لَقَدْ كَفَرَ الَّذِيْنَ قَالُوْٓا اِنَّ اللّٰهَ هُوَ الْمَسِيْحُ ابْنُ مَرْيَمَ ۗوَقَالَ الْمَسِيْحُ يٰبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اعْبُدُوا اللّٰهَ رَبِّيْ وَرَبَّكُمْ ۗاِنَّهٗ مَنْ يُّشْرِكْ بِاللّٰهِ فَقَدْ حَرَّمَ اللّٰهُ عَلَيْهِ الْجَنَّةَ وَمَأْوٰىهُ النَّارُ ۗوَمَا لِلظّٰلِمِيْنَ مِنْ اَنْصَارٍ
laqad kafaral-lażīna qālū innallāha huwal-masīḥubnu maryam(a), wa qālal-masīḥu yā banī isrā'īla‘budullāha rabbī wa rabbakum, innahū may yusyrik billāhi faqad ḥarramallāhu ‘alaihil-jannata wa ma'wāhun nār(u), wa mā liẓ-ẓālimīna min anṣār(in).
טאקע, די וואָס זאָגן, "טאַקע, אַלאַ איז דער משיח, זון פון מרים, האָבן נישט געגלויבט." כאָטש אַל-משיח (אַליין) האָט געזאָגט, "אָה קינדער פון ישראל! דינט אַלאַ, מיין האר און אייער האר." טאַקע, ווער עס יז וואָס פֿאַרבינדט (עפּעס מיט) אַלאַ, דאַן טאַקע, אַלאַ האָט אים פֿאַרווערט הימל, און זיין אָרט איז גיהנום. און עס איז נישטאָ קיין העלפֿער פֿאַר די אומרעכטע מענטשן.
مَا الْمَسِيْحُ ابْنُ مَرْيَمَ اِلَّا رَسُوْلٌۚ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُۗ وَاُمُّهٗ صِدِّيْقَةٌ ۗ كَانَا يَأْكُلَانِ الطَّعَامَ ۗ اُنْظُرْ كَيْفَ نُبَيِّنُ لَهُمُ الْاٰيٰتِ ثُمَّ انْظُرْ اَنّٰى يُؤْفَكُوْنَ
mal-masīḥubnu maryama illā rasūl(un), qad khalat min qablihir rusul(u), wa ummuhū ṣiddīqah(tun), kānā ya'kulāniṭ-ṭa‘ām(a), unẓur kaifa nubayyinu lahumul-āyāti ṡummanẓur annā yu'fakūn(a).
דער משיח, זון פון מרים, איז נאָר געווען אַן אַפּאָסטל. פריער זענען עטלעכע אַפּאָסטלערס אַוועק. און זיין מוטער איז געווען עמעצער וואָס האָט זיך געהאַלטן צו דער אמת. ביידע פון זיי עסן געוויינטלעך עסן. זעט ווי מיר דערקלערן די פסוקים (צייכנס פון מאַכט) צו זיי (מענטשן פון בוך), און דערנאָך זעט ווי זיי ווערן אָפּגעטריבן (דורך זייערע תאוות)
وَاِذْ قَالَ اللّٰهُ يٰعِيْسَى ابْنَ مَرْيَمَ ءَاَنْتَ قُلْتَ لِلنَّاسِ اتَّخِذُوْنِيْ وَاُمِّيَ اِلٰهَيْنِ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۗقَالَ سُبْحٰنَكَ مَا يَكُوْنُ لِيْٓ اَنْ اَقُوْلَ مَا لَيْسَ لِيْ بِحَقٍّ ۗاِنْ كُنْتُ قُلْتُهٗ فَقَدْ عَلِمْتَهٗ ۗتَعْلَمُ مَا فِيْ نَفْسِيْ وَلَآ اَعْلَمُ مَا فِيْ نَفْسِكَ ۗاِنَّكَ اَنْتَ عَلَّامُ الْغُيُوْبِ
wa iż qālallāhu yā ‘īsabna maryama a'anta qulta lin-nāsittakhiżūnī wa ummiya ilāhaini min dūnillah(i), qāla subḥānaka mā yakūnu lī an aqūla mā laisa lī biḥaqq(in), in kuntu qultuhū faqad ‘alimtah(ū), ta‘lamu mā fī nafsī wa lā a‘lamu mā fī nafsik(a), innaka anta ‘allāmul-guyūb(i).
און (געדענקט) ווען אַלאַה האָט געזאָגט, "אָה יאָשקע, זון פֿון מרים! ביסטו דער וואָס האָט געזאָגט צו מענטשן, מאַכט מיך און מיין מוטער צוויי געטער אַחוץ אַלאַה?" (ישעא) האָט געענטפערט, "כבוד זאָל זיין צו דיר, עס איז נישט פּאַסיק פֿאַר מיר צו זאָגן וואָס איז נישט מיין. אויב איך וואָלט עס געזאָגט, וואָלטסטו געוואוסט. דו ווייסט וואָס איז אין מיר און איך ווייס נישט וואָס איז אין דיר. טאַקע, דו ביסט דער אַל-וויסנדיקער פֿון אַלץ וואָס איז נישט געזען."
مَا قُلْتُ لَهُمْ اِلَّا مَآ اَمَرْتَنِيْ بِهٖٓ اَنِ اعْبُدُوا اللّٰهَ رَبِّيْ وَرَبَّكُمْ ۚوَكُنْتُ عَلَيْهِمْ شَهِيْدًا مَّا دُمْتُ فِيْهِمْ ۚ فَلَمَّا تَوَفَّيْتَنِيْ كُنْتَ اَنْتَ الرَّقِيْبَ عَلَيْهِمْ ۗوَاَنْتَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيْدٌ
mā qultu lahum illā mā amartanī bihī ani‘budullāha rabbī wa rabbakum, wa kuntu ‘alaihim syahīdam mā dumtu fīhim, falammā tawaffaitanī kunta antar-raqība ‘alaihim, wa anta ‘alā kulli syai'in syahīd(un).
איך האָב זיי קיינמאָל נישט געזאָגט אַחוץ וואָס דו האָסט מיר באַפֿױלן (נעמלעך), "דינט אַלאַ, מײַן האַר און אײַער האַר," און איך בין געווען אַ עדות קעגן זיי, אַזוי לאַנג ווי איך בין געווען צווישן זיי. אַזוי נאָכדעם ווי דו האָסט מיך פֿאַרגאַנגען, ביסט דו געווען דער וואָס האָט איבער זיי געהיטן. און דו ביסט דער עדות פֿון אַלע זאַכן.
اِنْ هُوَ اِلَّا عَبْدٌ اَنْعَمْنَا عَلَيْهِ وَجَعَلْنٰهُ مَثَلًا لِّبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ ۗ
in huwa illā ‘abdun an‘amnā ‘alaihi wa ja‘alnāhu maṡalal libanī isrā'īl(a).
ער (ישעא) איז געווען גאָרנישט מער ווי אַ קנעכט וועמען מיר האָבן אים געגעבן חן (נבואה) און מיר האָבן אים געמאַכט אַ בייַשפּיל פֿון אַ לעקציע פֿאַר די קינדער פֿון ישׂראל.