فَقَالَ اِنِّيْٓ اَحْبَبْتُ حُبَّ الْخَيْرِ عَنْ ذِكْرِ رَبِّيْۚ حَتّٰى تَوَارَتْ بِالْحِجَابِۗ
fa qāla innī aḥbabtu ḥubbal-khairi ‘an żikri rabbī, ḥattā tawārat bil-ḥijāb(i).
o kosɔn a ko: «Tiɲɛ na, fɛɛn ɲuman bɛɛ ka di ne ye (sow), min be ne hakili jigi (ne Matigi ka bonya) la, fɔɔ ka taga se tileben ma.»
رُدُّوْهَا عَلَيَّ ۚفَطَفِقَ مَسْحًا ۢبِالسُّوْقِ وَالْاَعْنَاقِ
ruddūhā ‘alayy(a), faṭafiqa masḥam bis-sūqi wal-a‘nāq(i).
«Aw ye na ni sow bɛɛ ye ne fɛ.» O kɔ, a ye soo senw n’a kan tigɛ.
وَلَقَدْ فَتَنَّا سُلَيْمٰنَ وَاَلْقَيْنَا عَلٰى كُرْسِيِّهٖ جَسَدًا ثُمَّ اَنَابَ
wa laqad fatannā sulaimāna wa alqainā ‘alā kursiyyihī jasadan ṡumma anāb(a).
Tiɲɛ na, an ye Sulemani kɔrɔbɔ, an y’a la a ka sigilan kan i n’a fɔ farikolo (a barika ka dɔgɔ bana kosɔn), o kɔ, a nimisara.