وَاَمْطَرْنَا عَلَيْهِمْ مَّطَرًاۗ فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُجْرِمِيْنَ ࣖ
wa amṭarnā ‘alaihim maṭarā(n), fanẓur kaifa kāna ‘āqibatul-mujrimīn(a).
Et imum super eos immisimus. Vides igitur qualis fuit exitus iniquorum.
اَلَمْ يَأْتِهِمْ نَبَاُ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْ قَوْمِ نُوْحٍ وَّعَادٍ وَّثَمُوْدَ ەۙ وَقَوْمِ اِبْرٰهِيْمَ وَاَصْحٰبِ مَدْيَنَ وَالْمُؤْتَفِكٰتِۗ اَتَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّنٰتِۚ فَمَا كَانَ اللّٰهُ لِيَظْلِمَهُمْ وَلٰكِنْ كَانُوْٓا اَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُوْنَ
alam ya'tihim naba'ul-lażīna min qablihim qaumi nūḥiw wa ‘ādiw wa ṡamūd(a), wa qaumi ibrāhīma wa aṣḥābi madyana wal-mu'tafikāt(i), atathum rusuluhum bil-bayyināt(i), famā kānallāhu liyaẓlimahum wa lākin kānū anfusahum yaẓlimūn(a).
Et certe, nuntius eorum qui ante eos fuerunt ad eos pervenit: Noe populi, Ad, Thamud, populi Abrahae, incolae Madianae, et urbes quae eversae sunt. Legati eorum ad eos cum signis manifestis venerunt. Non igitur Deus eos iniuste tractavit, sed ipsi sibi iniuste egerunt.
فَلَمَّا رَآٰ اَيْدِيَهُمْ لَا تَصِلُ اِلَيْهِ نَكِرَهُمْ وَاَوْجَسَ مِنْهُمْ خِيْفَةً ۗقَالُوْا لَا تَخَفْ اِنَّآ اُرْسِلْنَآ اِلٰى قَوْمِ لُوْطٍۗ
falammā ra'ā aidiyahum lā taṣilu ilaihi nakirahum wa aujasa minhum khīfah(tan), qālū lā takhaf innā ursilnā ilā qaumi lūṭ(in).
Cum autem vidisset quod manus eorum cibum non tangerent, suspicatus est eos et timuit. Qui dixerunt: 'Noli timere, quia ad populum Lot missi sumus.'
فَلَمَّا ذَهَبَ عَنْ اِبْرٰهِيْمَ الرَّوْعُ وَجَاۤءَتْهُ الْبُشْرٰى يُجَادِلُنَا فِيْ قَوْمِ لُوْطٍ
falammā żahaba ‘an ibrāhīmar rau‘u wa jā'athul busyrā yujādilunā fī qaumi lūṭ(in).
Itaque cum timor Ibrahim a eis sublatus esset et nuntius bonus ei pervenisset, de sententia supplicii Nostium cum Nobis disputare coepit de populo Lut.'
يٰٓاِبْرٰهِيْمُ اَعْرِضْ عَنْ هٰذَا ۚاِنَّهٗ قَدْ جَاۤءَ اَمْرُ رَبِّكَۚ وَاِنَّهُمْ اٰتِيْهِمْ عَذَابٌ غَيْرُ مَرْدُوْدٍ
yā ibrāhīmu a‘riḍ ‘an hāżā, innahū qad jā'a amru rabbik(a), wa innahum ātīhim ‘ażābun gairu mardūd(in).
Dixerunt angeli: 'O Abraham! Relinque hanc disputationem, nam iudicium Domini tui iam advenit, et ecce, plaga inevitabilis illis irruet.'
وَلَمَّا جَاۤءَتْ رُسُلُنَا لُوْطًا سِيْۤءَ بِهِمْ وَضَاقَ بِهِمْ ذَرْعًا وَّقَالَ هٰذَا يَوْمٌ عَصِيْبٌ
wa lammā jā'at rusulunā lūṭan sī'a bihim wa ḍāqa bihim żar‘aw wa qāla hāżā yaumun ‘aṣīb(un).
