وَلَمَّا رَجَعَ مُوْسٰٓى اِلٰى قَوْمِهٖ غَضْبَانَ اَسِفًاۙ قَالَ بِئْسَمَا خَلَفْتُمُوْنِيْ مِنْۢ بَعْدِيْۚ اَعَجِلْتُمْ اَمْرَ رَبِّكُمْۚ وَاَلْقَى الْاَلْوَاحَ وَاَخَذَ بِرَأْسِ اَخِيْهِ يَجُرُّهٗٓ اِلَيْهِ ۗقَالَ ابْنَ اُمَّ اِنَّ الْقَوْمَ اسْتَضْعَفُوْنِيْ وَكَادُوْا يَقْتُلُوْنَنِيْۖ فَلَا تُشْمِتْ بِيَ الْاَعْدَاۤءَ وَلَا تَجْعَلْنِيْ مَعَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ
wa lammā raja‘a mūsā ilā qaumihī gaḍbāna asifā(n), qāla bi'samā khalaftumūnī mim ba‘dī, a‘ajiltum amra rabbikum, wa alqal-alwāḥa wa akhaża bira'si akhīhi yajurruhū ilaih(i), qālabna umma innal-qaumastaḍ‘afūnī wa kādū yaqtulūnanī, falā tusymit biyal-a‘dā'a wa lā taj‘alnī ma‘al-qaumiẓ-ẓālimīn(a).
און ווען משה איז צוריקגעקומען צו זיין פאלק, איז ער געווען בייז און טרויעריג און האט געזאגט, "וואסערע שרעקליכע מעשים האט איר געטאן ווען איך בין געווען אוועק! ווילט איר גיין קעגן דעם צוזאג פון אייער האר?" משה האט אראפגעווארפן די טאוול (תורה) און געכאפט זיין ברודער (הרון)'ס קאפ בשעת ער האט עס צוגעצויגן צו זיך. (הרון) האט געזאגט, "אוי מיין מאמעס זון! דאס פאלק האט מיך געהאלטן שוואך און זיי האבן מיך כמעט געהארגעט, טא לאז נישט אייערע שונאים פרייען זיך ביי מיין אומגליק, און מאך נישט פון מיר אן אומרעכטן מענטש."
قَالَ يَبْنَؤُمَّ لَا تَأْخُذْ بِلِحْيَتِيْ وَلَا بِرَأْسِيْۚ اِنِّيْ خَشِيْتُ اَنْ تَقُوْلَ فَرَّقْتَ بَيْنَ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ وَلَمْ تَرْقُبْ قَوْلِيْ
qāla yabna'umma lā ta'khuż biliḥyatī wa lā bira'sī, innī khasyītu an taqūla farraqta baina banī isrā'īla wa lam tarqub qaulī.
ער (הרון) האָט געענטפערט, "אָה, מײַן מאַמעס זון! ריר נישט אָן מײַן באָרד און נישט מײַן קאָפּ. איך האָב מורא אַז דו וועסט זאָגן (צו מיר), 'דו האָסט צעטיילט די קינדער פֿון ישׂראל און דו האָסט נישט געהאַלטן מײַן בשורה.'"