اِذْ قَالَتِ الْمَلٰۤىِٕكَةُ يٰمَرْيَمُ اِنَّ اللّٰهَ يُبَشِّرُكِ بِكَلِمَةٍ مِّنْهُۖ اسْمُهُ الْمَسِيْحُ عِيْسَى ابْنُ مَرْيَمَ وَجِيْهًا فِى الدُّنْيَا وَالْاٰخِرَةِ وَمِنَ الْمُقَرَّبِيْنَۙ
iż qālatil-malā'ikatu yā maryama innallāha yubasysyiruki bikalimatim minhusmuhul-masīḥu ‘īsabnu maryama wajīhan fid-dun-yā wal-ākhirati wa minal-muqarrabīn(a).
മലക്കുകൾ പറഞ്ഞ സന്ദർഭം (ശ്രദ്ധിക്കുക:) മർയമേ, അല്ലാഹു നിനക്ക് അവൻറെ പക്കൽ നിന്നുള്ള ഒരു വചനത്തെപ്പറ്റി സന്തോഷവാർത്ത അറിയിക്കുന്നു. അവൻറെ പേര് മർയമിൻറെ മകൻ മസീഹ് ഈസാ എന്നായിരിക്കും. അവൻ ഇഹത്തിലും പരത്തിലും ഉന്നതനും സാമീപ്യം സിദ്ധിച്ചവരിൽ പെട്ടവനുമായിരിക്കും.
قَالَتْ رَبِّ اَنّٰى يَكُوْنُ لِيْ وَلَدٌ وَّلَمْ يَمْسَسْنِيْ بَشَرٌ ۗ قَالَ كَذٰلِكِ اللّٰهُ يَخْلُقُ مَا يَشَاۤءُ ۗاِذَا قَضٰٓى اَمْرًا فَاِنَّمَا يَقُوْلُ لَهٗ كُنْ فَيَكُوْنُ
qālat rabbi annā yakūnu lī waladuw wa lam yamsasnī basyar(un), qāla każālikillāhu yakhluqu mā yasyā'(u), iżā qaḍā amran fa'innamā yaqūlu lahū kun fayakūn(u).
അവൾ (മറിയം) ചോദിച്ചു: "എന്റെ രക്ഷിതാവേ, ഒരു മനുഷ്യനും എന്നെ സ്പർശിച്ചിട്ടില്ലാത്തപ്പോൾ എനിക്ക് എങ്ങനെ കുട്ടികളുണ്ടാകും?" അല്ലാഹു പറഞ്ഞു: "അപ്പോൾ അല്ലാഹു താൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് സൃഷ്ടിക്കുന്നു. അവൻ ഒരു കാര്യം തീരുമാനിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ചാൽ അതിനോട് "ഉണ്ടാകുക" എന്ന് പറയുക മാത്രമാണ് ചെയ്യുന്നത്. അപ്പോൾ അതങ്ങനെയാണ്.
اِنَّ مَثَلَ عِيْسٰى عِنْدَ اللّٰهِ كَمَثَلِ اٰدَمَ ۗ خَلَقَهٗ مِنْ تُرَابٍ ثُمَّ قَالَ لَهٗ كُنْ فَيَكُوْنُ
inna maṡala ‘īsā ‘indallāhi kamaṡali ādam(a), khalaqahū min turābin ṡumma qāla lahū kun fayakūn(u).
തീർച്ചയായും, അല്ലാഹുവിന് വേണ്ടിയുള്ള യേശുവിന്റെ ഉപമ (സൃഷ്ടി) ആദമിന്റെ സൃഷ്ടി പോലെയാണ്. അവൻ അതിനെ മണ്ണിൽ നിന്ന് സൃഷ്ടിച്ചു, പിന്നീട് അതിനോട് "ഉണ്ടാകൂ!" എന്ന് പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ അതാണ് കാര്യം.
وَالَّتِيْٓ اَحْصَنَتْ فَرْجَهَا فَنَفَخْنَا فِيْهَا مِنْ رُّوْحِنَا وَجَعَلْنٰهَا وَابْنَهَآ اٰيَةً لِّلْعٰلَمِيْنَ
wal-latī aḥṣanat farjahā fa nafakhnā fīhā mir rūḥinā wa ja‘alnāhā wabnahā āyatal lil-‘ālamīn(a).
(മർയമിന്റെ കഥ ഓർക്കുക) അവൾ തന്റെ പ്രതാപം നിലനിർത്തി. പിന്നീട് അവളിൽ നമ്മിൽ നിന്ന് (ആ ആത്മാവിനെ) നാം ഊതി. അവനെയും അവന്റെ സന്തതികളെയും നാം ലോകർക്ക് വേണ്ടി ഒരു ദൃഷ്ടാന്തമാക്കി.
وَمَرْيَمَ ابْنَتَ عِمْرٰنَ الَّتِيْٓ اَحْصَنَتْ فَرْجَهَا فَنَفَخْنَا فِيْهِ مِنْ رُّوْحِنَا وَصَدَّقَتْ بِكَلِمٰتِ رَبِّهَا وَكُتُبِهٖ وَكَانَتْ مِنَ الْقٰنِتِيْنَ ࣖ ۔
wa maryamabnata ‘imrānal-latī aḥṣanat farjahā fa nafakhnā fīhi mir rūḥinā wa ṣaddaqat bikalimāti rabbihā wa kutubihī wa kānat minal-qānitīn(a).
ഇംറാന്റെ മകളായ മർയമിനെയും (അവൾ ആദരണീയയായിരുന്നു) - പിന്നീട് അവളുടെ ഗർഭാശയത്തിൽ നമ്മുടെ ആത്മാവിൽ നിന്ന് നാം ഊതി. അദ്ദേഹം തന്റെ രക്ഷിതാവിന്റെ വചനങ്ങളെയും ഗ്രന്ഥങ്ങളെയും സത്യപ്പെടുത്തി. അദ്ദേഹം അനുസരണയുള്ള ജനങ്ങളിൽ പെട്ടവനായിരുന്നു.