فَوَجَدَا عَبْدًا مِّنْ عِبَادِنَآ اٰتَيْنٰهُ رَحْمَةً مِّنْ عِنْدِنَا وَعَلَّمْنٰهُ مِنْ لَّدُنَّا عِلْمًا
fa wajadā ‘abdam min ‘ibādinā ātaināhu raḥmatam min ‘indinā wa ‘allamnāhu mil ladunnā ‘ilmā(n).
ಅನಂತರ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ನಮ್ಮ ದಾಸರ ಪೈಕಿ ಒಬ್ಬ ಸೇವಕನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದರು, ಅವರಿಗೆ ನಾವು ನಮ್ಮ ಕಡೆಯಿಂದ ಕೃಪೆ ತೋರಿಸಿದ್ದೆವು ಮತ್ತು ನಾವು ಅವರಿಗೆ ನಮ್ಮ ಕಡೆಯಿಂದ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಕಲಿಸಿದ್ದೆವು.
قَالَ لَهٗ مُوْسٰى هَلْ اَتَّبِعُكَ عَلٰٓى اَنْ تُعَلِّمَنِ مِمَّا عُلِّمْتَ رُشْدًا
qāla lahū mūsā hal attabi‘uka ‘alā an tu‘allimani mimmā ‘ullimta rusydā(n).
ಮೂಸಾ ಅವರೊಡನೆ, "ನೀನು ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಮಾಡಲು ಕಲಿಸಿದ (ನಿಜವಾದ ಜ್ಞಾನವನ್ನು) ನನಗೆ ಕಲಿಸಲು ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಬಹುದೇ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದರು.
قَالَ اِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيْعَ مَعِيَ صَبْرًا
qāla innaka lan tastaṭī‘a ma‘iya ṣabrā(n).
ಅವನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು, "ಖಂಡಿತ, ನೀವು ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
وَكَيْفَ تَصْبِرُ عَلٰى مَا لَمْ تُحِطْ بِهٖ خُبْرًا
wa kaifa taṣbiru ‘alā mā lam tuḥiṭ bihī khubrā(n).
ಮತ್ತು ಒಂದು ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದಿರುವಾಗ, ನೀವು ಹೇಗೆ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ?”
قَالَ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ صَابِرًا وَّلَآ اَعْصِيْ لَكَ اَمْرًا
qāla satajidunī in syā'allāhu ṣābiraw wa lā a‘ṣī laka amrā(n).
ಅವರು (ಮೂಸಾ) ಹೇಳಿದರು, "ಅಲ್ಲಾಹನ ದಯಪಾಲಿಸಿದರೆ, ನೀವು ನನ್ನನ್ನು ತಾಳ್ಮೆಯುಳ್ಳವನಾಗಿ ಕಾಣುವಿರಿ ಮತ್ತು ನಾನು ಯಾವುದೇ ವಿಷಯದಲ್ಲೂ ನಿಮ್ಮನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ."
قَالَ فَاِنِ اتَّبَعْتَنِيْ فَلَا تَسْـَٔلْنِيْ عَنْ شَيْءٍ حَتّٰٓى اُحْدِثَ لَكَ مِنْهُ ذِكْرًا ࣖ
qāla fa inittaba‘tanī falā tas'alnī ‘an syai'in ḥattā uḥdiṡa laka minhu żikrā(n).
ಅವರು ಹೇಳಿದರು; "ನೀವು ನನ್ನನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದರೆ, ನಾನು ನಿಮಗೆ ವಿವರಿಸುವವರೆಗೂ ಯಾವುದೇ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆಯೂ ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳಬೇಡಿ."
فَانْطَلَقَاۗ حَتّٰٓى اِذَا رَكِبَا فِى السَّفِيْنَةِ خَرَقَهَاۗ قَالَ اَخَرَقْتَهَا لِتُغْرِقَ اَهْلَهَاۚ لَقَدْ جِئْتَ شَيْـًٔا اِمْرًا
fanṭalaqā, ḥattā iżā rakibā fis-safīnati khara ahā, qāla akharaqtahā litugriqa ahlahā, laqad ji'ta syai'an imrā(n).
