وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنْ ذِى الْقَرْنَيْنِۗ قُلْ سَاَتْلُوْا عَلَيْكُمْ مِّنْهُ ذِكْرًا ۗ
wa yas'alūnaka ‘an żil qarnain(i), qul sa'atlū ‘alaikum minhu żikrā(n).
און זיי האָבן דיר (מוחמד) געפרעגט וועגן זולקאַרנאַין. זאָג, "איך וועל דיר לייענען די מעשה."
اِنَّا مَكَّنَّا لَهٗ فِى الْاَرْضِ وَاٰتَيْنٰهُ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ سَبَبًا ۙ
innā makkannā lahū fil-arḍi wa ātaināhu min kulli syai'in sababā(n).
טאַקע, מיר האָבן אים געגעבן אַ שטעלע אויף דער ערד, און מיר האָבן אים צוגעשטעלט אַ וועג (צו דערגרייכן) אַלץ,
حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ مَغْرِبَ الشَّمْسِ وَجَدَهَا تَغْرُبُ فِيْ عَيْنٍ حَمِئَةٍ وَّوَجَدَ عِنْدَهَا قَوْمًا ەۗ قُلْنَا يٰذَا الْقَرْنَيْنِ اِمَّآ اَنْ تُعَذِّبَ وَاِمَّآ اَنْ تَتَّخِذَ فِيْهِمْ حُسْنًا
Ḥattā iżā balaga magribasy-syamsi wajadahā tagrubu fī ‘ainin ḥami'atiw wa wajada ‘indahā qaumā(n), qulnā yā żal-qarnaini immā an tu‘ażżiba wa immā an tattakhiża fīhim ḥusnā(n).
ביז ווען ער איז אנגעקומען צו דעם ארט וואו די זון איז אונטערגעגאנגען, האט ער זי (די זון) געזען אונטערגיין אין דעם שווארצן בלאָטע ים, און דארט האט ער געפונען א פאלק (וואס האט נישט געהאט קיין רעליגיע). מיר האבן געזאגט, "אוי זולקאַרנאַין! דו קענסט זיי באשטראפן אדער טון גוטס (זיי איינלאדן צו גלויבן)."
قَالَ اَمَّا مَنْ ظَلَمَ فَسَوْفَ نُعَذِّبُهٗ ثُمَّ يُرَدُّ اِلٰى رَبِّهٖ فَيُعَذِّبُهٗ عَذَابًا نُّكْرًا
qāla ammā man ẓalama fa saufa nu‘ażżibuhū ṡumma yuraddu ilā rabbihī fa yu‘ażżibuhū ‘ażāban nukrā(n).
ער (זולקאַרנאַין) האָט געזאָגט, "ווער עס טוט אומרעכט, מיר וועלן אים באַשטראָפן, דערנאָך וועט ער צוריקגעקערט ווערן צו זיין גאָט, דערנאָך וועט אים אַלאַה באַשטראָפן מיט אַ זייער שטרענגער שטראָף.
وَاَمَّا مَنْ اٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَلَهٗ جَزَاۤءً ۨالْحُسْنٰىۚ وَسَنَقُوْلُ لَهٗ مِنْ اَمْرِنَا يُسْرًا ۗ
wa ammā man āmana wa ‘amila ṣāliḥan fa lahū jazā'anil-ḥusnā, wa sanaqūlu lahū min amrinā yusrā(n).
וואָס שייך דעם מענטש וואָס גלויבט און טוט גוטע מעשים, וועט ער באַקומען דאָס בעסטע (באַלוינונג) אין צוריקקער, און מיר וועלן אים איבערגעבן אונדזערע לייכטע באַפֿעלן."
ثُمَّ اَتْبَعَ سَبَبًا
Ṡumma atba‘a sababā(n).
דערנאך האט ער גענומען אן אנדער וועג.
حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ مَطْلِعَ الشَّمْسِ وَجَدَهَا تَطْلُعُ عَلٰى قَوْمٍ لَّمْ نَجْعَلْ لَّهُمْ مِّنْ دُوْنِهَا سِتْرًا ۙ
Ḥattā iżā balaga maṭli‘asy-syamsi wajadahā taṭlu‘u ‘alā qaumil lam naj‘al lahum min dūnihā sitrā(n).
ביז ווען ער איז אנגעקומען צום אָרט וואו די זון גייט אויף (אין מזרח) האט ער געפונען זי שייַנען אויף אַ פאָלק קעגן וועמען מיר האָבן נישט געמאַכט קיין שוץ,
كَذٰلِكَۗ وَقَدْ اَحَطْنَا بِمَا لَدَيْهِ خُبْرًا
każālik(a), wa qad aḥaṭnā bimā ladaihi khubrā(n).
אַזוי, און טאַקע מיר ווייסן אַלץ וואָס איז אין אים (זולקאַרנאַין).
