وَلَقَدْ عَلِمْتُمُ الَّذِيْنَ اعْتَدَوْا مِنْكُمْ فِى السَّبْتِ فَقُلْنَا لَهُمْ كُوْنُوْا قِرَدَةً خٰسِـِٕيْنَ
wa laqad ‘alimtumul-lażīna‘tadau minkum fis-sabti faqulnā lahum kūnū qiradatan khāsi'īn(a).
Шулай итеп, Беҙ ул ваҡыттағы кешеләргә һәм унан һуң килгәндәргә киҫәтеү һәм тәҡүәлеләргә ғибрәт бирҙек.
وَسْـَٔلْهُمْ عَنِ الْقَرْيَةِ الَّتِيْ كَانَتْ حَاضِرَةَ الْبَحْرِۘ اِذْ يَعْدُوْنَ فِى السَّبْتِ اِذْ تَأْتِيْهِمْ حِيْتَانُهُمْ يَوْمَ سَبْتِهِمْ شُرَّعًا وَّيَوْمَ لَا يَسْبِتُوْنَۙ لَا تَأْتِيْهِمْ ۛ كَذٰلِكَ ۛنَبْلُوْهُمْ بِمَا كَانُوْا يَفْسُقُوْنَ
was'alhum ‘anil-qaryatil-latī kānat ḥāḍiratal-baḥr(i), iż ya‘dūna fis-sabti iż ta'tīhim ḥītānuhum yauma sabtihim syurra‘aw wa yauma lā yasbitūn(a), lā ta'tīhim - każālika - nablūhum bimā kānū yafsuqūn(a).
Һәм Исраил балаларынан шәмбе көнө ҡағиҙәләрҙе боҙғанда диңгеҙ янында урынлашҡан ер тураһында һорағыҙ, (йәғни) үҙҙәренә балыҡ килгәндә (яҡында булғандар) улар һыу өҫтөндә йөҙгәндәр, хатта шәмбе көнө булмаған көндәрҙә балыҡтар улар янына килмәһә лә. Боҙоҡ ҡылыҡтары өсөн Беҙ уларҙы шулай һынаныҡ.
اِنَّمَا جُعِلَ السَّبْتُ عَلَى الَّذِيْنَ اخْتَلَفُوْا فِيْهِۗ وَاِنَّ رَبَّكَ لَيَحْكُمُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ فِيْمَا كَانُوْا فِيْهِ يَخْتَلِفُوْنَ
innamā ju‘ilas-sabtu ‘alal-lażīnakhtalafū fīh(i), wa inna rabbaka layaḥkumu bainahum yaumal-qiyāmati fīmā kānū fīhi yakhtalifūn(a).
Ысынлап та, шәмбе көнөн бәхәсләшкән кешеләргә (йәһүдтәргә) генә фарыз. Һәм, ысынлап та, Ҡиәмәт көнөндә Раббың улар араһында бәхәсләшкән нәмәләр тураһында хәл итер.