وَلَمَّا رَجَعَ مُوْسٰٓى اِلٰى قَوْمِهٖ غَضْبَانَ اَسِفًاۙ قَالَ بِئْسَمَا خَلَفْتُمُوْنِيْ مِنْۢ بَعْدِيْۚ اَعَجِلْتُمْ اَمْرَ رَبِّكُمْۚ وَاَلْقَى الْاَلْوَاحَ وَاَخَذَ بِرَأْسِ اَخِيْهِ يَجُرُّهٗٓ اِلَيْهِ ۗقَالَ ابْنَ اُمَّ اِنَّ الْقَوْمَ اسْتَضْعَفُوْنِيْ وَكَادُوْا يَقْتُلُوْنَنِيْۖ فَلَا تُشْمِتْ بِيَ الْاَعْدَاۤءَ وَلَا تَجْعَلْنِيْ مَعَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ
wa lammā raja‘a mūsā ilā qaumihī gaḍbāna asifā(n), qāla bi'samā khalaftumūnī mim ba‘dī, a‘ajiltum amra rabbikum, wa alqal-alwāḥa wa akhaża bira'si akhīhi yajurruhū ilaih(i), qālabna umma innal-qaumastaḍ‘afūnī wa kādū yaqtulūnanī, falā tusymit biyal-a‘dā'a wa lā taj‘alnī ma‘al-qaumiẓ-ẓālimīn(a).
மூசா தன் மக்களிடம் திரும்பி வந்தபோது, கோபமும் துக்கமும் அடைந்து, "நான் இல்லாத நேரத்தில் நீங்கள் என்ன கொடிய செயல்களைச் செய்தீர்கள்! உங்கள் இறைவனின் வாக்குறுதிக்கு எதிராகச் செல்ல விரும்புகிறீர்களா?" என்றார். மூசா அந்தப் பலகையை (தோராவை) கீழே எறிந்துவிட்டு, தன் சகோதரன் (ஹாரூன்) தலையைப் பிடித்துத் தன் பக்கம் இழுத்தார். (ஹாரூன்) கூறினார், "என் தாயின் மகனே! இந்த மக்கள் என்னை பலவீனமானவன் என்று கருதி, என்னைக் கொல்லவும் முயன்றனர். எனவே, என் துயரத்தைக் கண்டு உன் எதிரிகள் மகிழ்ச்சியடையச் செய்யாதே, என்னை ஒரு அநியாயக்காரனாக ஆக்காதே."
قَالَ يَبْنَؤُمَّ لَا تَأْخُذْ بِلِحْيَتِيْ وَلَا بِرَأْسِيْۚ اِنِّيْ خَشِيْتُ اَنْ تَقُوْلَ فَرَّقْتَ بَيْنَ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ وَلَمْ تَرْقُبْ قَوْلِيْ
qāla yabna'umma lā ta'khuż biliḥyatī wa lā bira'sī, innī khasyītu an taqūla farraqta baina banī isrā'īla wa lam tarqub qaulī.
அவன் (ஹாரூன்) பதிலளித்தான், “என் தாயின் மகனே! என் தாடியையும் தலையையும் தொடாதே. ‘நீ இஸ்ரவேல் மக்களைப் பிரித்துவிட்டாய், என் செய்தியையும் நீ நிறைவேற்றவில்லை’ என்று நீ என்னிடம் கூறுவாயோ என்று நான் மிகவும் அஞ்சுகிறேன்.”