فَتَقَبَّلَهَا رَبُّهَا بِقَبُوْلٍ حَسَنٍ وَّاَنْۢبَتَهَا نَبَاتًا حَسَنًاۖ وَّكَفَّلَهَا زَكَرِيَّا ۗ كُلَّمَا دَخَلَ عَلَيْهَا زَكَرِيَّا الْمِحْرَابَۙ وَجَدَ عِنْدَهَا رِزْقًا ۚ قَالَ يٰمَرْيَمُ اَنّٰى لَكِ هٰذَا ۗ قَالَتْ هُوَ مِنْ عِنْدِ اللّٰهِ ۗ اِنَّ اللّٰهَ يَرْزُقُ مَنْ يَّشَاۤءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ
fataqabbalahā rabbuhā biqabūlin ḥasaniw wa ambatahā nabātan ḥasanā(n), wa kaffalahā zakariyyā, kullamā dakhala ‘alaihā zakariyyal-miḥrāba wajada ‘indahā rizqā(n), qāla yā maryama annā laki hāżā, qālat huwa min ‘indillāh(i), innallāha yarzuqu may yasyā'u bigairi ḥisāb(in).
དེ་བས་ཁོང་གིས་(ཨ་ལཱ་)ཁོང་ལ་ངོས་ལེན་ཡག་པོ་བྱས་པ་དང་། ཁོང་ལ་འཕེལ་རྒྱས་ཡག་པོ་བྱུང་ནས་འཚར་ལོངས་བྱུང་བ་དང་། ཁོང་གི་ལྟ་སྐྱོང་དེ་ཟ་ཁ་རི་ཡ་ལ་སྤྲད་པ་རེད། ཟ་ཁ་རི་ཡ་མི་རབ་(ཕྱག་འཚལ་སའི་དམིགས་བསལ་ཁང་མིག)ནང་ཁོང་ལ་མཇལ་དུ་ཡོང་དུས་ཁོང་གི་ཉེ་འགྲམ་དུ་ཁ་ལག་རྙེད་པ་རེད། ཁོས་ "ཨོ་མར་ཡམ། ཁྱོད་ཀྱིས་འདི་གང་ནས་ཐོབ་པ་ཡིན་ནམ།" མོས་(མར་ཡམ་)ལན་དུ་ “དེ་ཨ་ལཱ་ཧ་ནས་ཡོང་བ་རེད།” དོན་དངོས་ཐོག ཨ་ལཱ་ཧ་ཡིས་རྩིས་མེད་པར་ཁོང་གིས་འདོད་པའི་མི་ལ་འཚོ་བཅུད་སྤྲོད་ཀྱི་ཡོད།
وَاِذْ قَالَتِ الْمَلٰۤىِٕكَةُ يٰمَرْيَمُ اِنَّ اللّٰهَ اصْطَفٰىكِ وَطَهَّرَكِ وَاصْطَفٰىكِ عَلٰى نِسَاۤءِ الْعٰلَمِيْنَ
wa iż qālatil-malā'ikatu yā maryama innallāhaṣṭafāki wa ṭahharaki waṣṭafāki ‘alā nisā'il-‘ālamīn(a).
དེ་བཞིན་(དྲན་དགོས།) མཁའ་འགྲོ་མ་ཚོས་"ཨོ་མར་ཡམ། དོན་དངོས་ཐོག ཨ་ལཱ་ཧ་ཡིས་ཁྱོད་འདེམས་སྒྲུག་བྱས་པ་དང་། ཁྱོད་གཙང་མ་བཟོས་པ་དང་། འཛམ་གླིང་ཚང་མའི་ནང་བུད་མེད་ཚང་མ་ལས་ཁྱེད་རང་གཙོ་བོར་བཞག་ཡོད།
يٰمَرْيَمُ اقْنُتِيْ لِرَبِّكِ وَاسْجُدِيْ وَارْكَعِيْ مَعَ الرّٰكِعِيْنَ
yā maryamuqnutī lirabbiki wasjudī warka‘ī ma‘ar-rāki‘īn(a).
ཨོ་མར་ཡམ། ཁྱེད་ཀྱི་གཙོ་བོ་ལ་ཉན་ནས་ཕྱག་འཚལ་མཁན་དང་མཉམ་དུ་ཕྱག་འཚལ་ནས་ཕྱག་འཚལ་རོགས།”
اِذْ قَالَتِ الْمَلٰۤىِٕكَةُ يٰمَرْيَمُ اِنَّ اللّٰهَ يُبَشِّرُكِ بِكَلِمَةٍ مِّنْهُۖ اسْمُهُ الْمَسِيْحُ عِيْسَى ابْنُ مَرْيَمَ وَجِيْهًا فِى الدُّنْيَا وَالْاٰخِرَةِ وَمِنَ الْمُقَرَّبِيْنَۙ
iż qālatil-malā'ikatu yā maryama innallāha yubasysyiruki bikalimatim minhusmuhul-masīḥu ‘īsabnu maryama wajīhan fid-dun-yā wal-ākhirati wa minal-muqarrabīn(a).
