فَقَالَ اِنِّيْٓ اَحْبَبْتُ حُبَّ الْخَيْرِ عَنْ ذِكْرِ رَبِّيْۚ حَتّٰى تَوَارَتْ بِالْحِجَابِۗ
fa qāla innī aḥbabtu ḥubbal-khairi ‘an żikri rabbī, ḥattā tawārat bil-ḥijāb(i).
फिरी उन्हा ने आख्या, “सचमुच, मैं सारे भले चीजां (घोड़े) नाल प्यार करेंदा हां, जो मेकूं अपणे प्रभु दी (महानता) याद करेंदे हन, जब तक कि सूरज डूबदा कैनी।”
رُدُّوْهَا عَلَيَّ ۚفَطَفِقَ مَسْحًا ۢبِالسُّوْقِ وَالْاَعْنَاقِ
ruddūhā ‘alayy(a), faṭafiqa masḥam bis-sūqi wal-a‘nāq(i).
“सब घोड़े मेरे कोल वापस लाओ।” फिरी उसने घोड़े दे पैर ते गर्दन कट्ट दित्ते।
وَلَقَدْ فَتَنَّا سُلَيْمٰنَ وَاَلْقَيْنَا عَلٰى كُرْسِيِّهٖ جَسَدًا ثُمَّ اَنَابَ
wa laqad fatannā sulaimāna wa alqainā ‘alā kursiyyihī jasadan ṡumma anāb(a).
ते सचमुच, अस सुलेमान गी परखया ते उसी अपने सिंहासन उप्पर शरीर दे रूप च (बीमारी कन्नै कमजोर) सुटाया, फिरी ओह् पछतावा करी लेआ।