ಹೀಗೆ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ದೋಣಿ ಹತ್ತುವವರೆಗೂ ಮುಂದುವರೆದರು ಮತ್ತು ಅವನು ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ರಂಧ್ರ ಮಾಡಿದನು. ಅವರು (ಮೂಸಾ) ಹೇಳಿದರು, "ನೀವು ದೋಣಿಯಲ್ಲಿ ಏಕೆ ರಂಧ್ರ ಮಾಡಿದಿರಿ? ಅದರಲ್ಲಿದ್ದವರನ್ನು ಮುಳುಗಿಸಿ ಕೊಂದಿದ್ದೀರಾ?" ನಿಜಕ್ಕೂ, ನೀವು ದೊಡ್ಡ ಪಾಪವನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದೀರಿ.
قَالَ اَلَمْ اَقُلْ اِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيْعَ مَعِيَ صَبْرًا
qāla alam aqul innaka lan tastaṭī‘a ma‘iya ṣabrā(n).
ಅವನು, "ನೀವು ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ನಾನು ನಿಮಗೆ ಹೇಳಲಿಲ್ಲವೇ?" ಎಂದನು.
قَالَ لَا تُؤَاخِذْنِيْ بِمَا نَسِيْتُ وَلَا تُرْهِقْنِيْ مِنْ اَمْرِيْ عُسْرًا
qāla lā tu'ākhiżnī bimā nasītu wa lā turhiqnī min amrī ‘usrā(n).
ಅವರು (ಮೂಸಾ) ಹೇಳಿದರು; "ನನ್ನ ಮರೆವಿನ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಶಿಕ್ಷಿಸಬೇಡ ಮತ್ತು ನನ್ನ ವ್ಯವಹಾರಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ನನಗೆ ಹೊರಿಸಬೇಡ."
فَانْطَلَقَا ۗحَتّٰٓى اِذَا لَقِيَا غُلٰمًا فَقَتَلَهٗ ۙقَالَ اَقَتَلْتَ نَفْسًا زَكِيَّةً؈ۢبِغَيْرِ نَفْسٍۗ لَقَدْ جِئْتَ شَيْـًٔا نُّكْرًا ۔
fanṭalaqā, ḥattā iżā laqiyā gulāman fa qatalah(ū), qāla aqatalta nafsan zakiyyatam bigairi nafs(in), laqad ji'ta syai'an nukrā(n).
ಹೀಗೆ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು; ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಒಬ್ಬ ಯುವಕನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದಾಗ, ಅವನು ಅವನನ್ನು ಕೊಂದನು. ಅವನು (ಮೂಸಾ) ಹೇಳಿದನು, "ನೀವು ಒಬ್ಬ ಶುದ್ಧ ಆತ್ಮವನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವುದೇಕೆ, ಅವನು ಇನ್ನೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಕೊಂದ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲವೇ? ನಿಜಕ್ಕೂ ನೀವು ತುಂಬಾ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ್ದೀರಿ."
۞ قَالَ اَلَمْ اَقُلْ لَّكَ اِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيْعَ مَعِيَ صَبْرًا
qāla alam aqul laka innaka lan tastaṭī‘a ma‘iya ṣabrā(n).
ಅವನು, "ನೀವು ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ನಾನು ನಿಮಗೆ ಹೇಳಲಿಲ್ಲವೇ?" ಎಂದನು.
قَالَ اِنْ سَاَلْتُكَ عَنْ شَيْءٍۢ بَعْدَهَا فَلَا تُصٰحِبْنِيْۚ قَدْ بَلَغْتَ مِنْ لَّدُنِّيْ عُذْرًا
qāla in sa'altuka ‘an syai'im ba‘dahā falā tuṣāḥibnī, qad balagta mil ladunnī ‘użrā(n).
ಅವರು (ಮೂಸಾ) ಹೇಳಿದರು; "ಇದರ ನಂತರ ನಾನು ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಯಾವುದೇ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದರೆ, ನಾನು ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಬರಲು ನನಗೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡಬೇಡಿ, ನಿಜಕ್ಕೂ ನೀವು ನನ್ನ ನೆಪಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವಷ್ಟು ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದಿದ್ದೀರಿ."
