وَدَاوٗدَ وَسُلَيْمٰنَ اِذْ يَحْكُمٰنِ فِى الْحَرْثِ اِذْ نَفَشَتْ فِيْهِ غَنَمُ الْقَوْمِۚ وَكُنَّا لِحُكْمِهِمْ شٰهِدِيْنَ ۖ
wa dāwūda wa sulaimāna iż yaḥkumāni fil-ḥarṡi iż nafasyat fīhi ganamul-qaum(i), wa kunnā liḥukmihim syāhidīn(a).
आणि (याद करा) दावीद आणि सुलैमान यांची कथा, जेव्हा त्यांनी एका शेताच्या बाबतीत न्याय केला, कारण त्यांच्या लोकांच्या मेंढ्यांनी ते नुकसान केले होते. आणि आम्ही त्यांच्या न्यायाचे साक्षीदार झालो.
فَفَهَّمْنٰهَا سُلَيْمٰنَۚ وَكُلًّا اٰتَيْنَا حُكْمًا وَّعِلْمًاۖ وَّسَخَّرْنَا مَعَ دَاوٗدَ الْجِبَالَ يُسَبِّحْنَ وَالطَّيْرَۗ وَكُنَّا فٰعِلِيْنَ
fa fahhamnāhā sulaimān(a), wa kullan ātainā ḥukmaw wa ‘ilmā(n), wa sakhkharnā ma‘a dāwūdal-jibāla yusabbiḥna waṭ-ṭair(a), wa kunnā fā‘ilīn(a).
आणि आम्ही सुलैमानला (अधिक योग्य कायद्याची) समझ दिली; आणि त्यापैकी प्रत्येकाला आम्ही शहाणपण आणि ज्ञान दिले, आणि आम्ही पर्वतांना आणि पक्ष्यांना त्याच्या अधीन केले, सर्वजण दाऊदासह स्तुती करत होते. आणि आम्हीच ते केले.