْ وَمِمَّا تَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۖ كَفَرْنَا بِكُمْ وَبَدَا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمُ الْعَدَاوَةُ وَالْبَغْضَاۤءُ اَبَدًا حَتّٰى تُؤْمِنُوْا بِاللّٰهِ وَحْدَهٗٓ اِلَّا قَوْلَ اِبْرٰهِيْمَ لِاَبِيْهِ لَاَسْتَغْفِرَنَّ لَكَ وَمَآ اَمْلِكُ لَكَ مِنَ اللّٰهِ مِنْ شَيْءٍۗ رَبَّنَا عَلَيْكَ تَوَكَّلْنَا وَاِلَيْكَ اَنَبْنَا وَاِلَيْكَ الْمَصِيْرُ
qad kānat lakum uswatun ḥasanatun fī ibrāhīma wal-lażīna ma‘ah(ū), iż qālū liqaumihim innā bura'ā'u minkum wa mimmā ta‘budūna min dūnillāh(i), kafarnā bikum wa badā bainanā wa bainakumul-‘adāwatu wal-bagḍā'u abadan ḥattā tu'minū billāhi waḥdahū illā qaula ibrāhīma li'abīhi la'astagfiranna laka wa mā amliku laka minallāhi min syai'(in), rabbanā ‘alaika tawakkalnā wa ilaika anabnā wa ilaikal-maṣīr(u).
Tatsächlech hat den Abraham an déi, déi mat him waren, e gutt Virbild fir Iech, wéi si zu sengem Vollek gesot hunn: "Tatsächlech sinn mir vun Iech getrennt a vun deem, wat Dir nieft Allah veréiert, mir verleegnen Ären (Ongleewen) an et gëtt Feindschaft an Haass tëscht eis an Iech fir ëmmer, bis Dir nëmmen un Allah gleeft", ausser de Wierder vum Ibrahim zu sengem Papp: "Tatsächlech wäert ech fir Iech ëm Verzeiung froen, awer ech sinn absolut net fäeg, der (Qual) vun Allah géint Iech ze widderstoen." (Den Ibrahim sot): "Eise Här, nëmmen op Dir setzen mir eist Vertrauen an nëmmen op Dir bereie mir eis an nëmmen op Dir këmmeren mir eis ëm,