فَانْطَلَقَا ۗحَتّٰىٓ اِذَآ اَتَيَآ اَهْلَ قَرْيَةِ ِۨاسْتَطْعَمَآ اَهْلَهَا فَاَبَوْا اَنْ يُّضَيِّفُوْهُمَا فَوَجَدَا فِيْهَا جِدَارًا يُّرِيْدُ اَنْ يَّنْقَضَّ فَاَقَامَهٗ ۗقَالَ لَوْ شِئْتَ لَتَّخَذْتَ عَلَيْهِ اَجْرًا
fanṭalaqā, ḥattā iżā atayā ahla qaryatinistaṭ‘amā ahlahā fa abau ay yuḍayyifūhumā fa wajadā fīhā jidāray yurīdu ay yaqaḍḍa fa aqāmah(ū), qāla lau syi'ta lattakhażta ‘alaihi ajrā(n).
ಹೀಗೆ ಇಬ್ಬರೂ ಮುಂದುವರೆದರು; ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಒಂದು ದೇಶದ ಜನರ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಾಗ, ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಜನರಿಂದ ಸತ್ಕಾರ ಪಡೆಯಲು ಕೇಳಿಕೊಂಡರು, ಆದರೆ ಅವರಿಗೆ (ಆ ದೇಶದ ಜನರು) ಅವರನ್ನು ಸತ್ಕರಿಸಲು ಇಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ, ಆಗ ಅವರಿಬ್ಬರೂ (ಆ ದೇಶದಲ್ಲಿ) ಬಹುತೇಕ ಕುಸಿಯುತ್ತಿರುವ ಮನೆಗಳ ಗೋಡೆಗಳನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡರು , ನಂತರ ಅವನು ಅವುಗಳನ್ನು ನೇರಗೊಳಿಸಿದನು. ಅವರು (ಮೋಸೆಸ್) ಹೇಳಿದರು, "ನೀವು ಬಯಸಿದರೆ, ನೀವು ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರತಿಫಲವನ್ನು ಕೇಳಬಹುದು."
قَالَ هٰذَا فِرَاقُ بَيْنِيْ وَبَيْنِكَۚ سَاُنَبِّئُكَ بِتَأْوِيْلِ مَا لَمْ تَسْتَطِعْ عَّلَيْهِ صَبْرًا
qāla hāżā firāqu bainī wa bainik(a), sa'unabbi'uka bita'wīli mā lam tastaṭī‘ ‘alaihi ṣabrā(n).
ಅವರು ಹೇಳಿದರು, "ಇದು ನನ್ನ ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ನಡುವಿನ ಅಂತರ; ನೀವು ಸಹಿಸಲಾಗದ ಕ್ರಿಯೆಗಳಿಗೆ ನಾನು ನಿಮಗೆ ವಿವರಣೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ."
اَمَّا السَّفِيْنَةُ فَكَانَتْ لِمَسٰكِيْنَ يَعْمَلُوْنَ فِى الْبَحْرِ فَاَرَدْتُّ اَنْ اَعِيْبَهَاۗ وَكَانَ وَرَاۤءَهُمْ مَّلِكٌ يَّأْخُذُ كُلَّ سَفِيْنَةٍ غَصْبًا
ammas-safīnatu fa kānat limasākīna ya‘malūna fil-baḥri fa arattu an a‘ībahā, wa kāna warā'ahum malikuy ya'khużu kulla safīnatin gaṣbā(n).
ಈಗ ದೋಣಿ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಬಡವರಿಗೆ ಸೇರಿತ್ತು; ನಾನು ಅದನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು ಉದ್ದೇಶಿಸಿದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವರ ಮುಂದೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದೋಣಿಯನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಒಬ್ಬ ರಾಜನಿದ್ದನು.
وَاَمَّا الْغُلٰمُ فَكَانَ اَبَوَاهُ مُؤْمِنَيْنِ فَخَشِيْنَآ اَنْ يُّرْهِقَهُمَا طُغْيَانًا وَّكُفْرًا ۚ
wa ammal-gulāmu fa kāna abawāhu mu'minaini fa khasyīnā ay yurhiqahumā ṭugyānaw wa kufrā(n).
