وَرَسُوْلًا اِلٰى بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ ەۙ اَنِّيْ قَدْ جِئْتُكُمْ بِاٰيَةٍ مِّنْ رَّبِّكُمْ ۙاَنِّيْٓ اَخْلُقُ لَكُمْ مِّنَ الطِّيْنِ كَهَيْـَٔةِ الطَّيْرِ فَاَنْفُخُ فِيْهِ فَيَكُوْنُ طَيْرًاۢ بِاِذْنِ اللّٰهِ ۚوَاُبْرِئُ الْاَكْمَهَ وَالْاَبْرَصَ وَاُحْيِ الْمَوْتٰى بِاِذْنِ اللّٰهِ ۚوَاُنَبِّئُكُمْ بِمَا تَأْكُلُوْنَ وَمَا تَدَّخِرُوْنَ ۙفِيْ بُيُوْتِكُمْ ۗاِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيَةً لَّكُمْ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَۚ
wa rasūlan ilā banī isrā'īl(a), annī qad ji'tukum bi'āyatim mir rabbikum, annī akhluqu lakum minaṭ-ṭīni kahai'atiṭ-ṭairi fa'anfukhu fihi fayakūnu ṭairam bi'iżnillāh(i), wa ubarri'ul-akmaha wal-abraṣa wa uḥyil-mautā bi'iżnillāh(i), wa unabbi'ukum bimā ta'kulūna wa mā taddakhirūna fī buyūtikum, inna fī żālika la'āyatal lakum in kuntum mu'minīn(a).
Ва чун расули Банӣ Исроил (гуфт): «Ман аз Парвардигоратон ба шумо нишонае (мӯъҷизае) овардам, яъне аз замин барои шумо чизеро ба шакли парранда сохтам, сипас бар он дам задам ва он бо иҷозати Худо парранда шуд. Ва ман нобиноёни модарзод ва махавиёнро шифо додам. Ва ман мурдагонро бо иҷозати Худо зинда кардам ва ба шумо мегӯям, ки чӣ мехӯред ва чӣ дар хонаатон нигоҳ медоред. Дар ин, агар мӯъмин бошед, нишонае (ҳаққи пайғамбарии ман) барои шумост.
وَمُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيَّ مِنَ التَّوْرٰىةِ وَلِاُحِلَّ لَكُمْ بَعْضَ الَّذِيْ حُرِّمَ عَلَيْكُمْ وَجِئْتُكُمْ بِاٰيَةٍ مِّنْ رَّبِّكُمْۗ فَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاَطِيْعُوْنِ
wa muṣaddiqal limā baina yadayya minat-taurāti wa li'uḥilla lakum ba‘ḍal-lażī ḥurrima ‘alaikum wa ji'tukum bi'āyatim mir rabbikum, fattaqullāha wa aṭī‘ūn(i).
Ва ҳамчунон ки Тавротеро, ки пеш аз ман омадааст, тасдиқ мекунад ва то баъзе аз чизҳоеро, ки бар шумо ҳаром шуда буд, барои шумо ҳалол гардонам. Ва ман бо нишонае аз Парвардигоратон назди шумо омадаам. Пас, аз Худо битарсед ва ба ман итоат кунед.
وَقَفَّيْنَا عَلٰٓى اٰثَارِهِمْ بِعِيْسَى ابْنِ مَرْيَمَ مُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ مِنَ التَّوْرٰىةِ ۖوَاٰتَيْنٰهُ الْاِنْجِيْلَ فِيْهِ هُدًى وَّنُوْرٌۙ وَّمُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ مِنَ التَّوْرٰىةِ وَهُدًى وَّمَوْعِظَةً لِّلْمُتَّقِيْنَۗ
wa qaffainā ‘alā āṡārihim bi‘īsabni maryama muṣaddiqal limā baina yadaihi minat-taurāh(ti), wa ātaināhul-injīla fīhi hudaw wa nūr(un), wa muṣaddiqal limā baina yadaihi minat-taurāti wa hudaw wa mau‘iẓatal lil-muttaqīn(a).
Ва мо пайравии онҳо кардем, бо фиристодани Исо писари Марям, ки Тавротро, ки пеш аз ӯ буд, тасдиқ мекард ва Инҷилро бар ӯ нозил кардем, ки дар он ҳидоят ва нур буд, ки Тавротро, ки пеш аз ӯ буд, тасдиқ мекард ва барои парҳезгорон роҳнамо ва панд буд.
لُعِنَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْۢ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ عَلٰى لِسَانِ دَاوٗدَ وَعِيْسَى ابْنِ مَرْيَمَ ۗذٰلِكَ بِمَا عَصَوْا وَّكَانُوْا يَعْتَدُوْنَ
lu‘inal-lażīna kafarū mim banī isrā'īla ‘alā lisāni dāwūda wa ‘īsabni maryam(a), żālika bimā ‘aṣaw wa kānū ya‘tadūn(a).
Кофирони Банӣ Исроил бо забони Довуд ва Исо писари Марям лаънат карда шуданд, зеро онҳо нофармонӣ ва ҳамеша аз ҳад мегузаронданд.
اِذْ قَالَ اللّٰهُ يٰعِيْسَى ابْنَ مَرْيَمَ اذْكُرْ نِعْمَتِيْ عَلَيْكَ وَعَلٰى وَالِدَتِكَ ۘاِذْ اَيَّدْتُّكَ بِرُوْحِ الْقُدُسِۗ تُكَلِّمُ النَّاسَ فِى الْمَهْدِ وَكَهْلًا ۚوَاِذْ عَلَّمْتُكَ الْكِتٰبَ وَالْحِكْمَةَ وَالتَّوْرٰىةَ وَالْاِنْجِيْلَ ۚوَاِذْ تَخْلُقُ مِنَ الطِّيْنِ كَهَيْـَٔةِ الطَّيْرِ بِاِذْنِيْ فَتَنْفُخُ فِيْهَا فَتَكُوْنُ طَيْرًاۢ بِاِذْنِيْ وَتُبْرِئُ الْاَكْمَهَ وَالْاَبْرَصَ بِاِذْنِيْ ۚوَاِذْ تُخْرِجُ الْمَوْتٰى بِاِذْنِيْ ۚوَاِذْ كَفَفْتُ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ عَنْكَ اِذْ جِئْتَهُمْ بِالْبَيِّنٰتِ فَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْهُمْ اِنْ هٰذَآ اِلَّا سِحْرٌ مُّبِيْنٌ
iż qālallāhu yā ‘īsabna maryamażkur ni‘matī ‘alaika wa ‘alā wālidatik(a), iż ayyattuka birūḥil-qudus(i), tukallimun-nāsa fil-mahdi wa kahlā(n), wa iż ‘allamtukal-kitāba wal-ḥikmata wat-taurāta wal-injīl(a), wa iż takhluqu minaṭ-ṭīni kahai'atiṭ-ṭairi bi'iżnī fa tanfukhu fīhā fa takūnu ṭairam bi'iżnī wa tubri'ul-akmaha wal-abraṣa bi'iżnī, wa iż tukhrijul-mautā bi'iżnī, wa iż kafaftu banī isrā'īla ‘anka iż ji'tahum bil-bayyināti fa qālal-lażīna kafarū minhum in hāżā illā siḥrum mubīn(un).
Ва ба ёд ор, он гоҳ ки Аллоҳ гуфт: «Эй Исо писари Марям! Неъмати маро бар ту ва модарат ба ёд ор, он гоҳ ки туро бо Рӯҳулқудс қувват додам. Ту ҳанӯз дар гаҳвора ва дар бузургӣ бо одамон сухан гуфта метавонистӣ. Ва ба ёд ор, он вақте ки ба ту навиштан, (ҳамчунин) ҳикмат, Таврот ва Инҷилро омӯхтам. Ва ба ёд ор, он вақте ки ту аз замин паррандае бо фармони Ман офаридӣ, сипас бар он дамидӣ, сипас бо фармони Ман паррандае шуд. Ва ба ёд ор, он вақте ки ту касеро, ки аз модар нобино буд ва махавӣ буд, бо фармони Ман шифо додӣ. Ва ба ёд ор, он вақте ки ту мурдагонро (аз қабр зинда кардӣ) бо фармони Ман баровардӣ. Ва ба ёд ор, он вақте ки ман банӣ-Исроилро (аз хоҳиши куштани ту) боздоштам, вақте ки ту ба онҳо маълумоти равшан овардӣ, пас кофирон аз миёни онҳо гуфтанд: «Ин чизе ҷуз ҷодуи воқеӣ нест».
