وَدَاوٗدَ وَسُلَيْمٰنَ اِذْ يَحْكُمٰنِ فِى الْحَرْثِ اِذْ نَفَشَتْ فِيْهِ غَنَمُ الْقَوْمِۚ وَكُنَّا لِحُكْمِهِمْ شٰهِدِيْنَ ۖ
wa dāwūda wa sulaimāna iż yaḥkumāni fil-ḥarṡi iż nafasyat fīhi ganamul-qaum(i), wa kunnā liḥukmihim syāhidīn(a).
ദാവൂദിന്റെയും സുലൈമാന്റെയും കഥ (ഓർക്കുക). അവരുടെ ജനതയുടെ ആടുകൾ കൃഷിക്ക് കേടുപാടുകൾ വരുത്തിയതിനാൽ, അവർ ഇരുവരും ആ കൃഷിയുടെ കാര്യത്തിൽ ഒരു വിധി പുറപ്പെടുവിച്ചു. അവരുടെ വിധിക്ക് നാം സാക്ഷ്യം വഹിച്ചു.
فَفَهَّمْنٰهَا سُلَيْمٰنَۚ وَكُلًّا اٰتَيْنَا حُكْمًا وَّعِلْمًاۖ وَّسَخَّرْنَا مَعَ دَاوٗدَ الْجِبَالَ يُسَبِّحْنَ وَالطَّيْرَۗ وَكُنَّا فٰعِلِيْنَ
fa fahhamnāhā sulaimān(a), wa kullan ātainā ḥukmaw wa ‘ilmā(n), wa sakhkharnā ma‘a dāwūdal-jibāla yusabbiḥna waṭ-ṭair(a), wa kunnā fā‘ilīn(a).
സുലൈമാന് നാം (ചുറ്റും വ്യക്തമായ) നിയമങ്ങൾ വിശദീകരിച്ചുകൊടുത്തു. എല്ലാവർക്കും നാം തത്ത്വജ്ഞാനവും വിജ്ഞാനവും നൽകി. പർവതങ്ങളെയും പക്ഷികളെയും നാം കീഴ്പ്പെടുത്തി. ദാവൂദിന്റെ വിശുദ്ധി വാഴ്ത്തപ്പെട്ടവയെല്ലാം. തീർച്ചയായും നാം തന്നെയാണ് അത് നടപ്പിലാക്കുന്നത്.