اَوْ كَالَّذِيْ مَرَّ عَلٰى قَرْيَةٍ وَّهِيَ خَاوِيَةٌ عَلٰى عُرُوْشِهَاۚ قَالَ اَنّٰى يُحْيٖ هٰذِهِ اللّٰهُ بَعْدَ مَوْتِهَا ۚ فَاَمَاتَهُ اللّٰهُ مِائَةَ عَامٍ ثُمَّ بَعَثَهٗ ۗ قَالَ كَمْ لَبِثْتَ ۗ قَالَ لَبِثْتُ يَوْمًا اَوْ بَعْضَ يَوْمٍۗ قَالَ بَلْ لَّبِثْتَ مِائَةَ عَامٍ فَانْظُرْ اِلٰى طَعَامِكَ وَشَرَابِكَ لَمْ يَتَسَنَّهْ ۚ وَانْظُرْ اِلٰى حِمَارِكَۗ وَلِنَجْعَلَكَ اٰيَةً لِّلنَّاسِ وَانْظُرْ اِلَى الْعِظَامِ كَيْفَ نُنْشِزُهَا ثُمَّ نَكْسُوْهَا لَحْمًا ۗ فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهٗ ۙ قَالَ اَعْلَمُ اَنَّ اللّٰهَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ
au kal-lażī marra ‘alā qaryatiw wa hiya khāwiyatun ‘alā ‘urūsyihā, qāla annā yuḥyī hāżihillāhu ba‘da mautihā, fa'amātahullāhu mi'ata ‘āmin ṡumma ba‘aṡah(ū), qāla kam labiṡt(a), qāla labiṡtu yauman au ba‘ḍa yaum(in), qāla bal labiṡta mi'ata ‘āmin fanẓur ilā ṭa‘āmika wa syarābika lam yatasannah, wanẓur ilā ḥimārik(a), wa linaj‘alaka āyatal lin-nāsi wanẓur ilal-‘iẓāmi kaifa nunsyizuhā ṡumma naksūhā laḥmā(n), falammā tabayyana lah(ū), qāla a‘lamu annallāha ‘alā kulli syai'in qadīr(un).
அல்லது, கூரைகளின் இடிபாடுகளை மறைக்கும் அளவுக்கு இடிந்து விழுந்த கட்டிடங்களைக் கொண்ட ஒரு நாட்டைக் கடந்து செல்லும் ஒருவரைப் போல, அவர் கூறுகிறார், "அழிக்கப்பட்ட இந்த நாட்டை அல்லாஹ் எவ்வாறு உயிர்ப்பித்தான்?" பின்னர் அல்லாஹ் அவரை நூறு ஆண்டுகளுக்கு மரணதண்டனைக்கு உட்படுத்தி, மீண்டும் உயிர்ப்பித்தான். மேலும் (அல்லாஹ்) கேட்டான், "நீ எவ்வளவு காலம் (இங்கே) தங்குவாய்?" அவர் (அந்த நபர்) பதிலளித்தார், "நான் ஒரு நாள் அல்லது அரை நாள் (இங்கே) தங்குவேன்." அல்லாஹ் கூறினான், "இல்லை! நீ நூறு ஆண்டுகள் வாழ்ந்துவிட்டாய். உன்னுடைய உணவும் பானமும் மாறாமல் இருப்பதைப் பார், ஆனால் உன்னுடைய கழுதையைப் பார் (அது எலும்புகளாகிவிட்டது). மேலும், மனிதர்களுக்கு நமது வல்லமையின் அடையாளமாக உன்னை ஆக்குவதற்காகவே இது. (கழுதையின்) எலும்புகளைப் பார், நாம் அவற்றை எவ்வாறு மீண்டும் ஒன்றாகச் சேர்த்து, பின்னர் அவற்றுக்கு சதையை அணிவிக்கிறோம்." எனவே அவனுக்கு அது தெளிவாகியபோது, அவன் கூறினான், "அல்லாஹ் எல்லாவற்றின் மீதும் சர்வவல்லமையுள்ளவன் என்பதை நான் அறிவேன்."