فَاَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ فَاَصْبَحُوْا فِيْ دَارِهِمْ جٰثِمِيْنَۙ
fa akhażathumur-rajfatu fa aṣbaḥū fī dārihim jāṡimīn(a).
Ku ëcï piny thɔ̈ɔ̈r ke keek, ku thoukë ke cï tɔ̈c në ɣöötken cï riääk yiic.
الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا شُعَيْبًا كَاَنْ لَّمْ يَغْنَوْا فِيْهَاۚ اَلَّذِيْنَ كَذَّبُوْا شُعَيْبًا كَانُوْا هُمُ الْخٰسِرِيْنَ
al-lażīna każżabū syu‘aiban ka'allam yagnau fīhā, al-lażīna każżabū syu‘aiban kānū humul-khāsirīn(a).
Kɔc cï Shuaib jäi aake cït kɔc këc kaŋ rëër në ye (paan kënë yic). Kɔc ye Shuaib jäi kek aye kɔc cï määr.
اَلَمْ يَأْتِهِمْ نَبَاُ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْ قَوْمِ نُوْحٍ وَّعَادٍ وَّثَمُوْدَ ەۙ وَقَوْمِ اِبْرٰهِيْمَ وَاَصْحٰبِ مَدْيَنَ وَالْمُؤْتَفِكٰتِۗ اَتَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّنٰتِۚ فَمَا كَانَ اللّٰهُ لِيَظْلِمَهُمْ وَلٰكِنْ كَانُوْٓا اَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُوْنَ
alam ya'tihim naba'ul-lażīna min qablihim qaumi nūḥiw wa ‘ādiw wa ṡamūd(a), wa qaumi ibrāhīma wa aṣḥābi madyana wal-mu'tafikāt(i), atathum rusuluhum bil-bayyināt(i), famā kānallāhu liyaẓlimahum wa lākin kānū anfusahum yaẓlimūn(a).
Acï wël yam bɛ̈n tënë keek (në këde) kɔc ë tɔ̈ tueŋ ke keek, (ye kɔc ke Nowa, ‘Ad, Samud, kɔc ke Abraɣam, kɔc ke Madyan, ku (kɔc rɛ̈ɛ̈r në) bɛ̈i cï riääk? Kɔc cï tuɔɔc aake cï bɛ̈n tënë ke ke bɛ̈ɛ̈i kä ye nyuɔɔth apath; Allah akëc keek rac, ku keek aacï röt rac.
وَلَمَّا جَاۤءَ اَمْرُنَا نَجَّيْنَا شُعَيْبًا وَّالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَعَهٗ بِرَحْمَةٍ مِّنَّاۚ وَاَخَذَتِ الَّذِيْنَ ظَلَمُوا الصَّيْحَةُ فَاَصْبَحُوْا فِيْ دِيَارِهِمْ جٰثِمِيْنَۙ
wa lammā jā'a amrunā najjainā syu‘aibaw wal-lażīna amanū ma‘ahū biraḥmatim minnā, wa akhażatil-lażīna ẓalamuṣ-ṣaiḥatu fa aṣbaḥū fī diyārihim jāṡimīn(a).
Ku na cï wɛ̈tda bɛ̈n, ke ɣok aacï Shuaib ku kɔc cï gam kek ye kony në käcda. Ku kɔc rac aa cï riääk në röl de pïu, ku thoukë ke cï tɔ̈c ɣöötken yiic.
كَاَنْ لَّمْ يَغْنَوْا فِيْهَا ۗ اَلَا بُعْدًا لِّمَدْيَنَ كَمَا بَعِدَتْ ثَمُوْدُ ࣖ
ka allam yagnau fīhā, alā bu‘dal limadyana kamā ba‘idat ṡamūd(u).
cït man këc kek kaŋ rëër ë tɛ̈ɛ̈n. Tïŋ, kɔc ke Madyan aabï thou cït man bï kɔc ke Samud (ku ëya dɛ̈t) thou.
فَانْتَقَمْنَا مِنْهُمْۘ وَاِنَّهُمَا لَبِاِمَامٍ مُّبِيْنٍۗ ࣖ
fantaqamnā minhum, wa innahumā labi'imāmim mubīn(in).
ku ɣok aacï keek riɔ̈ɔ̈k. Ku yic, ke (bɛ̈i) kaarou aa tɔ̈ në dhöldït tökic.
فَكَذَّبُوْهُ فَاَخَذَهُمْ عَذَابُ يَوْمِ الظُّلَّةِ ۗاِنَّهٗ كَانَ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيْمٍ
fa każżabūhu fa akhażahum ‘ażābu yaumiẓ-ẓullah(ti), innahū kāna ‘ażāba yaumin ‘aẓīm(in).
Ku jɔlkë jai (Shuaib), ku jɔl awuɔ̈c lööny ke keek në kööl col. Ee yic, yen ee tɛ̈m awuɔ̈c ë kööl rac.
فَكَذَّبُوْهُ فَاَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ فَاَصْبَحُوْا فِيْ دَارِهِمْ جٰثِمِيْنَ ۙ
fa każżabūhu fa'akhażathumur-rajfatu fa'aṣbaḥū fī dārihim jāṡimīn(a).
Ku acïk jai (Shuaib), ku këya, acïk yök ke cï riääk apɛi, ku ka cï kɔc cï thou yök ke cï tɔ̈ɔ̈u në ɣänken ke rëër.