وَلَمَّا جَاۤءَ عِيْسٰى بِالْبَيِّنٰتِ قَالَ قَدْ جِئْتُكُمْ بِالْحِكْمَةِ وَلِاُبَيِّنَ لَكُمْ بَعْضَ الَّذِيْ تَخْتَلِفُوْنَ فِيْهِۚ فَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاَطِيْعُوْنِ
wa lammā jā'a ‘īsā bil-bayyināti qāla qad ji'tukum bil-ḥikmati wa li'ubayyina lakum ba‘ḍal-lażī takhtalifūna fīh(i), fattaqullāha wa aṭī‘ūn(i).
Ва ҳангоме ки Исо бо хабар омад, гуфт: «Ба дурустӣ, ман назди шумо бо ҳикмат ва баён кардани баъзе аз он чизе, ки шумо дар бораи он ихтилоф мекунед, омадаам, пас аз Худо битарсед ва ба ман итоат кунед».
اِنَّ اللّٰهَ هُوَ رَبِّيْ وَرَبُّكُمْ فَاعْبُدُوْهُۗ هٰذَا صِرَاطٌ مُّسْتَقِيْمٌ
innallāha huwa rabbī wa rabbukum fa‘budūh(u), hāżā ṣirāṭum mustaqīm(un).
Ба дурустӣ, ки Аллоҳ Парвардигори ман ва шумост, пас Ӯро ибодат кунед, ки роҳи рост ин аст».
وَاِذْ قَالَ عِيْسَى ابْنُ مَرْيَمَ يٰبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اِنِّيْ رَسُوْلُ اللّٰهِ اِلَيْكُمْ مُّصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيَّ مِنَ التَّوْرٰىةِ وَمُبَشِّرًاۢ بِرَسُوْلٍ يَّأْتِيْ مِنْۢ بَعْدِى اسْمُهٗٓ اَحْمَدُۗ فَلَمَّا جَاۤءَهُمْ بِالْبَيِّنٰتِ قَالُوْا هٰذَا سِحْرٌ مُّبِيْنٌ
wa iż qāla ‘īsabnu maryama yā banī isrā'īla innī rasūlullāhi ilaikum muṣaddiqal limā baina yadayya minat-taurāti wa mubasysyiram birasūliy ya'tī mim ba‘dismuhū aḥmad(u), falammā jā'ahum bil-bayyināti qālū hāżā siḥrum mubīn(un).
Ва (ёд кунед), вақте ки Исо писари Марям гуфт: «Эй банӣ Исроил! Ман фиристодаи Худо ба сӯи шумо ҳастам, китоберо, ки пеш аз ман нозил шуда буд, яъне Тавротро тасдиқ мекунам ва ба фиристодае, ки баъд аз ман меояд ва номаш Аҳмад (Муҳаммад) аст, башорат медиҳам». Аммо вақте ки фиристода бо далелҳои равшан ба онҳо омад, гуфтанд: «Ин ҷодуи воқеӣ аст».
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا كُوْنُوْٓا اَنْصَارَ اللّٰهِ كَمَا قَالَ عِيْسَى ابْنُ مَرْيَمَ لِلْحَوَارِيّٖنَ مَنْ اَنْصَارِيْٓ اِلَى اللّٰهِ ۗقَالَ الْحَوَارِيُّوْنَ نَحْنُ اَنْصَارُ اللّٰهِ فَاٰمَنَتْ طَّاۤىِٕفَةٌ مِّنْۢ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ وَكَفَرَتْ طَّاۤىِٕفَةٌ ۚفَاَيَّدْنَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا عَلٰى عَدُوِّهِمْ فَاَصْبَحُوْا ظٰهِرِيْنَ ࣖ
yā ayyuhal-lażīna āmanū kūnū anṣārallāhi kamā qāla ‘īsabnu maryama lil-ḥawāriyyīna man anṣārī ilallāh(i), qālal-ḥawāriyyūna naḥnu anṣārullāhi fa'āmanaṭ-ṭā'ifatum mim banī isrā'īla wa kafaraṭ-ṭā'ifah(tun), fa'ayyadnal-lażīna āmanū ‘alā ‘aduwwihim fa'aṣbaḥū ẓāhirīn(a).
Эй касоне, ки имон овардаед, ёварони (дини) Худо бошед, чунон ки Исо писари Марям ба пайравони мӯъминаш гуфт: «Кӣ ёварони ман (барои дастгирии дини Худо) ҳастанд?» Пайравони мӯъминаш гуфтанд: «Мо ёварони (дини) Худо ҳастем». Пас гурӯҳе аз Банӣ-Исроил имон оварданд ва гурӯҳе (дигар) кофир шуданд; сипас Мо мӯъминонро бар душманонашон қувват додем, то пирӯз шуданд.