Et cum legati Nostri (angeli) ad Lot venerunt, angustus factus est et angoratum est pectus eius propter eos, et dixit, 'Hic dies arduus est.'
قَالُوْا يٰلُوْطُ اِنَّا رُسُلُ رَبِّكَ لَنْ يَّصِلُوْٓا اِلَيْكَ فَاَسْرِ بِاَهْلِكَ بِقِطْعٍ مِّنَ الَّيْلِ وَلَا يَلْتَفِتْ مِنْكُمْ اَحَدٌ اِلَّا امْرَاَتَكَۗ اِنَّهٗ مُصِيْبُهَا مَآ اَصَابَهُمْ ۗاِنَّ مَوْعِدَهُمُ الصُّبْحُ ۗ اَلَيْسَ الصُّبْحُ بِقَرِيْبٍ
qālū yā lūṭu innā rusulu rabbika lay yaṣilū ilaika fa asri bi'ahlika biqiṭ‘im minal-laili wa lā yaltafit minkum aḥadun illamra'atak(a), innahū muṣībuhā mā aṣābahum, inna mau‘idahumuṣ-ṣubḥ(u), alaisaṣ-ṣubḥu biqarīb(in).
Dixerunt (angeli): 'O Lote! Nos legationem Domini tui sumus. Non te attingent. I ergo cum familia tua in fine noctis, et ne unus vestrum respiciat, praeter uxorem tuam. Ea percutietur plaga quae illos percutiet.' Profecto, tempus eorum praestitutum est mane. Annon prope est mane?'
فَلَمَّا جَاۤءَ اَمْرُنَا جَعَلْنَا عَالِيَهَا سَافِلَهَا وَاَمْطَرْنَا عَلَيْهَا حِجَارَةً مِّنْ سِجِّيْلٍ مَّنْضُوْدٍ
falammā jā'a amrunā ja‘alnā ‘āliyahā sāfilahā wa amṭarnā ‘alaihā ḥijāratam min sijjīlim manḍūd(in).
Igitur cum iussum Nostrum advenit, urbem Lot subvertimus et super eos lapides coctos desuper immisimus ordine,
مُسَوَّمَةً عِنْدَ رَبِّكَۗ وَمَا هِيَ مِنَ الظّٰلِمِيْنَ بِبَعِيْدٍ ࣖ
musawwamatan ‘inda rabbik(a) wa mā hiya minaẓ-ẓālimīna biba‘īd(in).
quae a Domino tuo signata erant. Et poena a malefactoribus non est procul.'
وَيٰقَوْمِ لَا يَجْرِمَنَّكُمْ شِقَاقِيْٓ اَنْ يُّصِيْبَكُمْ مِّثْلُ مَآ اَصَابَ قَوْمَ نُوْحٍ اَوْ قَوْمَ هُوْدٍ اَوْ قَوْمَ صٰلِحٍ ۗوَمَا قَوْمُ لُوْطٍ مِّنْكُمْ بِبَعِيْدٍ
wa yā qaumi lā yajrimannakum syiqāqī ay yuṣībakum miṡlu mā aṣāba qauma nūḥin au qauma hūdin au qauma ṣāliḥ(in), wa mā qaumu lūṭim minkum biba‘īd(in).
Et o populus meus! Nolite inimicitia vestra me affligere poena similem illi quae affecit populum Noe aut populum Hud aut populum Saleh; et populus Lot non est a vobis procul.'
قَالُوْا بَلْ جِئْنٰكَ بِمَا كَانُوْا فِيْهِ يَمْتَرُوْنَ
qālū bal ji'nāka bimā kānū fīhi yamtarūn(a).
Respondentes, 'Venimus ad te cum plaga quam semper negaverunt.'
