اِذْ قَالَتِ الْمَلٰۤىِٕكَةُ يٰمَرْيَمُ اِنَّ اللّٰهَ يُبَشِّرُكِ بِكَلِمَةٍ مِّنْهُۖ اسْمُهُ الْمَسِيْحُ عِيْسَى ابْنُ مَرْيَمَ وَجِيْهًا فِى الدُّنْيَا وَالْاٰخِرَةِ وَمِنَ الْمُقَرَّبِيْنَۙ
iż qālatil-malā'ikatu yā maryama innallāha yubasysyiruki bikalimatim minhusmuhul-masīḥu ‘īsabnu maryama wajīhan fid-dun-yā wal-ākhirati wa minal-muqarrabīn(a).
(Arregòrdate), quande i angeli dixan: "O Maryam! De fæto, Allah o ve pòrta unna boña neuva in sce unna frase (fir-man) da Lê (saieiva à dî un figgio), o seu nomme o l’é o Mescia Isa figgio de Maryam, unna persoña prominente inte sto mondo e inte l’atro mondo, e un de quelli che son portæ vexin (à Allah),
قَالَتْ رَبِّ اَنّٰى يَكُوْنُ لِيْ وَلَدٌ وَّلَمْ يَمْسَسْنِيْ بَشَرٌ ۗ قَالَ كَذٰلِكِ اللّٰهُ يَخْلُقُ مَا يَشَاۤءُ ۗاِذَا قَضٰٓى اَمْرًا فَاِنَّمَا يَقُوْلُ لَهٗ كُنْ فَيَكُوْنُ
qālat rabbi annā yakūnu lī waladuw wa lam yamsasnī basyar(un), qāla każālikillāhu yakhluqu mā yasyā'(u), iżā qaḍā amran fa'innamā yaqūlu lahū kun fayakūn(u).
A (Maria) a l’à dito: «O mæ Segnô, comme l’é poscibile che gh’agge di figgi, quande nisciun òmmo o m’à toccou?» O (Allah) o l’à dito: "Donca Allah o crea quello ch’o veu. Quande o veu decretâ quarcösa, o ghe dixe solo: "Sciâ!" Donca l’é quello ch’o l’é.
اِنَّ مَثَلَ عِيْسٰى عِنْدَ اللّٰهِ كَمَثَلِ اٰدَمَ ۗ خَلَقَهٗ مِنْ تُرَابٍ ثُمَّ قَالَ لَهٗ كُنْ فَيَكُوْنُ
inna maṡala ‘īsā ‘indallāhi kamaṡali ādam(a), khalaqahū min turābin ṡumma qāla lahū kun fayakūn(u).
De fæto, a parabola (creaçion) de Gexù pe Allah, a l’é comme (a creaçion de) Adammo. O l’à creou da-a tæra, dapeu o gh’à dito: «Sciâ!» Coscì l'é quello ch'o l'é.
وَالَّتِيْٓ اَحْصَنَتْ فَرْجَهَا فَنَفَخْنَا فِيْهَا مِنْ رُّوْحِنَا وَجَعَلْنٰهَا وَابْنَهَآ اٰيَةً لِّلْعٰلَمِيْنَ
wal-latī aḥṣanat farjahā fa nafakhnā fīhā mir rūḥinā wa ja‘alnāhā wabnahā āyatal lil-‘ālamīn(a).
E (arregòrdite l’istöia da Maryam) ch’a l’à mantegnuo o seu onô, aloa Noi gh’emmo respiou (o seu spito) da Noi into seu (còrpo); Noi l’emmo fæto de lê e di seu figgi un segno (da grandessa de Allah) pe tutti i mondi.
وَمَرْيَمَ ابْنَتَ عِمْرٰنَ الَّتِيْٓ اَحْصَنَتْ فَرْجَهَا فَنَفَخْنَا فِيْهِ مِنْ رُّوْحِنَا وَصَدَّقَتْ بِكَلِمٰتِ رَبِّهَا وَكُتُبِهٖ وَكَانَتْ مِنَ الْقٰنِتِيْنَ ࣖ ۔
wa maryamabnata ‘imrānal-latī aḥṣanat farjahā fa nafakhnā fīhi mir rūḥinā wa ṣaddaqat bikalimāti rabbihā wa kutubihī wa kānat minal-qānitīn(a).
e Maryam, a figgia de Imran, ch’a l’à mantegnuo o seu onô, alloa gh’emmo respiou into ventre quarcösa do Nòstro (creou) spito; e o l’à confermou e paròlle do seu Segnô e di seu libbri; e o l’ea un do pòpolo obbediente.