ಮತ್ತು ಆ ಯುವಕ (ನಾಸ್ತಿಕ)ನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ, ಅವನ ಹೆತ್ತವರಿಬ್ಬರೂ ನಂಬಿಕೆಯುಳ್ಳವರಾಗಿದ್ದರು, ಮತ್ತು ಅವನು ತನ್ನ ಹೆತ್ತವರನ್ನು ದಾರಿತಪ್ಪಿಸಲು ಮತ್ತು ಅಪನಂಬಿಕೆಗೆ ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ನಾವು ಭಯಪಟ್ಟೆವು.
فَاَرَدْنَآ اَنْ يُّبْدِلَهُمَا رَبُّهُمَا خَيْرًا مِّنْهُ زَكٰوةً وَّاَقْرَبَ رُحْمًا
fa aradnā ay yubdilahumā rabbuhumā khairam minhu zakātaw wa aqraba ruḥmā(n).
ನಂತರ ನಾವು, ದೇವರಾಗಿದ್ದರೆ, ಅವನ ಬದಲಿಗೆ ಬೇರೊಬ್ಬ (ಮಗುವನ್ನು) ತರುವೆವು, ಆ ಮಗುವಿಗಿಂತ (ಮಗು) ಉತ್ತಮವಾದ ಮತ್ತು (ತಾಯಿ ಮತ್ತು ತಂದೆಗೆ) ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಿಯವಾದ ಪರಿಶುದ್ಧತೆಯನ್ನು ಅವನು ಹೊಂದಿರುತ್ತಾನೆ.
وَاَمَّا الْجِدَارُ فَكَانَ لِغُلٰمَيْنِ يَتِيْمَيْنِ فِى الْمَدِيْنَةِ وَكَانَ تَحْتَهٗ كَنْزٌ لَّهُمَا وَكَانَ اَبُوْهُمَا صَالِحًا ۚفَاَرَادَ رَبُّكَ اَنْ يَّبْلُغَآ اَشُدَّهُمَا وَيَسْتَخْرِجَا كَنْزَهُمَا رَحْمَةً مِّنْ رَّبِّكَۚ وَمَا فَعَلْتُهٗ عَنْ اَمْرِيْۗ ذٰلِكَ تَأْوِيْلُ مَا لَمْ تَسْطِعْ عَّلَيْهِ صَبْرًاۗ ࣖ
wa ammal-jidāru fa kāna ligulāmaini yatīmaini fil-madīnati wa kāna taḥtahū kanzul lahumā wa kāna abūhumā ṣāliḥā(n), fa arāda rabbuka ay yablugā asyuddahumā wa yastakhrijā kanzahumā raḥmatam mir rabbik(a), wa mā fa‘altuhū ‘an amrī, żālika ta'wīlu mā lam tasṭī‘ ‘alaihi ṣabrā(n).
ಮತ್ತು ಆ ಗೋಡೆಯ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ, ಅದು ಆ ಊರಿನ ಇಬ್ಬರು ಅನಾಥ ಬಾಲಕರಿಗೆ ಸೇರಿತ್ತು, ಮತ್ತು ಅದರ ಕೆಳಗೆ ಅವರಿಗೆ ಸೇರಿದ ನಿಧಿ ಇತ್ತು, ಮತ್ತು ಅವರ ತಂದೆ ಒಬ್ಬ ಸಜ್ಜನರಾಗಿದ್ದರು. ಆದ್ದರಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಭು ಅವರು ಪ್ರೌಢಾವಸ್ಥೆಯನ್ನು ತಲುಪಿ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಭುವಿನ ಕರುಣೆಯಾಗಿ ಅವರ ನಿಧಿಯನ್ನು ಹೊರತೆಗೆಯಬೇಕೆಂದು ಬಯಸಿದ್ದರು. ನಾನು ಅದನ್ನು ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ನೀವು ಅಸಹನೆ ತೋರುತ್ತಿದ್ದ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ ಅದು ಪುರಾವೆಯಾಗಿದೆ. ”