ثُمَّ اَتْبَعَ سَبَبًا
Ṡumma atba‘a sababā(n).
דערנאך האט ער גענומען אן אנדער וועג.
حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ بَيْنَ السَّدَّيْنِ وَجَدَ مِنْ دُوْنِهِمَا قَوْمًاۙ لَّا يَكَادُوْنَ يَفْقَهُوْنَ قَوْلًا
Ḥattā iżā balaga bainas-saddaini wajada min dūnihimā qaumal lā yakādūna yafqahūna qaulā(n).
ביז ווען ער איז דערגאַנגען צווישן צוויי בערג, האָט ער געפֿונען הינטער (די צוויי בערג) אַ פֿאָלק וואָס האָבן קוים פֿאַרשטאַנען וואָס זיי זאָגן.
قَالُوْا يٰذَا الْقَرْنَيْنِ اِنَّ يَأْجُوْجَ وَمَأْجُوْجَ مُفْسِدُوْنَ فِى الْاَرْضِ فَهَلْ نَجْعَلُ لَكَ خَرْجًا عَلٰٓى اَنْ تَجْعَلَ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُمْ سَدًّا
qālū yā żal-qarnaini inna ya'jūja wa ma'jūja mufsidūna fil-arḍi fahal naj‘alu laka kharjan ‘alā an taj‘alā bainanā wa bainahum saddā(n).
זיי האָבן געזאָגט, "אָ זולקאַרנאַין! טאַקע, יאַגדזשודזש און מאַקדזשודזש (באַשעפֿענישן וואָס) טוען שאָדן אויף דער ערד, זאָלן מיר דיר באַצאָלן אַ באַלוינונג כּדי דו זאָלסט בויען אַ שלאָס צווישן אונדז און זיי?"
قَالَ مَا مَكَّنِّيْ فِيْهِ رَبِّيْ خَيْرٌ فَاَعِيْنُوْنِيْ بِقُوَّةٍ اَجْعَلْ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُمْ رَدْمًا ۙ
qāla mā makkannī fīhi rabbī fa a‘īnūnī biquwwatin aj‘al bainakum wa bainahum radmā(n).
ער (זולקארנאין) האט געזאגט, "וואס גאט האט מיר געגעבן איז בעסער (ווי אייער באלוינונג), העלפט מיר מיט שטארקייט, כדי איך זאל קענען שאפן א שלאנג צווישן אייך און זיי."
اٰتُوْنِيْ زُبَرَ الْحَدِيْدِۗ حَتّٰىٓ اِذَا سَاوٰى بَيْنَ الصَّدَفَيْنِ قَالَ انْفُخُوْا ۗحَتّٰىٓ اِذَا جَعَلَهٗ نَارًاۙ قَالَ اٰتُوْنِيْٓ اُفْرِغْ عَلَيْهِ قِطْرًا ۗ
Ātūnī zubaral-ḥadīd(i), ḥattā iżā sāwā bainaṣ-ṣadafaini qālanfukhū, ḥattā iżā ja‘alahū nārā(n), qāla ātūnī ufrig ‘alaihi qiṭrā(n).
גיב מיר שטיקער אייַזן!” ביז ווען די שטיקער אייַזן זענען געווען אויף דער זעלבער הייך ווי די צוויי בערג, האט ער געזאגט, “בלאָזט אָן דאָס פייער!” ווען עס איז געוואָרן רויט ווי פייער, האט ער געזאגט, “גיבט מיר קאָכנדיק קופּער כדי איך זאָל עס קענען גיסן דערויף.”
فَمَا اسْطَاعُوْٓا اَنْ يَّظْهَرُوْهُ وَمَا اسْتَطَاعُوْا لَهٗ نَقْبًا
famasṭā‘ū ay yaẓharūhu wa mastaṭā‘ū lahū naqbā(n).
אַזוי האָבן זיי (יאַקדזשודזש און מאַקדזשודזש) נישט געקענט קריכן דערויף און האָבן (אויך) נישט געקענט מאַכן קיין לאָך אין אים.
قَالَ هٰذَا رَحْمَةٌ مِّنْ رَّبِّيْۚ فَاِذَا جَاۤءَ وَعْدُ رَبِّيْ جَعَلَهٗ دَكَّاۤءَۚ وَكَانَ وَعْدُ رَبِّيْ حَقًّا ۗ
qāla hāżā raḥmatum mir rabbī, fa iżā jā'a wa‘du rabbī ja‘alahū dakkā'(a), wa kāna wa‘du rabbī ḥaqqā(n).
ער (זולקארנאין) האט געזאגט, "די (וואנט) איז א ברכה פון מיין האר, ממילא ווען די צוזאג פון מיין האר וועט קומען, וועט ער עס צעשטערן; און די צוזאג פון מיין האר איז אמת."