وَاَتَيْنٰكَ بِالْحَقِّ وَاِنَّا لَصٰدِقُوْنَ
wa ataināka bil-ḥaqqi wa innā laṣādiqūn(a).
'Et ad te venimus cum veritate, et ex veritate loquimur.'
وَقَضَيْنَآ اِلَيْهِ ذٰلِكَ الْاَمْرَ اَنَّ دَابِرَ هٰٓؤُلَاۤءِ مَقْطُوْعٌ مُّصْبِحِيْنَ
wa qaḍainā ilaihi żālikal-amra anna dābira hā'ulā'i maqṭū‘um muṣbiḥīn(a).
Et revelavimus ei (Loti) decretum, eos in aurora perituros esse.
فَاَخَذَتْهُمُ الصَّيْحَةُ مُشْرِقِيْنَۙ
fa akhażathumuṣ-ṣaiḥatu musyriqīn(a).
Itaque perclamorem tonitrus perierunt, cum sol ortuum esset.
فَجَعَلْنَا عَالِيَهَا سَافِلَهَا وَاَمْطَرْنَا عَلَيْهِمْ حِجَارَةً مِّنْ سِجِّيْلٍ
fa ja‘alnā ‘āliyahā sāfilahā wa amṭarnā ‘alaihim ḥijāratam min sijjīl(in).
Terram eorum everti et super eos lapides ex luto duro pluimus.
وَلَقَدْ اَتَوْا عَلَى الْقَرْيَةِ الَّتِيْٓ اُمْطِرَتْ مَطَرَ السَّوْءِۗ اَفَلَمْ يَكُوْنُوْا يَرَوْنَهَاۚ بَلْ كَانُوْا لَا يَرْجُوْنَ نُشُوْرًا
wa laqad atau ‘alal-qaryatil-latī umṭirat maṭaras-sau'(i), afalam yakūnū yaraunahā, bal kānū lā yarjūna nusyūrā(n).
Et profecto, praeterierunt per terram (Sodomorum) super quam imber lapidum terribilis effusus est. Nonne igitur attenderunt? Sed resurrectionem non exspectant.
اِلَّا عَجُوْزًا فِى الْغٰبِرِيْنَ ۚ
illā ‘ajūzan fil-gābirīn(a).
praeter mulierem senem (uxorem eius) quae cum relictis remansit.
ثُمَّ دَمَّرْنَا الْاٰخَرِيْنَ ۚ
Ṡumma dammarnal-ākharīn(a).
Deinde reliquos delevimus.
وَاَمْطَرْنَا عَلَيْهِمْ مَّطَرًاۚ فَسَاۤءَ مَطَرُ الْمُنْذَرِيْنَ
wa amṭarnā ‘alaihim maṭarā(n), fa sā'a maṭarul-munżarīn(a).
Et imum lapidum super eos immisimus. Et o quam malus imber ille erat super quos moniti erant!
وَاَمْطَرْنَا عَلَيْهِمْ مَّطَرًاۚ فَسَاۤءَ مَطَرُ الْمُنْذَرِيْنَ ࣖ
wa amṭarnā ‘alaihim maṭarā(n), fasā'a maṭarul-munżarīn(a).
Et immisimus super eos grando, et grando illa quam terribilis erat super eos qui moniti erant (sed non attendebant).
وَلَمَّا جَاۤءَتْ رُسُلُنَآ اِبْرٰهِيْمَ بِالْبُشْرٰىۙ قَالُوْٓا اِنَّا مُهْلِكُوْٓا اَهْلِ هٰذِهِ الْقَرْيَةِ ۚاِنَّ اَهْلَهَا كَانُوْا ظٰلِمِيْنَ ۚ
wa lammā jā'at rusulunā ibrāhīma bil-busyrā, qālū innā muhlikū ahli hāżihil-qaryah(ti), inna ahlahā kānū ẓālimīn(a).
