۞ وَاِذْ قَالَ اِبْرٰهِيْمُ لِاَبِيْهِ اٰزَرَ اَتَتَّخِذُ اَصْنَامًا اٰلِهَةً ۚاِنِّيْٓ اَرٰىكَ وَقَوْمَكَ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ
wa iż qāla ibrāhīmu li'abīhi āzara atattakhiżu aṣnāman ālihah(tan), innī arāka wa qaumaka fī ḍalālim mubīn(in).
Yɛ (an wla kpɛn su) kɛ Ibrahim seli i baba Azar kɛ: "?Ɔ nin i fata kɛ amun fa amuɛn sɔ mun be yo amuɛn? Nanwlɛ, n wun kɛ amun nin amun nvlefuɛ'm be o fɔnlɛ nun weiin."
قَالَ اَرَاغِبٌ اَنْتَ عَنْ اٰلِهَتِيْ يٰٓاِبْرٰهِيْمُ ۚ لَىِٕنْ لَّمْ تَنْتَهِ لَاَرْجُمَنَّكَ وَاهْجُرْنِيْ مَلِيًّا
qāla arāgibun anta ‘an ālihatī yā ibrāhīm(u), la'illam tantahi la'arjumannaka wahjurnī maliyyā(n).
Ɔ (i baba) seli kɛ: "?A kpɔ min amuɛn mun, Ibrahim? Sɛ a jranman’n, nanwlɛ, ń bó wɔ yɔbuɛ, ɔ maan yaci min lɛ lele."
قَالُوْا نَعْبُدُ اَصْنَامًا فَنَظَلُّ لَهَا عٰكِفِيْنَ
qālū na‘budu aṣnāman fa naẓallu lahā ‘ākifīn(a).
Be tɛli i su kɛ: “E sɔ amuɛn mun, yɛ e su be kpa titi.”