وَلَمَّا رَجَعَ مُوْسٰٓى اِلٰى قَوْمِهٖ غَضْبَانَ اَسِفًاۙ قَالَ بِئْسَمَا خَلَفْتُمُوْنِيْ مِنْۢ بَعْدِيْۚ اَعَجِلْتُمْ اَمْرَ رَبِّكُمْۚ وَاَلْقَى الْاَلْوَاحَ وَاَخَذَ بِرَأْسِ اَخِيْهِ يَجُرُّهٗٓ اِلَيْهِ ۗقَالَ ابْنَ اُمَّ اِنَّ الْقَوْمَ اسْتَضْعَفُوْنِيْ وَكَادُوْا يَقْتُلُوْنَنِيْۖ فَلَا تُشْمِتْ بِيَ الْاَعْدَاۤءَ وَلَا تَجْعَلْنِيْ مَعَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ
wa lammā raja‘a mūsā ilā qaumihī gaḍbāna asifā(n), qāla bi'samā khalaftumūnī mim ba‘dī, a‘ajiltum amra rabbikum, wa alqal-alwāḥa wa akhaża bira'si akhīhi yajurruhū ilaih(i), qālabna umma innal-qaumastaḍ‘afūnī wa kādū yaqtulūnanī, falā tusymit biyal-a‘dā'a wa lā taj‘alnī ma‘al-qaumiẓ-ẓālimīn(a).
און ווען משה איז צוריקגעקומען צו זיין פאלק, איז ער געווען בייז און טרויעריג און האט געזאגט, "וואסערע שרעקליכע מעשים האט איר געטאן ווען איך בין געווען אוועק! ווילט איר גיין קעגן דעם צוזאג פון אייער האר?" משה האט אראפגעווארפן די טאוול (תורה) און געכאפט זיין ברודער (הרון)'ס קאפ בשעת ער האט עס צוגעצויגן צו זיך. (הרון) האט געזאגט, "אוי מיין מאמעס זון! דאס פאלק האט מיך געהאלטן שוואך און זיי האבן מיך כמעט געהארגעט, טא לאז נישט אייערע שונאים פרייען זיך ביי מיין אומגליק, און מאך נישט פון מיר אן אומרעכטן מענטש."
قَالَ يَبْنَؤُمَّ لَا تَأْخُذْ بِلِحْيَتِيْ وَلَا بِرَأْسِيْۚ اِنِّيْ خَشِيْتُ اَنْ تَقُوْلَ فَرَّقْتَ بَيْنَ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ وَلَمْ تَرْقُبْ قَوْلِيْ
qāla yabna'umma lā ta'khuż biliḥyatī wa lā bira'sī, innī khasyītu an taqūla farraqta baina banī isrā'īla wa lam tarqub qaulī.
ער (הרון) האָט געענטפערט, "אָה, מײַן מאַמעס זון! ריר נישט אָן מײַן באָרד און נישט מײַן קאָפּ. איך האָב מורא אַז דו וועסט זאָגן (צו מיר), 'דו האָסט צעטיילט די קינדער פֿון ישׂראל און דו האָסט נישט געהאַלטן מײַן בשורה.'"
وَدَخَلَ الْمَدِيْنَةَ عَلٰى حِيْنِ غَفْلَةٍ مِّنْ اَهْلِهَا فَوَجَدَ فِيْهَا رَجُلَيْنِ يَقْتَتِلٰنِۖ هٰذَا مِنْ شِيْعَتِهٖ وَهٰذَا مِنْ عَدُوِّهٖۚ فَاسْتَغَاثَهُ الَّذِيْ مِنْ شِيْعَتِهٖ عَلَى الَّذِيْ مِنْ عَدُوِّهٖ ۙفَوَكَزَهٗ مُوْسٰى فَقَضٰى عَلَيْهِۖ قَالَ هٰذَا مِنْ عَمَلِ الشَّيْطٰنِۗ اِنَّهٗ عَدُوٌّ مُّضِلٌّ مُّبِيْنٌ
wa dakhalal-madīnata ‘alā ḥīni gaflatim min ahlihā fawajada fīhā rajulaini yaqtatilān(i), hāżā min syī‘atihī wa hāżā min ‘aduwwih(ī), fastagāṡahul-lażī min syī‘atihī ‘alal-lażī min ‘aduwwih(ī), fawakazahū mūsā faqaḍā ‘alaih(i), qāla hāżā min ‘amalisy-syaiṭān(i), innahū ‘aduwwum muḍillum mubīn(un).
און ער (משה) איז אריין אין שטאָט (מעמפיס) בשעת אירע איינוואוינער זענען געווען אומערזיכטיק, און ער האט געפונען אין שטאָט צוויי מענטשן וואָס קעמפן זיך; איינער פון זייער גרופּע (די קינדער פון ישראל) און דער צווייטער (ווידער) פון זייערע שונאים (די פרעהן). מענטשן פון זיין גרופּע האָבן אים געבעטן הילף צו (באַזיגן) מענטשן פון זיין שונא'ס זייט, דערנאָך האָט אים משה געגעבן אַ פּאַטש, און זיין שונא איז געשטאָרבן. ער (משה) האָט געזאָגט, "דאָס איז די אַרבעט פון דעם שטן. טאַקע, ער (דער שטן) איז אַ שונא וואָס איז קלאָר פאַרפירעריש."
فَلَمَّآ اَنْ اَرَادَ اَنْ يَّبْطِشَ بِالَّذِيْ هُوَ عَدُوٌّ لَّهُمَاۙ قَالَ يٰمُوْسٰٓى اَتُرِيْدُ اَنْ تَقْتُلَنِيْ كَمَا قَتَلْتَ نَفْسًاۢ بِالْاَمْسِۖ اِنْ تُرِيْدُ اِلَّآ اَنْ تَكُوْنَ جَبَّارًا فِى الْاَرْضِ وَمَا تُرِيْدُ اَنْ تَكُوْنَ مِنَ الْمُصْلِحِيْنَ
falammā an arāda ay yabṭisya bil-lażī huwa ‘aduwwul lahumā, qāla yā mūsā aturīdu an taqtulanī kamā qatalta nafsam bil-ams(i), in turīdu illā an takūna jabbāran fil-arḍi wa mā turīdu an takūna minal-muṣliḥīn(a).
אַלזאָ ווען ער (משה) האָט געוואָלט שטאַרק שלאָגן דעם מענטש וואָס איז געווען דער שונא פֿון ביידע, האָט ער (זיין שונא) געזאָגט, "אָ משה! האָסטו בדעה מיך צו הרגענען, ווי נעכטן האָסטו עמעצן געהרגעט? דו האָסט נאָר בדעה צו זיין אַ מענטש וואָס טוט טיראַניע אין (דעם) לאַנד, און דו האָסט נישט בדעה צו זיין איינער פֿון די וואָס מאַכן שלום."
قَالَتْ اِحْدٰىهُمَا يٰٓاَبَتِ اسْتَأْجِرْهُ ۖاِنَّ خَيْرَ مَنِ اسْتَأْجَرْتَ الْقَوِيُّ الْاَمِيْنُ
qālat iḥdāhumā yā abatista'jirh(u), inna khaira manista'jartal-qawiyyul-amīn(u).
און איינע פון די צוויי (פרויען) האט געזאגט, "אוי מיין טאטע! מאַך אים אַן אַרבעטער (פֿאַר אונדז), טאַקע דער בעסטער מענטש וואָס דו קענסט נעמען ווי אַן אַרבעטער (פֿאַר אונדז) איז עמעצער וואָס איז שטאַרק און פֿאַרלעסלעך."