وَدَاوٗدَ وَسُلَيْمٰنَ اِذْ يَحْكُمٰنِ فِى الْحَرْثِ اِذْ نَفَشَتْ فِيْهِ غَنَمُ الْقَوْمِۚ وَكُنَّا لِحُكْمِهِمْ شٰهِدِيْنَ ۖ
wa dāwūda wa sulaimāna iż yaḥkumāni fil-ḥarṡi iż nafasyat fīhi ganamul-qaum(i), wa kunnā liḥukmihim syāhidīn(a).
དེ་བཞིན་(དཱ་ཝུད་དང་སུ་ལེ་མན་གྱི་སྒྲུང་དྲན་དགོས།) ཁོང་གཉིས་ཀྱིས་ས་ཞིང་དེའི་སྐོར་ལ་ཐག་གཅོད་བྱས། རྒྱུ་མཚན་ནི་(ས་ཞིང་དེ་)ཁོང་ཚོའི་མི་རིགས་ལ་དབང་བའི་རྭ་ཅོ་ཡིས་གནོད་སྐྱོན་བཏང་ཡོད། ང་ཚོས་ཁོང་ཚོས་ཐག་གཅོད་བྱས་པ་དེ་མཐོང་ཡོད།
فَفَهَّمْنٰهَا سُلَيْمٰنَۚ وَكُلًّا اٰتَيْنَا حُكْمًا وَّعِلْمًاۖ وَّسَخَّرْنَا مَعَ دَاوٗدَ الْجِبَالَ يُسَبِّحْنَ وَالطَّيْرَۗ وَكُنَّا فٰعِلِيْنَ
fa fahhamnāhā sulaimān(a), wa kullan ātainā ḥukmaw wa ‘ilmā(n), wa sakhkharnā ma‘a dāwūdal-jibāla yusabbiḥna waṭ-ṭair(a), wa kunnā fā‘ilīn(a).
ང་ཚོས་སུ་ལེ་མཱན་ལ་(ཁྲིམས་ལུགས་གཏན་འཁེལ་ཅན་ཞིག)གོ་རྟོགས་སྤྲད་ཡོད། ང་ཚོས་མི་རེ་རེར་ཤེས་རབ་དང་ཤེས་བྱ་སྤྲད་དེ་རི་དང་བྱིའུ་ཚང་མ་དཱ་ཝུད་དང་མཉམ་དུ་གཟི་བརྗིད་ལྡན་པར་བྱས། དེ་བཞིན་ང་ཚོ་ནི་དེ་ལྟར་བྱེད་མཁན་ཡིན།