فَقَالَ اِنِّيْٓ اَحْبَبْتُ حُبَّ الْخَيْرِ عَنْ ذِكْرِ رَبِّيْۚ حَتّٰى تَوَارَتْ بِالْحِجَابِۗ
fa qāla innī aḥbabtu ḥubbal-khairi ‘an żikri rabbī, ḥattā tawārat bil-ḥijāb(i).
अर बो बोल्यो, "वास्तव में, म्हनैं भला (घोड़ां) सूं प्यार है, जका सूरज डूबण तांई म्हनैं म्हारै प्रभु री महानता री याद दिरावै है।"
رُدُّوْهَا عَلَيَّ ۚفَطَفِقَ مَسْحًا ۢبِالسُّوْقِ وَالْاَعْنَاقِ
ruddūhā ‘alayy(a), faṭafiqa masḥam bis-sūqi wal-a‘nāq(i).
सगळा घोड़ां नै पाछो म्हारै कनै ल्याओ। फेर बां घोड़ां रा पगां अर गळै काट दिया।
وَلَقَدْ فَتَنَّا سُلَيْمٰنَ وَاَلْقَيْنَا عَلٰى كُرْسِيِّهٖ جَسَدًا ثُمَّ اَنَابَ
wa laqad fatannā sulaimāna wa alqainā ‘alā kursiyyihī jasadan ṡumma anāb(a).
अर साचाणी, म्हे सुलैमान नै परख्यो अर म्हे (उणनै) आपरी कुर्सी माथै एक शरीर रै रूप मांय लेटवा दियो (बीमारी रै कारण कमजोर), पछै वो पश्चाताप कर लियो।