فَهَزَمُوْهُمْ بِاِذْنِ اللّٰهِ ۗوَقَتَلَ دَاوٗدُ جَالُوْتَ وَاٰتٰىهُ اللّٰهُ الْمُلْكَ وَالْحِكْمَةَ وَعَلَّمَهٗ مِمَّا يَشَاۤءُ ۗ وَلَوْلَا دَفْعُ اللّٰهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَّفَسَدَتِ الْاَرْضُ وَلٰكِنَّ اللّٰهَ ذُوْ فَضْلٍ عَلَى الْعٰلَمِيْنَ
fahazamūhum bi'iżnillāh(i), wa qatala dāwūdu jālūta wa ātāhullāhul-mulka wal-ḥikmata wa ‘allamahū mimmā yasyā'(u), wa lau lā daf‘ullāhin-nāsa ba‘ḍahum biba‘ḍil lafasadatil-arḍu wa lākinnallāha żū faḍlin ‘alal-‘ālamīn(a).
Ɔ maan, kɛ Allah mannin be atin’n, be kwlali i, kpɛkun Dawud kunnin Jalut. Kpɛkun, Allah mɛnnin i (Dawud) famiɛn diwlɛ’n, ɔ nin ngwlɛlɛ’n, kpɛkun ɔ kleli i like ng’ɔ klo’n. Yɛ sɛ Allah nin sran wie mun be sasaman sran wie mun’n, asiɛ nga ɔ́ núnnún sakpa. Sanngɛ Allah le aklunye (m’ɔ mannin’n) ninnge kwlaa nga be o lɛ’n be su.
وَوَهَبْنَا لَهٗٓ اِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَۗ كُلًّا هَدَيْنَا وَنُوْحًا هَدَيْنَا مِنْ قَبْلُ وَمِنْ ذُرِّيَّتِهٖ دَاوٗدَ وَسُلَيْمٰنَ وَاَيُّوْبَ وَيُوْسُفَ وَمُوْسٰى وَهٰرُوْنَ ۗوَكَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَۙ
wa wahabnā lahū isḥāqa wa ya‘qūb(a), kullan hadainā wa nūḥan hadainā min qablu wa min żurriyyatihī dāwūda wa sulaimāna wa ayyūba wa yūsufa wa mūsā wa hārūna wa każālika najzil-muḥsinīn(a).
Yɛ E fali Izaaki nin Zakɔbu e mɛnnin i. E mannin be tinuntinun be atin; yɛ ka naan w’a yo sɔ’n, e mannin Nowe nin i anunman wie mun (Ibrahim) be atin, be yɛle Dawudi, nin Sulayman, nin Ayyubi, nin Yusufu, nin Musa, ɔ nin Harun. Yɛ i sɔ yɛ e tua be nga be yo sa kpa’n be kalɛ’n niɔn.