Et cum angeli Nostri ad Abraham venerunt nuntium laetum ferentes, dixerunt: 'Profecto, incolas huius oppidi perdemus; profecto, eius incolae iniquitatis auctores sunt.'
اِنَّا مُنْزِلُوْنَ عَلٰٓى اَهْلِ هٰذِهِ الْقَرْيَةِ رِجْزًا مِّنَ السَّمَاۤءِ بِمَا كَانُوْا يَفْسُقُوْنَ
innā munzilūna ‘alā ahli hāżihil-qaryati rijzam minas-samā'i bimā kānū yafsuqūn(a).
Profecto, de caelo poenam super incolas huius oppidi mittemus, quia scelus commiserunt.
اِلَّا عَجُوْزًا فِى الْغٰبِرِيْنَ
illā ‘ajūzan fil-gābirīn(a).
Praeter mulierem senem cum iis qui remanserunt.
ثُمَّ دَمَّرْنَا الْاٰخَرِيْنَ
Ṡumma dammarnal-ākharīn(a).
Deinde alios delevimus.
قَالُوْآ اِنَّآ اُرْسِلْنَآ اِلٰى قَوْمٍ مُّجْرِمِيْنَۙ
qālū innā ursilnā ilā qaumim mujrimīn(a).
Responderunt: 'Profecto, ad populum peccatorem missi sumus,'
لِنُرْسِلَ عَلَيْهِمْ حِجَارَةً مِّنْ طِيْنٍۙ
linursila ‘alaihim ḥijāratam min ṭīn(in).
ut lapides ex argilla cocta super eos immittamus,
مُّسَوَّمَةً عِنْدَ رَبِّكَ لِلْمُسْرِفِيْنَ
musawwamatan ‘inda rabbika lil-musrifīn(a).
qui a Domino tuo notati sunt contra transgressores.
فَمَا وَجَدْنَا فِيْهَا غَيْرَ بَيْتٍ مِّنَ الْمُسْلِمِيْنَۚ
famā wajadnā fīhā gaira baitim minal-muslimīn(a).
Invenimus in ea nullam aliam domum eorum qui se submiserant (Allah) nisi unam.
وَتَرَكْنَا فِيْهَآ اٰيَةً لِّلَّذِيْنَ يَخَافُوْنَ الْعَذَابَ الْاَلِيْمَۗ
wa taraknā fīhā āyatal lil-lażīna yakhāfūnal-‘ażābal-alīm(a).
Et reliquimus in ea signum illis qui poenam severam timent.
وَالْمُؤْتَفِكَةَ اَهْوٰىۙ
wal-mu'tafikata ahwā.
et terram quam subvertit (terram populi Loth) ita ut subversa est,
فَغَشّٰىهَا مَا غَشّٰىۚ
fa gasysyāhā mā gasysyā.
itaque terra obrupta est poena quae eam comprehendit.
اِنَّآ اَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ حَاصِبًا اِلَّآ اٰلَ لُوْطٍ ۗنَجَّيْنٰهُمْ بِسَحَرٍۙ
innā arsalnā ‘alaihim ḥāṣiban illā āla lūṭ(in), najjaināhum bisaḥar(in).
Certe, imber lapidum super eos misimus, praeter familiam Lot. Eos ante lucem servavimus,
وَلَقَدْ صَبَّحَهُمْ بُكْرَةً عَذَابٌ مُّسْتَقِرٌّۚ
wa laqad ṣabbaḥahum bukratan ‘ażābum mustaqirr(un).
Et certe, poena continua mane eos invenit,
فَعَصَوْا رَسُوْلَ رَبِّهِمْ فَاَخَذَهُمْ اَخْذَةً رَّابِيَةً
fa ‘aṣau rasūla rabbihim fa akhażahum akhżatar rābiyah(tan).
Deinde nuntium Domini sui inoboediverunt, itaque Allah eos poena severa punivit.