وَدَاوٗدَ وَسُلَيْمٰنَ اِذْ يَحْكُمٰنِ فِى الْحَرْثِ اِذْ نَفَشَتْ فِيْهِ غَنَمُ الْقَوْمِۚ وَكُنَّا لِحُكْمِهِمْ شٰهِدِيْنَ ۖ
wa dāwūda wa sulaimāna iż yaḥkumāni fil-ḥarṡi iż nafasyat fīhi ganamul-qaum(i), wa kunnā liḥukmihim syāhidīn(a).
Һәм (исеңдә тот) Давыт белән Сөләйманның хикәясен, алар икесе дә кыр турында карар кабул иткәннәр, чөнки (кыр) үз халкының кәҗәләре аркасында зыян күргән. Һәм Без аларның карарын күрдек.
فَفَهَّمْنٰهَا سُلَيْمٰنَۚ وَكُلًّا اٰتَيْنَا حُكْمًا وَّعِلْمًاۖ وَّسَخَّرْنَا مَعَ دَاوٗدَ الْجِبَالَ يُسَبِّحْنَ وَالطَّيْرَۗ وَكُنَّا فٰعِلِيْنَ
fa fahhamnāhā sulaimān(a), wa kullan ātainā ḥukmaw wa ‘ilmā(n), wa sakhkharnā ma‘a dāwūdal-jibāla yusabbiḥna waṭ-ṭair(a), wa kunnā fā‘ilīn(a).
Сөләйманга без аңлау бирдек (дөресрәк канунны аңлаттык), һәрберсенә хикмәт һәм белем бирдек, тауларны һәм кошларны буйсындырдык, болар барысы да Дауд белән бергә макталып тәсбих әйтелде. Бу эшне без эшлибез.