༼དྲན་དགོས།༽ མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ཀྱིས་"ཨོ་མར་ཡམ། དོན་དངོས་ཐོག ཨ་ལཱ་ཧ་ཡིས་ཁྱེད་ལ་ཁོང་གི་སྐད་ཆ་(ཕིར་མན་)ཞིག་གི་སྐོར་ལ་གསར་འགྱུར་བཟང་པོ་འཁྱེར་ཡོང་།
مَا الْمَسِيْحُ ابْنُ مَرْيَمَ اِلَّا رَسُوْلٌۚ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُۗ وَاُمُّهٗ صِدِّيْقَةٌ ۗ كَانَا يَأْكُلَانِ الطَّعَامَ ۗ اُنْظُرْ كَيْفَ نُبَيِّنُ لَهُمُ الْاٰيٰتِ ثُمَّ انْظُرْ اَنّٰى يُؤْفَكُوْنَ
mal-masīḥubnu maryama illā rasūl(un), qad khalat min qablihir rusul(u), wa ummuhū ṣiddīqah(tun), kānā ya'kulāniṭ-ṭa‘ām(a), unẓur kaifa nubayyinu lahumul-āyāti ṡummanẓur annā yu'fakūn(a).
མར་ཡམ་གྱི་བུ་མ་ཤི་ཀ་ནི་སྐུ་ཚབ་ཁོ་ན་ཡིན། སྔོན་ཆད་སྐུ་ཚབ་འགའ་ཤས་འདས་ཟིན་ཡོད། ཁོང་གི་ཨ་མ་ནི་བདེན་པ་ལ་དམ་འཛིན་བྱེད་མཁན་ཞིག་རེད། གཉིས་ཀས་ནམ་རྒྱུན་ཟ་མ་ཟ་བ་དང་། ང་ཚོས་ཚིག་དུམ་དེ་དག་(དབང་ཆའི་མཚོན་རྟགས་)ཁོང་ཚོར་(དེབ་ཀྱི་མི)ཇི་ལྟར་འགྲེལ་བཤད་རྒྱག་པར་དོ་སྣང་བྱོས།
وَجَعَلْنَا ابْنَ مَرْيَمَ وَاُمَّهٗٓ اٰيَةً وَّاٰوَيْنٰهُمَآ اِلٰى رَبْوَةٍ ذَاتِ قَرَارٍ وَّمَعِيْنٍ ࣖ
wa ja‘alnabna maryama wa ummahū āyataw wa āwaināhumā ilā rabwatin żāti qarāriw wa ma‘īn(in).
ང་ཚོས་(ཨི་ས་)མར་ཡམ་གྱི་བུ་དང་ཁོང་གི་ཨ་མ་(ཨི་སཱ)(ང་ཚོའི་ཆེ་བསྟོད་ཀྱི་)བདེན་དཔང་གསལ་པོ་ཞིག་ཏུ་བཟོས་ནས་(ང་ཚོའི་ཆེས་མཐོའི་)མཐོ་སྒང་དུ་སྲུང་སྐྱོབ་བྱས།
وَمَرْيَمَ ابْنَتَ عِمْرٰنَ الَّتِيْٓ اَحْصَنَتْ فَرْجَهَا فَنَفَخْنَا فِيْهِ مِنْ رُّوْحِنَا وَصَدَّقَتْ بِكَلِمٰتِ رَبِّهَا وَكُتُبِهٖ وَكَانَتْ مِنَ الْقٰنِتِيْنَ ࣖ ۔
wa maryamabnata ‘imrānal-latī aḥṣanat farjahā fa nafakhnā fīhi mir rūḥinā wa ṣaddaqat bikalimāti rabbihā wa kutubihī wa kānat minal-qānitīn(a).
དེ་ནས་ཨིམ་རན་གྱི་བུ་མོ་མ་རི་ཡམ་གྱིས་ཁོ་མོའི་གཟེངས་རྟགས་རྒྱུན་འཁྱོངས་བྱས་པ་དང་། དེ་ནས་ཁོང་གིས་ཁོང་གི་གཙོ་བོའི་བཀའ་དང་ཁོང་གི་དེབ་རྣམས་གཏན་འཁེལ་བྱས། ཁོང་ནི་བཀའ་ཉན་མཁན་གྱི་མི་རིགས་ཤིག་རེད།